Plik Flebologia to branża medyczna zajmująca się chorobami żylnymi, takimi jak żylaki, zakrzepica czy zapalenie żył. Aby postawić diagnozę, flebologia wykorzystuje standardowe procedury, takie jak ultrasonografia dopplerowska lub ultrasonografia dupleksowa. Terapia kompresyjna i stripping należą do najważniejszych metod leczenia flebologicznego.
Co to jest flebologia
Flebolodzy zajmują się profilaktyką, badaniem, leczeniem i rehabilitacją chorób żylnych. Najbardziej znanymi z nich są żylaki. W Niemczech flebologia nie jest niezależną specjalnością. Zamiast tego tytuł flebologa można uzyskać poprzez dalsze szkolenie po faktycznym szkoleniu specjalistycznym.
Flebologami mogą zostać zarówno przeszkoleni lekarze pierwszego kontaktu, jak i dermatolodzy, specjaliści chorób wewnętrznych czy chirurdzy. Głównym warunkiem uczestnictwa w szkoleniu jest co najmniej dwa lata praktycznego doświadczenia klinicznego. Szkolenie zaawansowane trwa zwykle 1,5 roku i odbywa się w instytucji uprawnionej do prowadzenia szkoleń.
Oprócz radzenia sobie z urządzeniami flebologicznymi, szkolenie obejmuje również leczenie różnych chorób żylnych. Angiologię należy odróżnić od flebologii. Oprócz chorób żylnych ta dziedzina chorób wewnętrznych zajmuje się również chorobami układu chłonnego i tętnic.
Zabiegi i terapie
Oprócz żylaków specjalność flebologii obejmuje pajączki, zapalenie żył, zakrzepicę i przewlekłą niewydolność żylną. W tym drugim przypadku zaburzony jest odpływ z żyły nogi. Dolne nogi i stopy puchną lub leżą otwarte. Ten tak zwany wrzód podudzia jest rozumiany jako powikłanie niewydolności żylnej i powoduje sączenie ran w późnym stadium.
Niewydolność żylna jest często wynikiem wcześniejszej zakrzepicy. Nieleczona choroba żylna może wywołać taką zakrzepicę żył nóg. Oprócz niewydolności żylnej zakrzepica żylna może mieć również zagrażające życiu konsekwencje. Zakrzepica żył nóg jest zwykle wynikiem spowolnienia przepływu krwi lub uszkodzenia naczyń. Tworzy się skrzep krwi. Jeśli ten skrzep oderwie się, może dojść do zatorowości płucnej, często śmiertelnej.
W flebologii do zapobiegania zakrzepom żylnym często stosuje się kompresję. Ta fizyczna kompresja jest terapią zachowawczą. Stanowi podstawową terapię dla prawie wszystkich zaburzeń żylnych, a nawet towarzyszy zabiegom chirurgicznym. Zarówno bandaże uciskowe, jak i pończochy uciskowe są częścią terapii uciskowej. Przyspieszają i utrzymują przepływ krwi w żyłach.
Oprócz tej zachowawczej metody leczenia flebolodzy stosują także farmakoterapię w przypadku niektórych chorób żylnych. Na przykład skleroterapię można przeprowadzić w przypadku żylaków. 27-procentowy roztwór soli jest podawany donaczyniowo. Celowo twardzina lub skrzeplina tworzy i zamyka struktury naczyniowe.
Z drugiej strony niechciany zakrzep można również usunąć w kontrolowany sposób za pomocą farmakoterapii. Taki jest cel trombolizy, w której lek rozpuszczający skrzeplinę podaje się donaczyniowo. Ważnymi lekami dla flebologii są przeciwbólowe leki przeciwbólowe, przeciwzapalne leki przeciwzapalne, przeciwzakrzepowe i przeciwzakrzepowe, wzmacniające żyły. Oprócz leczenia zachowawczego i medycznego, flebologia obejmuje również leczenie chirurgiczne.
Do najważniejszych należą upuszczanie krwi, podwiązanie perforacyjne i stripping. W mikrochirurgicznej flebotomii żylaki są usuwane kawałek po kawałku przez małe nakłucia. Dzięki podwiązaniu perforacji zapobiega się połączeniom między głębinami a powierzchnią żyły. Odbywa się to zwykle w ramach procesu strippingu, podczas którego długie i proste żylaki są usuwane z ciała w jednym kawałku za pomocą stalowego drutu. W międzyczasie flebologia wykorzystuje również metody termiczne do leczenia schorzeń żylnych, zwłaszcza laserowe metody drenażu żył.
Diagnostyka i metody badań
Najważniejsze badania i procedury diagnostyczne w flebologii to ultrasonografia dopplerowska, ultrasonografia dupleksowa, fotoflethysmografia, flebodynamometria i pletyzmografia okluzyjna żył. W ultrasonografii dopplerowskiej flebolog bada zastawki żylne powierzchowne, wykonując obraz USG naczyń.
W ten sposób może określić prędkość przepływu krwi w żyłach. USG dopplerowskie jest standardowym narzędziem diagnostycznym we wszystkich chorobach naczyniowych. Podczas badania lekarz może również zidentyfikować np. Żylaki. Są to żyły powierzchowne z patologicznym powiększeniem, które sugeruje zakrzep. Z drugiej strony instrument diagnostyczny do fotoflethysmografii mierzy wypełnienie podudzia krwią. Ten pomiar odbywa się na zewnątrz. W tej procedurze obrazowania nie trzeba otwierać podudzia.
Wynik tej fotoflethysmografii pomaga lekarzowi ocenić rozległość uszkodzenia i konsekwencje dla całego układu żylnego. Flebodynamometrię, która mierzy ciśnienie żylne podczas wysiłku, należy odróżnić od fotoflethysmografii. Podczas pomiaru ciśnienia pacjent biegnie lub przysiada. Lekarz mierzy ciśnienie w żyle grzbietowej za pomocą przetwornika ciśnienia i może w ten sposób ocenić funkcjonalność zastawek żylnych. Można się też domyślać skutków żylaków. Z kolei w celu dokładniejszego określenia funkcji żył flebolog stosuje pletyzmografię okluzyjną żył.
Wokół uda pacjenta zakładany jest mankiet do pomiaru ciśnienia krwi. Na jego dolnej części nogi znajdują się silikonowe pierścienie z płynem oporowym. W ten sposób krew żylna nie może opuścić żyły nogi. Stłumiona krew jest ponownie odprowadzana poprzez poluzowanie mankietów. Im szybciej drenuje, tym mniejsze jest prawdopodobieństwo zablokowania żyły. Ultrasonografia dupleksowa kodowana kolorami stała się ostateczną, standardową metodą diagnostyczną w flebologii.
Ta metoda badania ultrasonograficznego pozwala precyzyjnie i bez stresu dla pacjenta uwidocznić ściany żył, a zwapnienia i zapalenie żył można rozpoznać we wczesnej fazie tej metody badania. Dobry flebolog może również wykorzystać diagnostykę wizualną do identyfikacji niektórych zaburzeń żylnych, takich jak owrzodzenia kończyn dolnych lub inne poważne komplikacje.
.jpg)
