Zaburzenia dobrego samopoczucia

Zaburzenia nastroju są szeroko rozpowszechnione w populacji. Wiele objawów może wystąpić praktycznie we wszystkich układach narządów, co często komplikuje przypisanie do niektórych obrazów klinicznych i jasnej diagnozy. Zaburzenia nastroju bez obiektywnych organicznych odkryć nie mają wartości chorobowej w medycynie.

Co to jest zaburzenie?

Zaburzenia nastroju, także jako dysfunkcja funkcjonalna pojawiają się w każdym wieku. Nawet małe dzieci i uczniowie skarżą się na zaburzenia psychiczne. Z jednej strony objawy są bardzo częste w ogólnej praktyce lekarskiej, z drugiej strony duża liczba dolegliwości jest często trudna do sklasyfikowania, co czasami prowadzi do dużej liczby wizyt lekarskich osób dotkniętych chorobą.

Zwykle zbieranie dużej liczby graniczących wyników z badaniami fizycznymi, badaniami krwi lub badaniami obrazowymi, bez ostatecznego wyjaśnienia objawów medycznych. Dlatego też zaburzenia czynnościowe czy psychiczne są również bardzo ważne ekonomicznie, ponieważ występują bardzo często i powodują ogromne koszty dla systemu ochrony zdrowia.

Przejście od zaburzeń psychicznych do tak zwanych zaburzeń somatycznych jest płynne. Jednak prawie we wszystkich przypadkach pacjenci cierpią na niestabilność wegetatywną połączoną z niewłaściwym postrzeganiem ciała. Te dolegliwości psycho-wegetatywne należy leczyć pomimo braku jasnej przyczyny, aby nie stały się przewlekłe.

przyczyny

Dokładne przyczyny zaburzeń psychicznych, które się okazują labilność wegetatywna lub jako dystonia wegetatywna express nie są znane do dziś. Zakłada się jednak, że złożone współgranie ciała, umysłu i duszy prowadzi do zachwiania równowagi w każdym zaburzeniu.

W dzisiejszej psychiatrii przyjmuje się, że każde tak zwane zaburzenie czynnościowe jest rozrywane i wywoływane przez nierozwiązane, wewnętrzne konflikty. Objawy zaburzenia byłyby niczym innym, jak nieadekwatną próbą radzenia sobie na poziomie somatycznym, czyli fizycznym. Dlatego też wszelkiego rodzaju zaburzenia nastroju mają zawsze charakter psychosomatyczny; jeśli pomimo wielokrotnych wizyt u lekarza nie zostanie postawiona diagnoza, z czasem relacja lekarz-pacjent znacznie ucierpi.

Pacjenci z takimi zaburzeniami nie są symulatorami, ale naprawdę doświadczają objawów. Przewlekłe zaburzenia somatyczne powinny być również dokładnie zbadane psychiatrycznie. Nie jest niczym niezwykłym, że przyczyny można znaleźć w bezpośrednim otoczeniu społecznym osoby dotkniętej chorobą. W kręgach specjalistycznych od dawna dyskutuje się też, czy w rozwoju zaburzeń psychicznych należy brać pod uwagę również składniki dziedziczne.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Objawy, dolegliwości i oznaki

Skargi, na które cierpią osoby dotknięte chorobą, są niezwykle różnorodne i trudne do sklasyfikowania. Przede wszystkim ważne jest, aby pomimo braku organicznych wyników lekarz prowadzący traktował poważnie wszystkie dolegliwości. Pacjent nie może mieć wrażenia, że ​​nic konkretnego nie może być zrobione tylko dlatego, że nic konkretnego nie zostało znalezione.

Charakter cierpienia odpowiada niespecyficznym objawom ogólnym i dlatego rodzi odpowiednio problemy diagnostyczne i terapeutyczne. Główny wiek osób z zaburzeniami psychicznymi wynosi od 20 do około 40 lat, w starszym wieku liczba pacjentów znacznie spada, ale przyczyny tego są nieznane. Typowe dolegliwości i oznaki zaburzeń psychicznych są zawsze emocjonalne lub niespecyficzne fizyczne.

