Syndrom wypalenia

Plik Syndrom wypalenia oznacza chorobę psychiczną, która jest stosunkowo nowa w świadomości medycznej. Wypalenie, jak już twierdzi Anglik, uważane jest za wypalenie lub chroniczny stan wyczerpania.

Co to jest syndrom wypalenia zawodowego?

Zespół wypalenia wiąże się z wyczerpaniem emocjonalnym i nadmiernymi wymaganiami, a także brakiem witalności.

Syndrom wypalenia zawodowego to wypalenie psychiczne lub chroniczne przemęczenie i przeciążenie, w wyniku którego chory traci wszelkie zainteresowanie pracą i życiem prywatnym, a wydajność prawie całkowicie zanikła. To kwestia słabnącego początkowo wysokiego poziomu motywacji i zainteresowania pracą, na co wpływają liczne rozczarowania lub fałszywe oczekiwania. Choroba podzielona jest na fazy iw najgorszym przypadku może doprowadzić do samobójstwa pacjenta, jeśli nie będzie odpowiednio leczona.

Zespół wypalenia zawodowego zwykle wynika z długotrwałego stresu zawodowego, przepracowania i przepracowania. Ale źle ustawione oczekiwania dotyczące życia i pracy, a także inne osobiste problemy psychologiczne mogą prowadzić do wypalenia. Ponieważ choroba często prowadzi do myśli samobójczych, należy skonsultować się z lekarzem w odpowiednim czasie w celu jak najwcześniejszego leczenia choroby.

przyczyny

Kiedyś zakładano, że syndrom wypalenia zawodowego może dotyczyć tylko grup zawodowych, które potrzebują dużej motywacji i są narażone na wiele rozczarowań lub sytuacji, którym nie mają nic do przeciwdziałania. Jednak pomaganie zawodom takim jak lekarze, pielęgniarki czy trenerzy życiowi zachorować, tak jak wszyscy inni.

Przyczyną syndromu wypalenia zawodowego jest to, że pacjent podchodzi do pracy z niezwykle dużą motywacją i zapomina o prawidłowym radzeniu sobie z rozczarowaniami. Szczególnie nauczyciele są często dotknięci wypaleniem, ponieważ ich oczekiwania wobec studiów często kolidują z rzeczywistością szkolną.

Z biegiem czasu jednak presja tych rozczarowań rośnie nad głową pacjenta i traci on motywację do pracy, ponieważ jego indywidualne mechanizmy przetwarzania zawiodły lub nie istnieją. Jednak zespół wypalenia dotyka również niektórych pacjentów bardziej niż innych. Osoby ze znanym zespołem pomocniczym, ADHD lub neurotyzmem należą do grupy ryzyka i częściej zachorują niż inne osoby w trudnej pracy lub w trudnej sytuacji życiowej.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki relaksacyjne i wzmacniające nerwy

Objawy, dolegliwości i oznaki

Poniżej wymieniono tylko fizyczne objawy wypalenia. Mogą one przybierać różne formy i intensywności. Oprócz objawów fizycznych istotne znaczenie dla rozpoznania zespołu wypalenia mają również dolegliwości psychiczne. Należą do nich przede wszystkim niska pewność siebie, ogólne niezadowolenie z pracy, ciągłe poczucie stresu i smutku. Co więcej, osoby dotknięte chorobą również cierpią z powodu apatii i tracą zapał do życia.

Zespół wypalenia zawodowego składa się z dużej liczby objawów, które nie zawsze muszą występować w tym samym czasie. Jest to raczej połączenie różnych dolegliwości, które dotykają chorych i pogarszają się wraz z postępem choroby.

Na początku jest np. Odczuwalne i faktyczne przeciążenie w obliczu nadchodzących zadań. Powoduje to fizyczne wyczerpanie i stres emocjonalny. Niemniej jednak osoba zainteresowana wywiera na siebie presję, aby działać w celu zadowolenia środowiska. Jednak wyniki nie są postrzegane jako wystarczające, przez co w przebiegu wypalenia często zakłada się, że dana osoba jest jej winna. Mechanizmy nagradzania i uznawanie osiągnięć nie są już postrzegane jako wystarczające. Może ucierpieć poczucie własnej wartości i doprowadzić do depresji.

