ślepota

ślepota oznacza całkowitą lub prawie całkowitą utratę wzroku. Chociaż ślepota jest często nieodwracalna, możliwy jest pewien sukces terapeutyczny.

Co to jest ślepota

Ślepota jest często nieodwracalna (nie można jej zaradzić odpowiednimi środkami).
© joshya - stock.adobe.com

Upośledzenie wzroku jest opisywane jako ślepota, w której osoba nie ma wzroku lub jest bardzo mocno ograniczona. Jeśli definicja ślepoty jest oparta na prawie niemieckim, to ślepota występuje między innymi wtedy, gdy lepsze oko (pomimo stosowania środków optycznych, takich jak okulary lub soczewki kontaktowe) ma resztkową ostrość wzroku najwyżej 2%.

$config[ads_text1] not found

Ślepota w węższym znaczeniu nie obejmuje objawów ślepoty nocnej lub ślepoty barw. Niemiecki Kodeks Ubezpieczenia Społecznego przyznaje osobie zainteresowanej prawo do pomocy w przypadku niewidomości, ponieważ ślepota jest uważana za poważną niepełnosprawność.

W przeciwieństwie do pojęcia ślepoty, w medycynie istnieje termin amaurosis; W przypadku amaurosis osoba dotknięta chorobą nie ma żadnej formy percepcji optycznej (mówi się wtedy o całkowitej ślepocie).

przyczyny

Istnieje wiele możliwych przyczyn ślepoty; ślepota może być wrodzona lub nabyta w trakcie życia. Wrodzona ślepota może być spowodowana brakiem ważnych struktur narządu wzroku lub nierozwiniętymi połączeniami między mózgiem a okiem.

Ślepota może rozwinąć się we wczesnym dzieciństwie, między innymi wtedy, gdy struktury mózgu związane z percepcją nie różnicują się dostatecznie.Osoba może również mieć predyspozycje genetyczne w chwili urodzenia, które mogą powodować ślepotę w ciągu życia.

$config[ads_text2] not found

Najczęstszą przyczyną tak zwanej nabytej ślepoty w krajach uprzemysłowionych jest zwyrodnienie plamki żółtej (punktu najostrzejszego widzenia) w wyniku procesów starzenia. Inne przyczyny obejmują choroby, takie jak zaćma i jaskra lub cukrzyca.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia widzenia i dolegliwości oczu

Objawy, dolegliwości i oznaki

W większości przypadków objawy i objawy ślepoty są stosunkowo wyraźne. Osoby dotknięte chorobą nie mogą już widzieć i nie mogą się prawidłowo orientować. Ślepota może być obecna od urodzenia lub może zostać nabyta. Jeśli wystąpi w wyniku innej choroby lub wypadku, osoby nim dotknięte zwykle oprócz ślepoty cierpią na inne dolegliwości i objawy.

Choroba znacznie ogranicza rozwój dziecka i dlatego może prowadzić do poważnych objawów nawet w wieku dorosłym. Przede wszystkim życie codzienne osoby dotkniętej chorobą jest znacznie ograniczone, tak że istnieją ograniczenia w poruszaniu się. W rezultacie większość pacjentów jest również uzależniona od wsparcia innych osób w życiu codziennym i nie może już łatwo wykonywać wielu codziennych czynności.

Często ślepota prowadzi również do dolegliwości psychicznych lub depresji. Ogólnie choroba zwiększa ryzyko wypadku pacjenta. Jeśli ślepota była spowodowana guzem, często prowadzi to do innych dolegliwości w okolicy głowy. Jednak nie można sformułować ogólnych przewidywań dotyczących przebiegu tych skarg.

$config[ads_text3] not found

Diagnoza i przebieg

Ślepota jest często nieodwracalna (nie można jej zaradzić odpowiednimi środkami). W bardzo rzadkich przypadkach może wystąpić nagła ślepota, która znika po krótkim czasie; w medycynie jest to również określane jako amaurosis fugax.

Przebieg ślepoty zależy przede wszystkim od przyczyny ślepoty. Jeśli występuje ślepota, szczególnie ważne w dalszym toku rehabilitacji może być wyposażenie chorej osoby w umiejętności i środki do prowadzenia samodzielnego życia.

Ślepotę rozpoznaje się zwykle na podstawie badań okulistycznych, podczas których mierzy się np. Ostrość wzroku i reakcje źrenic. W niektórych przypadkach w przypadku ślepoty stosuje się również metody obrazowe (takie jak MRI) lub badania neurologiczne.