W szczególności może to wyrażać się jako apatia, ogólne złe samopoczucie, problemy z oddychaniem, nagłe oddanie moczu, uczucie ucisku w klatce piersiowej lub uczucie, jakby w gardle był guzek. Często opisuje się również napięcie mięśni, bóle głowy, problemy ze stawami i swędzenie skóry.

Osoby dotknięte chorobą zgłaszają również zwiększoną częstość niezdecydowania lub spadek koncentracji z zapominaniem. Ponieważ większość objawów zaburzeń czynnościowych może również odzwierciedlać stan organiczny, tak ważna jest dokładna diagnostyka różnicowa.

Diagnoza i przebieg

Najważniejszym kryterium diagnostycznym w przypadku wszelkiego rodzaju zaburzeń jest intensywna konsultacja z lekarzem. Na podstawie opisów pacjenta i zebranych obiektywnych wyników badań krwi, EKG, zdjęć rentgenowskich lub testów funkcjonalnych szybko staje się jasne, że nie ma choroby organicznej.

Typowe diagnozy zawstydzające, jakie następnie stawia się w gabinecie lekarskim, to np. Dystonia wegetatywna, zaburzenia czynnościowe, zamaskowana depresja, zespół wielu dolegliwości lub wyczerpanie psychowegetatywne. Choroba ma często przewlekły przebieg z tendencją do pogarszania się, a odporność psychiczna i wydolność fizyczna coraz bardziej się pogarszają.

Komplikacje

Zaburzenia nastroju obejmują szerokie spektrum, a przejście do choroby jest płynne. W rezultacie zaburzenie zwykle może zaostrzyć się do manifestacji klinicznej. Na przykład nastrój depresyjny może przekształcić się w w pełni rozwiniętą (dużą) depresję bez leczenia i samopomocy.

Jeśli nastrój depresyjny utrzymuje się przez długi czas bez nasilenia epizodu depresyjnego, dystymię można również uznać za diagnozę. To samo dotyczy zaburzeń fizycznych. Mogą poprzedzać lub wystąpić w wyniku chorób fizycznych.

Większość zaburzeń społecznych nie ma odpowiednika diagnostycznego. Jednak zaburzenie społeczne może przyczyniać się do stresu psychicznego i odpowiednio odzwierciedlać się w zaburzeniu fizycznym lub psychicznym. Na przykład stres społeczny i zastraszanie często prowadzą do depresji, zaburzeń lękowych lub zaburzeń somatycznych.

Stres wpływa również na organizm i może powodować lub promować choroby organiczne. Jeśli zaburzenie nie przekroczyło jeszcze progu choroby, leczenie jest często trudne. Aby uniknąć komplikacji i pogorszenia, przydatne są środki zapobiegawcze.

Obejmuje to osobistą higienę psychiczną i ostrożne obchodzenie się z własnym ciałem. Ponadto ustawowe kasy chorych w Niemczech oferują różne usługi profilaktyczne, takie jak kursy relaksacyjne, porady żywieniowe lub radzenie sobie ze stresem.

Kiedy należy iść do lekarza?

Utrzymujące się dolegliwości fizyczne powinny zawsze zostać zbadane przez lekarza - nawet jeśli są łagodne. Trudno jest jednak ustalić konkretny termin. W przypadku epizodycznie nawracających zaburzeń nastroju często przydatna jest również wizyta u lekarza, nawet jeśli w międzyczasie objawy raz po raz ustępują.

Pacjenci z ciężkimi objawami nie powinni zbyt długo opóźniać wizyty u lekarza. Może istnieć określona przyczyna objawów i może być wymagane szybkie leczenie.