Ciągłe wyczerpanie ostatecznie prowadzi do braku motywacji i niechęci do podejmowania wyzwań. To uczucie wpływa również na życie codzienne, tak że dotknięci zaniedbują własne potrzeby. W niektórych przypadkach zaniedbuje się kwestie społeczne.

Problemy ze snem i stres powodują objawy fizyczne, w tym zaburzenia trawienia i ból. Niemniej jednak możliwość robienia sobie przerw zawodzi, ponieważ zakłada się, że własna wydajność jest po prostu niewystarczająca. Następuje nasilenie wszystkich objawów i stale pogarszający się stan umysłu.

W końcu rozpacz jest porzuceniem siebie. Ciężki zespół wypalenia czasami kończy się tendencjami samobójczymi. Oznaki to ciągły stres połączony z narzuconą przez siebie presją, by działać. Pomimo cierpienia, osoby dotknięte chorobą po prostu udowadniają coś sobie i otaczającym ich osobom. Utrata zdolności rozpoznawania własnych ograniczeń.

kierunek

Objawem zespołu wypalenia jest początkowo nadmierna motywacja, połączona z niemożnością rozpoznania i zrozumienia porażki jako takiej. To już pierwszy sygnał ostrzegawczy, gdy pacjent poświęca się pracy. Na początku choroby czuje się niezastąpiony, stawia sobie i innym niemal perfekcjonistyczne wymagania. Pacjent przeraża kolegów tym pozornie perfekcjonistycznym zachowaniem. Ponadto jest przekonany, że powinien żyć zgodnie ze swoimi ideałami.

Z biegiem czasu jednak wydajność spada, a motywacja spada, ludzie pracują tylko tępo, nie szukając kontaktu społecznego ze współpracownikami. Obserwuje się raczej wskazywanie palcem, co jest ostateczną reakcją emocjonalną pacjenta. W dalszym przebiegu syndromu wypalenia zaniedbuje się także rodzinę i krąg przyjaciół, pacjent wycofuje się i zaczyna wątpić w swoje dotychczasowe życie i swoje w nim miejsce. Ostatecznie zespół wypalenia osiąga punkt, w którym pacjent traci zdolność do pracy, aw najgorszym przypadku może nawet mieć skłonności samobójcze.

Komplikacje

Z zespołem wypalenia zawodowego może wystąpić wiele różnych powikłań, w zależności od stanu psychicznego i fizycznego danej osoby. Istnieją również różnice między mężczyznami i kobietami. Z reguły pojawiają się komplikacje z zespołem wypalenia, które prowadzą do poważnego wyczerpania osoby. To wyczerpanie może być tak poważne, że może skutkować niezdolnością do pracy.

W najgorszym przypadku zespół wypalenia zawodowego prowadzi do samobójstwa, choć zdarza się to stosunkowo rzadko. W większości przypadków pacjent czuje się bardzo wyczerpany i spięty. To napięcie należy interpretować nie tylko fizycznie, ale także psychologicznie. Pacjenci są również bezsilni, zmęczeni, słabi i spięci. Brak motywacji był również częstym objawem wypalenia.

Bez leczenia objawy nasilają się, przez co później pojawia się obojętność na innych ludzi i sukcesy. Powszechna jest także postawa cyniczna. Z reguły doświadczenia niepowodzenia zaostrzają objawy wypalenia. Leczenie zwykle odbywa się na poziomie psychologicznym i zawsze powinno być prowadzone przez psychologa.

Jednak zespół wypalenia osłabia również właściwości fizyczne organizmu, dlatego częścią terapii są również zajęcia sportowe. Terapia u psychologa zwykle kończy się sukcesem i prowadzi do walki z syndromem wypalenia. Jednak sukces zależy w dużej mierze od woli danej osoby.

Kiedy należy iść do lekarza?