Komplikacje

W przypadku ślepoty dalszy przebieg choroby jest niestety trudny do przewidzenia i zawsze zależy od indywidualnej sytuacji chorego. Niestety zwykle nie ma tu szczególnie pozytywnego przebiegu tej choroby. U wielu osób ślepota pojawia się od urodzenia i można ją wyleczyć tylko w bardzo rzadkich przypadkach.

U niektórych osób ślepota pojawia się również w trakcie życia. Ma to związek ze zmianami genetycznymi w oku lub ewentualnym wypadkiem. Nawet w takich przypadkach nie ma niestety pozytywnego przebiegu choroby.

Pacjent musi nauczyć się żyć ze ślepotą i radzić sobie nawet z tą chorobą. Bardzo często nagła ślepota prowadzi do ciężkiej depresji, którą następnie powinien leczyć psycholog. Jeśli ślepota istnieje od urodzenia, zwykle nie jest potrzebna pomoc psychologa.

$config[ads_text4] not found

W takich przypadkach pacjent bardzo szybko uczy się radzić sobie ze ślepotą i żyć z nią. W nauce badania w tym kierunku prowadzone są obecnie na pełnych obrotach, aby ewentualnie ożywić światło dla niewidomych.

Kiedy należy iść do lekarza?

Samoistna ślepota lub ciężka utrata wzroku w jednym lub, w rzadkich przypadkach, obu oczu jest zawsze nagłym przypadkiem wymagającym natychmiastowej pomocy. Osoby dotknięte chorobą nie powinny klasyfikować tego zjawiska jako nieszkodliwego i tymczasowego, ponieważ za tymi objawami zawsze kryje się bardzo poważna przyczyna.

Nagła ślepota jest często spowodowana procesami zachodzącymi w mózgu. Możliwe przyczyny to krwawienie, obrzęk lub niedrożność naczyń, które mogą zagrażać życiu, co sprawia, że ​​pilna jest natychmiastowa wizyta u lekarza.

Krwawienie pod siatkówką lub ciałem szklistym, a także odwarstwienie siatkówki są możliwymi przyczynami nagłej ślepoty. Wymagane jest szybkie działanie, zwłaszcza gdy siatkówka jest odłączona. Osoby dotknięte chorobą powinny zatem odpowiednio zareagować na pierwsze oznaki. Początkowe odwarstwienie siatkówki można rozpoznać po wielu objawach. Pacjenci często zauważają błyski światła lub czarne kropki. W kolejnym etapie pole widzenia zwęża się od krawędzi.

W przypadku wystąpienia takich objawów należy zawsze skonsultować się z okulistą lub najbliższym szpitalem. To samo dotyczy urazów oka, nawet jeśli pogorszenie wzroku nie jest od razu zauważalne. Nawet jeśli po zdjęciu soczewki kontaktowej wystąpią trudności lub ból, zapobiegawczo należy skonsultować się z lekarzem lub optykiem.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Terapia dla ślepoty zależy również przede wszystkim od przyczyny tej ślepoty. Jeśli choroby siatkówki lub nerwu wzrokowego są odpowiedzialne za ślepotę, zwykle nie jest możliwe całkowite skorygowanie ślepoty.

Jeśli u pacjenta występuje degeneracja siatkówki, która może być dziedziczna i może prowadzić do ślepoty, jedną z możliwych terapii jest na przykład stałe podawanie witaminy A; w ten sposób można spowolnić wystąpienie ślepoty.

Terapia genowa jest najnowszą metodą terapeutyczną w zwalczaniu ślepoty; pokazało to pierwsze sukcesy w pewnych formach ślepoty (całkowitej ślepoty). Jeśli ślepota jest wywoływana bardzo nagle (na przykład przez zamknięcie naczynia), metody terapeutyczne również mogą przynosić umiarkowany sukces; Na przykład środki promujące krążenie krwi mogą pomóc poprawić wzrok.

Perspektywy i prognozy

W większości przypadków rokowanie dotyczące ślepoty nie jest zbyt optymistyczne. Dzięki postępowi naukowemu i medycznemu w ostatnich latach udało się już osiągnąć wiele ulepszeń w tej dziedzinie.

Dzięki rozwojowi ostatnich lat niektóre przyczyny niedowidzenia można już skutecznie leczyć w interwencjach chirurgicznych. Niemniej jednak, jeśli siatkówka lub nerw wzrokowy są uszkodzone, gojenie do tej pory uważano za prawie niemożliwe. Tylko w rzadkich przypadkach, na przykład po włożeniu chipa do oka, może nastąpić powrót wzroku i wystarczające widzenie.