Postępowanie diagnostyczne jest również przydatne w przypadku zaburzeń psychicznych. Objawy poznawcze, emocjonalne lub behawioralne mogą nie tylko wskazywać na zaburzenie psychiczne lub zaburzenie psychiczne, ale mogą również wystąpić w kontekście choroby fizycznej. Z tego powodu osoby dotknięte chorobą mogą najpierw udać się do lekarza rodzinnego lub lekarza ogólnego, aby dowiedzieć się, jaka jest możliwa przyczyna fizyczna.

Zarówno zaburzenia fizyczne, jak i psychiczne nie zawsze są chorobami, które można zdiagnozować.

Jeśli nie można znaleźć organicznej przyczyny zaburzenia psychicznego, wizyta u psychoterapeuty lub psychiatry może być pouczająca. Diagnoza jest szczególnie wskazana, jeśli objawy psychiczne pojawiają się przez dłuższy czas (na przykład przez dwa tygodnie) lub są również bardzo wyraźne.

Zaburzenia występujące pod postacią somatyczną można również leczyć psychoterapią. Zalecenie leczenia psychologicznego lub psychoterapeutycznego nie oznacza, że ​​zakłada się symulację objawów.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Terapia przyczynowa, tj. Terapia przyczynowa, nie jest możliwa ze względu na złożoność objawów i brak obiektywnych ustaleń fizycznych. Długofalowe konsekwencje zaburzenia czynnościowego są poważne z psychosomatycznego punktu widzenia, dlatego zdecydowanie należy zastosować terapię, także w celu złagodzenia często znacznego cierpienia osób dotkniętych chorobą. Jednak skuteczna profilaktyka okazała się najlepszą metodą leczenia zaburzeń psychicznych.

Osoba z zaburzeniami psychosomatycznymi nie jest chora psychicznie w klasycznym sensie, nie cierpi też na psychozę, nerwicę czy hipochondrię. Ponieważ problem represji psychicznych jest oczywistą główną przyczyną zaburzeń psychicznych, niektóre metody psychoterapii nadają się do długotrwałego złagodzenia objawów.

W szczególności sprawdziły się psychoterapia konwersacyjna prowadzona przez dłuższy okres, głębokie metody psychologiczne i terapie behawioralne. Zaburzenia nastroju, które nie były leczone od lat lub dziesięcioleci, mogą również prowadzić do manifestacji depresji.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie jest bardzo różne w zależności od rodzaju upośledzenia. Zaburzenie nastroju może trwać bardzo długo i utrzymywać się przez kilka miesięcy lub lat. Jednak może to być również tylko tymczasowe. Badania dotyczące prognozowania zaburzeń psychicznych są trudne do porównania, ponieważ wyniki zależą od dokładnej definicji.

W perspektywie średnio- i długoterminowej możliwa jest zarówno poprawa, jak i pogorszenie objawów.Ponadto istnieje możliwość, że zaburzenie pozostanie takie samo. Nawet w indywidualnych przypadkach nie zawsze można określić jasną prognozę. Dolegliwości mogą zmieniać się zarówno pod względem charakteru, jak i intensywności.

Zaburzenia nastroju nie zawsze muszą być leczone przez lekarza. W niektórych przypadkach ustępuje bez interwencji zewnętrznej lub poprawia się dzięki ogólnym środkom zmniejszającym stres i prostym domowym środkom. Jednak zaburzenie może również przekształcić się w inną chorobę. Na przykład wiele chorób zakaźnych zaczyna się od ogólnego złego samopoczucia, zanim pojawią się określone objawy choroby.

Jeśli zaburzenie utrzymuje się przez dłuższy czas, często wskazane jest szczegółowe badanie. Dotyczy to również dolegliwości psychologicznych, ponieważ niektóre zaburzenia psychiczne mogą być bardzo niepozorne. Obejmuje to na przykład dystymię. Charakteryzuje się przewlekłym nastrojem depresyjnym trwającym co najmniej dwa lata. W związku z tym przejście między zaburzeniem a innymi chorobami może być płynne.