Zdenerwowanie, uczucie niezadowolenia lub wyczerpania z powodu wysiłku są normalne nawet u osób zdrowych. Pytanie, czy i kiedy iść do lekarza, zależy od czasu trwania i nasilenia objawów. Najpóźniej, gdy codzienne dojazdy do pracy wydają się nie do zniesienia przez co najmniej dwa tygodnie i nie można się już wyłączyć i zrelaksować, należy skonsultować się z lekarzem.

W tym stanie jeden jest bardzo bliski załamania. Należy pilnie zainicjować zmianę w życiu codziennym. Wstępną dyskusję można przeprowadzić u lekarza rodzinnego. Jeśli wydaje się, że zbytnio koncentruje się na przyczynach fizycznych, należy skonsultować się ze specjalistą.

Jeśli chcesz, lekarz rodzinny może również skierować Cię do psychologa lub psychiatry. Psycholog może wtedy pomóc wyjść z kryzysu w ramach psychoterapii. Z kolei psychiatra przepisuje leki, które działają wspomagająco i pomagają w walce ze stresem, powiązanymi zaburzeniami snu i prawdopodobnie przeciw depresji.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Przede wszystkim ważna w leczeniu jest dokładna znajomość przyczyn zespołu wypalenia. Niektórzy pacjenci rozwijają go wyłącznie z powodu wykonywanej pracy, podczas gdy inni mają inny stan psychiczny, który sprzyjał chorobie. W niektórych przypadkach zespół wypalenia we wczesnym stadium ustępuje samoistnie przy minimalnej zmianie. Zmiana szefa, nowa praca lub równowaga w stresującej sytuacji mogą spowodować regres wypalenia zawodowego.

Jednak w zaawansowanych stadiach pacjent potrzebuje fachowej pomocy. Leczenie zespołu wypalenia zawodowego polega przede wszystkim na wyrwaniu pacjenta z sytuacji stresowej i zapewnieniu mu przerwy, co zwykle ma miejsce w specjalistycznej poradni. Tymczasem analizowane są jego indywidualne problemy, które doprowadziły do ​​zespołu wypalenia. Po wypisaniu z kliniki przechodzi dalszą psychoterapię, jest monitorowany przez psychologa prowadzącego i otrzymuje ukierunkowane szkolenie.

Perspektywy i prognozy

Syndrom wypalenia zawodowego wysunął się ostatnio na pierwszy plan, jak żadna inna choroba psychiczna, ponieważ cierpi na niego coraz więcej osób i obecnie jest często rozpoznawany w odpowiednim czasie. Jest to ważne, aby wpłynąć na rokowanie, ponieważ rozpoznany i szybko wyleczony zespół wypalenia można stosunkowo szybko i łatwo wyleczyć.

W najlepszym przypadku dany pacjent będzie potrzebował jedynie krótkiej psychoterapii, możliwie krótkiego pobytu w szpitalu oraz, w zależności od stanu, nieco skutecznych leków psychotropowych. Ma to tę zaletę, że stracona praca jest niewielka, a zastosowany lek jest prawdopodobnie dobrze tolerowany i nie trzeba go zażywać długo - jeśli w ogóle.

Z drugiej strony nadal rozwija się nierozpoznany zespół wypalenia zawodowego, ze wszystkimi tego konsekwencjami dla osób dotkniętych chorobą. Często zmienia styl życia i rozwija nowe, niezdrowe mechanizmy radzenia sobie ze stresami dnia codziennego. Może to przede wszystkim zerwać relacje międzyludzkie, ale mechanizm radzenia sobie może również mieć konsekwencje fizyczne.

