W Cefazolina to półsyntetyczny antybiotyk należący do grupy cefalosporyn. Lek należy do pierwszej generacji cefalosporyn. Cefazolina charakteryzuje się właściwościami bakteriobójczymi. Działanie leku opiera się przede wszystkim na fakcie, że substancja czynna wpływa na tworzenie ścian komórkowych bakterii.
Co to jest cefazolina?
Zasadniczo substancja czynna cefazolina należy do grupy tzw. Antybiotyków beta-laktamowych, które z kolei należą do cefalosporyn. Z reguły substancję czynną stosuje się w leczeniu chorób zakaźnych, które występują zarówno ostro, jak i przewlekle.
Możliwe jest pozajelitowe podawanie leku cefazolina. W tym celu lek stosuje się w postaci proszku do przygotowania odpowiedniego roztworu do wstrzyknięcia lub infekcji. Okres półtrwania w osoczu wynosi zwykle około dwóch godzin. Większość leku jest wydalana przez nerki.
W niektórych przypadkach dla substancji czynnej cefazolina używa się synonimów Cefazolinum, Sól sodowa cefazoliny lub Cefazolinum natricum używany. Na rynku lek jest dostępny tylko w postaci roztworów do stosowania jako zastrzyk i wlew. Lek został zarejestrowany w Szwajcarii od 1974 roku.
W farmacji cefazolina jest stosowana w postaci soli sodowej cefazoliny. Substancja ta jest zwykle białym proszkiem o małej rozpuszczalności w wodzie. Zasadniczo lek podaje się domięśniowo lub dożylnie.
Stosowanie go ma sens tylko w tych przypadkach, w których obecność wrażliwych patogenów jest pewna. Cefazolina jest czasami związana z pewnymi niepożądanymi skutkami ubocznymi.
Efekt farmakologiczny
Cefazolina charakteryzuje się charakterystycznym sposobem działania, dzięki czemu lek nadaje się do leczenia szczególnych chorób zakaźnych. Zasadniczo cefalozyna ma działanie bakteriobójcze, czyli zabija bakterie. Przyczyną tego działania bakteriobójczego jest to, że substancja czynna wpływa na syntezę bakteryjną ściany komórkowej. W rezultacie zarazki giną, ponieważ niezakłócona reprodukcja nie jest już możliwa. Ponadto substancja czynna ma stosunkowo krótki okres półtrwania, który wynosi około 1,4 godziny przy podawaniu dożylnym.
Jednak cefazolina działa tylko na określone bakterie. Należą do nich na przykład gronkowce, Streptococcus pneumoniae i Escherichia coli. Liczne inne zarazki, takie jak Proteus vulgaris, różne szczepy paciorkowców i Enterobacter cloacae, w większości wykazują oporność na lek cefazolin.
Gdy nerki pacjenta funkcjonują prawidłowo, dominujący okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około dwóch godzin.
Zastosowanie i zastosowanie medyczne
Cefazolina jest odpowiednia do leczenia wielu infekcji. Lek należy zawsze dawkować zgodnie ze specjalistycznymi informacjami. W większości przypadków cefazolina jest podawana dożylnie lub domięśniowo. Głównym obszarem zastosowania leku są choroby zakaźne skóry wywołane przez wrażliwe patogeny.
Ponadto lek nadaje się również do leczenia umiarkowanych infekcji, które atakują płuca, stawy, kości, żołądek, krew, drogi moczowe lub zastawki serca.
Dlatego wskazane jest podawanie cefazoliny na przykład w przypadku zapalenia oskrzeli lub zapalenia płuc. Lek można również stosować przy infekcjach miedniczki nerkowej, moczowodu i pęcherza, a także prostaty.
Ponadto w niektórych przypadkach cefazolina jest również stosowana w profilaktyce, przy czym szczególnie przeznaczona jest do zapobiegania infekcjom powstającym w trakcie zabiegów chirurgicznych. Dzieje się tak na przykład w przypadku otwartych operacji serca, stawów i kości. Cefazolina jest również podawana w przypadku infekcji dróg żółciowych, tkanek miękkich lub posocznicy.
Zagrożenia i skutki uboczne
W ramach terapii lekiem cefazolin może wystąpić wiele niepożądanych skutków ubocznych i dolegliwości, które różnią się w zależności od indywidualnego przypadku. Na przykład po podaniu cefazoliny zgłaszano reakcje nadwrażliwości i dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego. Należą do nich wymioty, biegunka i nudności.
W niektórych przypadkach można zaobserwować reakcje alergiczne w postaci wysypki, świądu lub pokrzywki, szczególnie na skórze w pobliżu miejsca wstrzyknięcia lub infuzji. Ponadto niektórzy pacjenci skarżą się na utratę apetytu lub ból w okolicy brzucha podczas leczenia cefazoliną.
Reakcje nadwrażliwości czasami objawiają się gorączką, obrzękiem naczynioruchowym lub, w najgorszym przypadku, wstrząsem anafilaktycznym. Inne możliwe skutki uboczne leku to niedokrwistość hemolityczna, eozynofilia, leukopenia, neutropenia i trombocytopenia.
Pod żadnym pozorem nie wolno stosować cefazoliny, jeżeli u danego pacjenta stwierdzono już nietolerancję lub nadwrażliwość na lek lub inne antybiotyki z grupy beta-laktamów.
Ponadto leku nie należy podawać podczas karmienia piersią, ponieważ substancja czynna przenika do mleka matki. Nawet wcześniaki i niemowlęta w pierwszym miesiącu po urodzeniu nie powinny być leczone cefazoliną.
Ponadto należy zauważyć, że jeśli istnieje alergia na penicylinę, w niektórych przypadkach może wystąpić alergia krzyżowa. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych podczas leczenia substancją czynną cefazoliną, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.