Tutaj znajdziesz swoje leki

zapobieganie

Prowadząc aktywny tryb życia, każdy może wiele zrobić, aby przede wszystkim uniknąć zaburzeń pod postacią somatyczną. Zdrowe środowisko społeczne z wieloma opcjami wymowy już teraz zapewnia pewną ochronę. Dieta może również wpływać na ogólne samopoczucie, należy unikać środków pobudzających, takich jak nikotyna i alkohol.

W profilaktyce pomocne okazały się również środki fizyczne, takie jak sauna, naprzemienne prysznice lub szczotkowanie na sucho. Tak zwane koncepcje terapii psychagogicznej zapowiadają nowe podejście do profilaktyki zaburzeń psychicznych, które są syntezą wskazówek pedagogicznych dotyczących życia codziennego i psychoterapii.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku zaburzeń opieka kontrolna jest taka sama jak profilaktyka. Ponieważ zaburzenia dobrostanu mogą się wiązać z bardzo różnymi dolegliwościami organicznymi i psychologicznymi, w tym miejscu skupiono się na ogólnych opcjach opieki pooperacyjnej. Istnieją trzy podstawowe obszary promocji zdrowia, które mogą być przydatne w dalszej opiece nad zaburzeniami psychicznymi.

Zdrowa dieta przyczynia się do dobrego samopoczucia fizycznego i psychicznego oraz może pomóc w zapobieganiu chorobom i zaburzeniom w przyszłości. Dotyczy to nie tylko dolegliwości, które są wyraźnie spowodowane niedożywieniem. Pożywienie zapewnia organizmowi podstawę wszystkich procesów metabolicznych i dlatego jest bardzo ważne.

Odpowiednia ilość ćwiczeń również poprawia stan zdrowia. Ruch powinien być dostosowany do osobistych mocnych i słabych stron. Przydadzą się konkretne ustalenia z lekarzem, fizjoterapeutą lub wykwalifikowanym trenerem zdrowia. Trzecim filarem promocji zdrowia jest redukcja stresu, która jest szczególnie ważna w dalszej opiece nad zaburzeniami psychicznymi, takimi jak nastroje depresyjne, w celu zapobieżenia nawrotom objawów.

Jednak stres psychiczny może również wpływać na zdrowie fizyczne. W większości przypadków zaburzenia dobrego samopoczucia są tylko łagodnie zaznaczone, dlatego opieka uzupełniająca płynnie przechodzi w zdrowe, codzienne życie. Długoterminowe zmiany stylu życia w zakresie diety, ćwiczeń i radzenia sobie ze stresem mają w wielu przypadkach sens.

Możesz to zrobić sam

Diagnozę i leczenie zaburzenia powinien przeprowadzić lekarz lub terapeuta. Oprócz konwencjonalnych środków medycznych i terapeutycznych, zaburzenia psychosomatyczne można złagodzić za pomocą różnych środków samopomocy.

W zależności od przyczyny może pomóc zmiana stylu życia. Wahania nastroju i ból psychiczny można przynajmniej zmniejszyć poprzez ćwiczenia i zdrową, zbilansowaną dietę. Zmiana środowiska lub przeniesienie się do nowego miejsca zamieszkania może również złagodzić różne dolegliwości związane z zaburzeniem.

W tym celu konieczne jest jednak, aby osoby dotknięte chorobą wyraźnie rozpoznawały swoje zaburzenie jako takie. Dziennik skarg pomaga rejestrować i analizować własny nastrój i codzienną kondycję. Samodiagnozę wspierają również rozmowy z przyjaciółmi i rodziną.

Ważnym krokiem w leczeniu zaburzeń psychicznych jest rozwiązywanie konfliktów wewnętrznych. Jest to możliwe zarówno w grupach samopomocy, jak i na sesjach poradnictwa psychologicznego. W dłuższej perspektywie psychosomatyczne czynniki wyzwalające muszą zostać wyjaśnione medycznie i leczone. Poradnictwo psychologiczne z jednej strony i poprawa jakości życia z drugiej strony mogą znacznie ułatwić radzenie sobie z zaburzeniem.