Na szczególnie ciężkich przebiegach zespół wypalenia rozwija się do tego stopnia, że ​​pacjent nie jest już w stanie nic zrobić, nie radzi sobie z życiem codziennym, rozwija myśli samobójcze, aw najgorszym przypadku wprowadza je w życie lub próbuje. Tak zaawansowanych przypadków zespołu wypalenia nie da się już szybko leczyć i zwykle kończą się kilkumiesięcznymi pobytami w szpitalu, możliwą niepełnosprawnością zawodową i stosowaniem dużych dawek leków.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki relaksacyjne i wzmacniające nerwy

Opieka postpenitencjarna

W przypadku zespołu wypalenia profilaktyka byłaby właściwie znacznie ważniejsza niż opieka pooperacyjna. Ale gdy wystąpi syndrom wyczerpania, dana osoba nie może być później przywrócona do funkcjonowania. Pożądana byłaby regularna opieka i kontrola. Konieczne może być podjęcie działań zmieniających życie - takich jak zmniejszenie o połowę pracy na rzecz zachowania zdrowia.

W jakiej formie - i czy w ogóle - prowadzona jest opieka kontrolna, jest jednak różna. Często po zakończeniu rehabilitacji pacjent jest ponownie uznawany za całkowicie odpornego. Jednak bez wytropienia przyczyn zespołu wypalenia stresorów nie można wyłączyć ani zmienić. Dlatego coaching po właściwym leczeniu byłby rozsądnym podejściem kontynuacyjnym.

Wsparcie psychologiczne w rok po pobycie w szpitalu towarzyszy poszkodowanemu w życiu codziennym. Pomaga wprowadzić zmiany w zachowaniu lub wybrać inny zawód. Problem polega na tym, że takie działania pooperacyjne często muszą być finansowane przez ciebie. Samo leczenie zespołu wypalenia często obejmuje jedynie przywrócenie funkcjonalności.

Inną możliwością dalszej opieki byłoby leczenie u lekarza naturopaty, najlepiej po przeszkoleniu psychologicznym. Tutaj można połączyć wsparcie fizyczne i psychiczne. Grupy wsparcia to kolejna opcja. To tutaj osoby dotknięte chorobą wymieniają się pomysłami i wspierają się w codziennych problemach.

Domowe środki i zioła na zaburzenia nerwowe

• Herbaty i kąpiele z melisy i chmielu działają kojąco na nerwy i stabilizują nastrój. Są również idealne dla osób cierpiących na bezsenność.

• 10 kropli nalewki walerianowej rozpuszczone na noc w letniej szklance wody, działa kojąco na umysł, duszę i ciało na długi czas. Jednak uspokajające działanie może utrzymywać się do dwóch tygodni. Ale trwa też dłużej.

Możesz to zrobić sam

Osoby dotknięte syndromem wypalenia zwykle cierpią z powodu silnego stresu i nie mogą znaleźć sposobu na relaks. Każdy, kto cierpi na zespół wypalenia zawodowego, powinien uzyskać profesjonalną pomoc lekarzy i terapeutów, a także zapoznać się z przydatnymi wskazówkami dotyczącymi samopomocy.

W życiu codziennym osób dotkniętych chorobą niezwykle ważne jest regularne praktykowanie higieny psychicznej. Umysł i duszę można oczyścić za pomocą higieny myśli, tak aby dusza mogła swobodnie oddychać i była beztroska. W przypadku zespołu wypalenia zawodowego zawsze należy szukać zmiany zachowania w życiu codziennym.

Robiąc sobie osobistą przerwę, zmniejszając godziny pracy, wracając do hobby i innych środków, powinieneś ponownie poświęcić więcej czasu dla siebie, aby znów poczuć się lepiej i dostać się do swojego ośrodka. Dzięki metodom relaksacyjnym można uspokoić umysł nawet w burzliwych chwilach i zmniejszyć wewnętrzne napięcie i podniecenie.

Zalecany jest również aktywny tryb życia z wystarczającą ilością ruchu. Sporty, takie jak jogging, jazda na rowerze lub pływanie, stanowią skuteczną równowagę w życiu codziennym i pomagają zmniejszyć stres dnia codziennego. Dzięki treningowi sprawnościowemu można wzmocnić zasoby fizyczne osób dotkniętych chorobą, aw rezultacie poprawić ich świadomość ciała i pewność siebie. Zdrowa i zbilansowana dieta zapewnia odpowiednie zaopatrzenie organizmu w składniki odżywcze, a tym samym stabilizację fizyczną.