Brivudine

Brivudine jest analogiem nukleozydu stosowanym jako środek przeciwwirusowy w zakażeniach wirusem opryszczki pospolitej typu 1 i półpaśca. Jest to lek z wyboru w tych wskazaniach u pacjentów powyżej 50 roku życia.

Co to jest brywudyna?

Brywudyna jest substancją z grupy analogów nukleozydów i jest stosowana w leczeniu opryszczki pospolitej typu 1 i półpaśca (półpasiec). W porównaniu z innymi popularnymi analogami nukleozydów (np. Acyklowirem) substancja ma znacznie silniejsze działanie przeciwwirusowe. Okres półtrwania i czas przebywania wewnątrzkomórkowego są również znacznie dłuższe.

Wzór cząsteczkowy brywudyny to C11H13BrN2O5. Substancja ma masę molową 333,135 g x mol ^ -1. Briwudyna była już produkowana w latach 70-tych, ale jest szeroko stosowana dopiero od 2001 roku. Od tego czasu brywudyna jest dopuszczona do leczenia półpaśca. Wcześniej istniała tylko zgoda na leczenie zakażeń wywołanych wirusem opryszczki pospolitej typu 1.

Efekt farmakologiczny

Brywudynę podaje się doustnie w postaci tabletek. Zwykle stosowana dawka to 125 mg na dobę przez siedem dni. Brywudyna musi zostać najpierw aktywowana, substancją czynną w organizmie jest trójfosforan brywudyny. Wewnątrzkomórkowy czas przebywania wynosi dziesięć godzin.

Brywudyna działa tylko w komórkach zakażonych wirusami. Wynika to z faktu, że brywudyna jest katalizowana przez wirusową kinazę tymidynową. Oznacza to, że wirusowa kinaza tymidynowa aktywuje brywudynę, przekształcając ją w trifosforan. Ze względu na długi czas przebywania wewnątrzkomórkowego wynoszący dziesięć godzin, jest wystarczająco dużo czasu, aby przeciwdziałać wirusom w dotkniętej komórce.

Trójfosforany brywudyny zapewniają działanie przeciwwirusowe. Hamują wirusową polimerazę DNA i zapewniają wbudowanie zmodyfikowanych zasad nukleinowych do DNA. Ostatecznie prowadzi to do zakończenia łańcucha podczas wydłużania DNA.

Należy jednak zauważyć, że trójfosforan brywudyny tylko hamuje reprodukcję wirusa, ale nie działa przeciwko samemu wirusowi. Więc wirus nie może zostać zabity i pozostaje w organizmie. Brywudyna nie może również zapobiec typowej reaktywacji wirusów opryszczki. Dlatego rozpoczęcie terapii jest najbardziej sensowne na etapie replikacji wirusa, ponieważ to właśnie tam substancja czynna rozwija swoje działanie. Dlatego terapię brywudyną należy rozpocząć w ciągu 72 godzin od pojawienia się objawów skórnych.

Brywudyna jest skuteczna przeciwko wirusom opryszczki pospolitej typu 1 i półpaśca. Nie ma odpowiedniego efektu przeciwko innym wirusom opryszczki. Briwudyna nie jest również skuteczna przeciwko opryszczce pospolitej typu 2, która powoduje opryszczkę narządów płciowych.

Po podaniu doustnym 85% brywudyny jest wchłaniane w jelicie. Brywudyna wiąże się z białkami osocza w 95%. Brywudyna podlega silnemu efektowi pierwszego przejścia i dlatego jest biodostępna tylko w 30%. Okres półtrwania wynosi około 16 godzin. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, ale częściowo także przez stolec.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Brywudyna jest medycznie wskazana w leczeniu zakażeń wirusem opryszczki zwykłej typu 1 i półpaśca. W praktyce lekiem z wyboru w leczeniu tych zakażeń jest brywudyna, zwłaszcza u pacjentów powyżej 50 roku życia. Terapię brywudyną należy rozpocząć w ciągu 72 godzin od pojawienia się objawów skórnych, aby była najbardziej skuteczna.

Po upływie tych 72 godzin terapia jest nadal przydatna, jeśli na skórze pojawiają się świeże pęcherze, występuje rozprzestrzenianie się trzewi, jeśli półpasiec oczny jest rumiany (w pełni rozwinięty półpasiec oka) i półpasiec ucha (półpasiec ucha). Przed rozpoczęciem leczenia brywudyną należy sprawdzić oporność krzyżową z acyklowirem.

Zagrożenia i skutki uboczne

Działania niepożądane brywudyny są rzadkie. Oddziałują głównie na przewód pokarmowy. Przede wszystkim może to prowadzić do nudności i biegunki. Ponadto jako działania niepożądane mogą wystąpić zmęczenie, zaburzenia snu, zawroty głowy, bóle głowy, reakcje nadwrażliwości skóry, odwracalne zmiany w morfologii krwi oraz wzrost kreatyniny i mocznika w surowicy krwi.

W żadnym przypadku nie wolno podawać brywudyny jednocześnie z 5-fluorouracylem, prolekami 5-fluorouracylu lub flucytozyną. Brywudyna hamuje enzym odpowiedzialny za rozkład tych substancji, przez co następuje ich akumulacja, w wyniku której osiągane jest toksyczne stężenie tych substancji. Ten efekt uboczny jest potencjalnie śmiertelny. Po leczeniu brywudyną należy zachować co najmniej 4-tygodniową przerwę przed podaniem wymienionych substancji.

Nie należy podawać brywudyny w okresie ciąży i karmienia piersią. Leczenie brywudyną jest również przeciwwskazane u pacjentów z obniżoną odpornością.

Występuje oporność krzyżowa na acyklowir: jeśli pacjent jest uczulony na acyklowir, jest również uczulony na brywudynę i odwrotnie.