Z powodu ogólnie bardzo złych rokowań dotyczących ślepoty, leczenie często opiera się na indywidualnych następstwach pacjenta. Często mają one charakter psychologiczny. Ponieważ chory jest zależny od stałej pomocy i wsparcia drugiej osoby, aby radzić sobie w życiu codziennym, należy się nauczyć radzenia sobie z chorobą.

Wsparcie terapeuty może być pomocne we wzmacnianiu ogólnego samopoczucia, ale także w zapobieganiu chorobom psychicznym. Jeśli istnieją już obciążenia psychologiczne lub emocjonalne, a także zaburzenia osobowości i zachowania, konieczna jest kontrola lekarska. Tylko w ten sposób można zagwarantować, że ogólny stan zdrowia pacjenta nie ulegnie dalszemu pogorszeniu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia widzenia i dolegliwości oczu

zapobieganie

Aby zapobiec ślepocie nabytej w trakcie życia, warto zapobiegać różnym czynnikom ryzyka, które mogą prowadzić do ślepoty. Na przykład eksperci zalecają regularne kontrole okulistyczne, aby móc wcześnie wykryć choroby, zaburzenia czynnościowe lub urazy oka.

W ten sposób można ewentualnie przeciwdziałać późniejszej ślepocie. Aby uniknąć urazów oczu, które mogą prowadzić do ślepoty, zaleca się zapewnienie odpowiedniej ochrony oczu podczas wykonywania niebezpiecznych czynności.

Opieka postpenitencjarna

W wielu przypadkach ślepota występuje od urodzenia, więc kontrolne badania nie są konieczne. Nie można przywrócić nerwu wzrokowego, więc osoby dotknięte chorobą muszą żyć z tą niepełnosprawnością. Zaleca się jednak regularne wizyty u terapeutów, aby móc odpowiednio radzić sobie w życiu codziennym.

Inaczej jest, jeśli ślepota pojawia się tylko w trakcie życia. W takim przypadku osobom dotkniętym chorobą znacznie trudniej jest żyć z tym nagłym ograniczeniem. Pilnie potrzebne są dalsze badania z odpowiednimi terapeutami i psychologami, aby przetworzyć to drastyczne doświadczenie.

Regularne wizyty u okulisty są również absolutnie konieczne, aby nadal gwarantować szanse na wyleczenie. Jeśli jesteś niewidomy, szanse na całkowite wyleczenie nie są zbyt pozytywne. Jeśli ślepota występuje od urodzenia, zwykle nie ma potrzeby podejmowania dalszego leczenia.

Jeśli ślepota rozwija się dopiero w trakcie życia, regularne badania kontrolne mogą mieć pozytywny wpływ na cały proces gojenia. Z tego powodu dana osoba nie może obejść się bez takich badań kontrolnych. Wizyty u terapeutów i psychologów mogą również pomóc w życiu z chroniczną ślepotą, a nawet w wykonywaniu zajęć.

Możesz to zrobić sam

Ślepota z całkowitym brakiem lub tylko nieznacznie rozwiniętą percepcją wzrokową jest zwykle związana z wyraźną potrzebą pomocy ze strony osób dotkniętych chorobą. Aby osoby niewidome mogły łatwiej przejść przez życie i móc w dużej mierze samodzielnie radzić sobie z codziennym życiem, zwykle korzystają z drobnych pomocy.

Mobilność niewidomego można poprawić za pomocą długiego kija lub psa przewodnika. Długi drążek jako pomoc w nawigacji pomaga niewidomym zidentyfikować materiały w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Psy przewodniki dla niewidomych to intensywnie wytresowane zwierzęta, które mogą prowadzić niewidomych przez niebezpieczne przeszkody. Aby niewidomi mogli zostać rozpoznani przez innych ludzi na pierwszy rzut oka, noszą żółtą opaskę z trzema czarnymi kropkami.

Osoby niewidome potrafią czytać alfabetem Braille'a, pomimo ograniczonej percepcji wzrokowej. Brajl składa się z małych kropek, które można wyczuć i rozszyfrować palcami. Korzystając z poleceń głosowych lub monitora brajlowskiego, osoby niewidome mogą również surfować po Internecie i znajdować wiadomości.

Aby ułatwić życie niewidomym, dostępne są różne pomoce codziennego użytku. Dzięki wrzutnikowi i sortownicom monet niewidoma może samodzielnie obsługiwać gotówkę. W gospodarstwie domowym bardzo pomocne są również przystosowane urządzenia gospodarstwa domowego, takie jak kuchenki mikrofalowe z wyjściem głosowym, mówiące miarki czy wagi.