Benzodiazepina

Benzodiazepiny to specjalne związki chemiczne (związki pierścienia benzenowego z pierścieniem diazepinowym), które wywołują w organizmie efekty psychotropowe. Są stosowane w medycynie jako leki przeciwlękowe, rozluźniające mięśnie centralne, uspokajające (uspokajające) i nasenne (nasenne). Przeciwdrgawkowe działanie niektórych benzodiazepin wyjaśnia również ich zastosowanie jako leków przeciwpadaczkowych.

Co to są benzodiazepiny?

Wszystkie benzodiazpiny wywodzą się z tej samej podstawowej struktury chemicznej. Jest to bicykliczny układ pierścieniowy składający się z pierścienia benzenowego i diazepinowego. Pierścień benzenowy jest najprostszym przedstawicielem benzenoidowych węglowodorów aromatycznych o wzorze empirycznym: C6H6.

Z tym połączony jest pierścień diazepinowy (połączony przez kondensację). Pierścień diazepinowy to siedmioczłonowy, nienasycony pierścień z 2 atomami azotu. Głównymi używanymi lekami są pierścienie diazepinowe z atomami azotu na 1. i 4. pozycji pierścienia - tzw. Benzo-1,4-diazpiny. Kolejny sześcioczłonowy pierścień jest połączony na 5 pozycji pierścienia diazpinowego, ale nie przez fuzję.

Różne miejsca wiązania w obszarze pierścienia benzenowego, pierścienia diazepinowego i dodatkowego pierścienia sześcioczłonowego dają różne składniki aktywne, z których niektóre mają różne działanie.

Efekt farmakologiczny

Benzodiazepiny działają aktywująco na receptor A kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) poprzez wiązanie, a tym samym zwiększają działanie neuroprzekaźnika GABA. Receptory GABA-A znajdują się w mózgu i rdzeniu kręgowym. Wiązanie zwiększa prawdopodobieństwo otwarcia receptora GABA-A, co prowadzi do zwiększonego napływu chlorków do komórki nerwowej. Powoduje to hiperpolaryzację błony neuronu, co prowadzi do niższego poziomu pobudliwości.

Receptor GABA-A składa się z 6 podjednostek, z klasycznymi benzodiazepinami wykazującymi powinowactwo do 4 z tych podjednostek (alfa1, alfa2, alfa3 i alfa5). Wpływ na receptor jest możliwy tylko wtedy, gdy obecny jest neuroprzekaźnik GABA - są zatem modulatorami allosterycznymi, a nie agonistami w węższym znaczeniu. Efekt jest silniejszy w przypadku synaps, które zawierają mało GABA. Występuje efekt zależny od aktywności. Oznacza to, że słabe odpowiedzi nadajnika są wzmacniane nieproporcjonalnie. Może to być również odpowiedzialne za specyficzne działanie benzodiazepin.

Benzodiazepiny działają w organizmie człowieka:

• Leki przeciwlękowe (przeciwlękowe)
• Przeciwskurczowe (przeciwdrgawkowe)
• Rozluźnienie mięśni (rozluźnienie mięśni)
• Uspokajający (uspokajający)
• Usypiający (hipnotyczny)
• Amnestic (luka w pamięci podczas trwania działania)
• Lekko poprawiające nastrój (uwaga: jeśli masz chorobę depresyjną, może również się nasilać)
• Częściowo euforyczny (zależny od dawki i zależny od odstępu między spożyciem)

Wysokie dawki benzodiazepin nie zwiększają maksymalnego efektu. Jednak niezbędna dawka GABA jest zmniejszona, aby wywołać maksymalny efekt. Zatem krzywa dawka-efekt kwasu gamma-aminomasłowego jest przesunięta w lewo.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Ze względu na osiągalne efekty, benzodiazepiny są stosowane głównie w medycynie ratunkowej i psychiatrii. Możliwe obszary zastosowania są jednak wyraźnie ograniczone przez wysoki potencjał uzależnienia i silne skutki uboczne związane z depresją oddechową.

Przy regularnym stosowaniu przez około 8 tygodni lub dłużej objawy odstawienia pojawiają się po odstawieniu leku. Dlatego nie zaleca się stosowania benzodiazepin dłużej niż przez 4 tygodnie (pod warunkiem, że wskazania są ścisłe, a dawkowanie jak najmniejsze).

Wyjątkiem są przeciwpadaczkowe benzodiazepiny, które często trzeba przyjmować do końca życia. Substancje czynne, diazepam i lorazepam, są szczególnie odpowiednie jako leki pierwszego wyboru w leczeniu ostrych napadów padaczkowych.

W psychiatrii benzodiazepiny stosuje się głównie w leczeniu lęku i niepokoju. Są również często stosowane jako leki doraźne na ataki paniki.

Benzodiazepiny mają również mocne miejsce w leczeniu objawów odstawienia alkoholu. Benzodiazepiny mogą być również stosowane w krótkotrwałej terapii trudności z zasypianiem i utrzymywaniem snu. Jednak ze względu na możliwość uzależnienia coraz częściej preferowane są inne grupy substancji (takie jak leki przeciwhistaminowe).

W medycynie ratunkowej benzodiazepiny stosuje się również w celu wywołania znieczulenia oraz w ramach terapii bólu (uspokojenie przeciwbólowe). W interwencjach wybiórczych często przed operacją przeprowadza się premedykację benzodiazepiną, np. Midazolamem, w celu złagodzenia napięcia i ewentualnego lęku przed operacją.

Zagrożenia i skutki uboczne

Benzodiazepiny mają różny stopień depresji oddechowej, zwilżając ośrodek oddechowy w wydłużonym rdzeniu kręgowym. Chociaż depresja oddechowa występuje w sposób zależny od dawki, zagrażające życiu zatrucie samą benzodiazepinami jest rzadkie. Szczególnie w przypadku zatrucia mieszanego z alkoholem lub innymi preparatami działającymi na OUN (np. Opiaty) istnieje znacznie zwiększone ryzyko śmiertelnego zatrzymania oddechu.

Interakcje między benzodiazepinami a alkoholem określane są jako tolerancja krzyżowa ze względu na podobny wpływ na receptor GABA-A. Zwiększanie dawki, często praktykowane w odpowiedzi na zwiększoną tolerancję, prowadzi do nasilenia skutków ubocznych.

Potencjał uzależniający benzodiazepin jest widoczny w silnym uzależnieniu fizycznym, które występuje nawet przy dawkach terapeutycznych. Dlatego nie jest zaskakujące, że benzodiazepiny mają najwyższe wskaźniki nadużywania na świecie. Pod wpływem leku występują wówczas zaburzenia funkcji pamięci, zaburzenia zachowania, spowolnienie psychomotoryczne i skutki paradoksalne (wzrost niepokoju i / lub zaburzenia snu).

Przeciwwskazania do przyjmowania benzodiazepin to:

• Myasthenia gravis (zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego)
• Ataksja (zaburzenie koordynacji ruchów)
• Jaskra z zamkniętym kątem (jaskra)
• Istniejąca choroba uzależnień (także w przeszłości)
• Alergia na substancję czynną
• Zespół bezdechu sennego (przerwy w oddychaniu podczas snu)