Poczucie ruchu

Z Poczucie ruchu jest częścią interoceptywnej i kinestetycznej wrażliwości na głębokość, która zapewnia mózgowi stałą informację zwrotną na temat zakresu ruchów. Za percepcję ruchu odpowiadają proprioceptory mięśni, ścięgien, kości i stawów. Choroby neurologiczne mogą zaburzać zmysł ruchu.

A co z głęboką wrażliwością?

Zmysł ruchu jest częścią interoceptywnej i kinestetycznej wrażliwości na głębokość, która zapewnia mózgowi stałą informację zwrotną na temat zakresu ruchów.

Ludzka percepcja składa się z ekstero i interocepcji. Eksterocepcja odpowiada percepcji bodźców z otoczenia i determinuje wrażenia, jakie człowiek czerpie z sytuacji i ze świata. Z drugiej strony, interocepcja oznacza odbiór bodźców z własnego ciała i stanowi znaczną część samooceny. Wrażliwość powierzchniowa jako jakość percepcji skóry jest na przykład przykładem eksterocepcji.

$config[ads_text1] not found

W przeciwieństwie do tego wrażliwość na głębokość lub propriocepcja podsumowuje ludzkie zdolności do wykrywania własnej pozycji ciała w przestrzeni i odpowiada interoceptywnej jakości percepcji. Ze względu na głęboką wrażliwość osoba wyposażona jest w kinestezję, czyli odczucie ruchu. Potrafi nieświadomie kontrolować i kontrolować ruchy swoich części ciała.

W XIX wieku brytyjski neurolog Henry Charlton Bastian zdefiniował zmysł ruchu i obszar mózgu do przetwarzania ruchu jako kinestezję. Poczucie ruchu jest jedną z trzech cech wrażliwości na głębię i razem z poczuciem pozycji i poczuciem siły lub oporu tworzy całość głęboko wrażliwej instancji percepcyjnej. Poczucie pozycji daje osobie informacje o aktualnej pozycji ciała. Poczucie siły i oporu pośredniczy w dawkowaniu między pchaniem a ciągnięciem, a poczucie ruchu daje mózgowi ciągłą informację zwrotną na temat zakresu ruchu. W ten sposób zmysł ruchu nieświadomie reguluje własną pozycję ciała podczas ruchu. Komórki czuciowe zmysłu ruchu to głęboko wrażliwe wrzeciono mięśniowe, wrzeciono ścięgna i receptory w torebkach stawowych, więzadłach i okostnej.

$config[ads_text2] not found

Funkcja i zadanie

Dzięki zmysłowi ruchu ludzie mogą przykładowo przyłożyć palec wskazujący do czubka nosa z zamkniętymi oczami. Potrafi chodzić, skakać i biegać w ciemności i nie musi polegać na wzroku, aby się poruszać.

Cechy głęboko wrażliwej percepcji są ze sobą ściśle powiązane. Zmysł ruchu mierzy kierunek i prędkość ruchów. Autorytet percepcji nieustannie przesyła informacje o ruchu i położeniu do mózgu. Siła potrzebna do wykonania ruchu jest mierzona poczuciem siły, a zmysł położenia określa aktualną pozycję ciała.

Wrażliwość na głębię nie tylko ściśle ze sobą współgra, ale jest też ściśle związana z poczuciem równowagi. Receptory głębokiej wrażliwości, a więc i zmysłu ruchu, nazywane są proprioceptorami. Wiążą się z cząsteczkami bodźców iw ten sposób rejestrują informacje o napięciu i długości mięśni. Każdy mięsień szkieletowy zawiera centralnie umieszczone wrzeciona mięśniowe.

Poszczególne włókna mięśniowe są ułożone wokół wrzeciona mięśniowego w kształcie wrzeciona. Mięsień kończy się ścięgnem i narządem ścięgna Golgiego. Narząd ścięgna jest również komórką czuciową i znajduje się na granicy włókien mięśniowych i ścięgien. Wrzeciono mięśniowe i narząd ścięgna Golgiego dostarczają ważnych informacji o pozycji ciała i ruchu ciała.

$config[ads_text3] not found

Wrzeciona mięśniowe są owinięte włóknem nerwowym, które pochłania napięcie mięśni. Kiedy mięsień kurczy się lub zaczyna się poruszać, włókna mięśniowe obracają się. Ruch obrotowy wyzwala monosynaptyczny odruch skrętu. Włókna nerwowe na wrzecionach mięśniowych wykrywają impuls i przekazują go do mózgu. Nerwy przekazują informacje do neuronów ruchowych jako część odruchowa aferentna. Te wyspecjalizowane w ruchu komórki nerwowe przekazują impuls do móżdżku przez przewód rdzeniowo-móżdżkowy i do mózgu przez tylny przewód. Wraz z receptorami stawowymi dostarczają korze szczegółowych informacji o położeniu ciała. Świadome postrzeganie tych informacji odpowiada kinestezji.

Poczucie równowagi dostarcza ważnych dodatkowych informacji dla zrównoważenia pozycji ciała. Jego komórki receptorowe to komórki rzęsate i często zalicza się je do receptorów ruchu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na parestezje i zaburzenia krążenia

Choroby i dolegliwości

Głęboka wrażliwość, której głównym składnikiem jest zmysł ruchu, nie jest rozwinięta w takim samym stopniu u wszystkich ludzi. Chociaż każda osoba z powiązanymi strukturami anatomicznymi ma przynajmniej zdolność postrzegania ruchu, poczucie ruchu wyraża się jedynie poprzez doświadczenie ruchu. Z tego powodu osoby prowadzące siedzący tryb życia mają czasami mniej wyraźne poczucie ruchu.

Zjawisko to jest szczególnie ważne w XXI wieku, ponieważ współczesny styl życia na Zachodzie często wiąże się z brakiem ruchu. Poniżej przeciętnego poczucia ruchu można wyrazić na przykład niemożność poruszania się bez kontroli wzrokowej.

$config[ads_text4] not found

Oprócz indywidualnego rozwoju zmysłu ruchu dolegliwości w zakresie czucia ciała można również przypisać chorobom neurologicznym. Na przykład polineuropatia to choroba obwodowego układu nerwowego, która może wystąpić w kontekście zatruć, niedożywienia, infekcji i cukrzycy lub alkoholizmu. Różne nerwy są uszkodzone. Oprócz powierzchniowo wrażliwych zaburzeń percepcji, choroba może również rozwinąć głęboko wrażliwe zaburzenia percepcyjne. Rezultatem jest paraliż lub inne deficyty ruchowe. Znajome ruchy są czasami postrzegane jako trudne, gdy głęboko wrażliwe struktury i drogi nerwowe są uszkodzone.

Deficyty ruchowe są często związane z zaburzeniami czucia skóry, szczególnie w przypadku zaburzeń nerwów obwodowych. Zaburzenia głębokiej wrażliwości i poczucia ruchu jeszcze częściej wiążą się z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Na przykład w chorobie autoimmunologicznej stwardnieniu rozsianym układ odpornościowy pacjenta atakuje tkankę nerwową w ośrodkowym układzie nerwowym i w ten sposób może uszkodzić zmysł ruchu.

Jednak dolegliwości związane ze zmysłem ruchu niekoniecznie muszą być spowodowane chorobami, ale mogą również być związane z lekami lub alkoholem lub narkotykami. W przeciwieństwie do chorób neurologicznych lub urazów, leki i alkohol lub narkotyki wyłączają głęboko wrażliwą percepcję tylko na pewien czas.