Plik dysocjacyjne zaburzenie konwersji to grupa chorób psychosomatycznych, w których objawy fizyczne pojawiają się po traumatycznej sytuacji psychicznej. Diagnoza wymaga wykluczenia wszelkich chorób pochodzenia organicznego, które mogłyby wyjaśnić objawy. Leczenie odbywa się poprzez psychoterapię i formy terapii behawioralnej.
Co to jest dysocjacyjne zaburzenie konwersji?
© Orawan - stock.adobe.com
Zaburzenia psychosomatyczne to zaburzenia o charakterze czysto psychologicznym, które powodują fizyczne objawy z powodu połączeń między psychiką a ciałem. Niektóre zaburzenia psychosomatyczne mają charakter przemijający, tj. Są tylko przejściowe. Do tej kategorii należy dysocjacyjne zaburzenie konwersji.
To pojęcie zbiorcze dla różnych zaburzeń związanych z różnymi objawami. Chociaż objawy mogą się mniej lub bardziej różnić od siebie, mają jedną wspólną cechę. Zamiast choroby fizycznej przyczyną wszystkich objawów dysocjacyjnego zaburzenia konwersji jest zdarzenie stresujące.
Podobnie jak w przypadku wszystkich innych zaburzeń psychosomatycznych, forma zaburzenia konwersji jest kształtowana przez związek między procesami psychicznymi lub uczuciami a reakcjami fizycznymi. Występują namacalne zmiany w morfologii. Wykluczenie choroby fizycznej jest najbardziej istotnym warunkiem rozpoznania wszelkich dysocjacyjnych zaburzeń konwersji.
przyczyny
W większości przypadków dysocjacyjne zaburzenia konwersyjne są oparte na konfliktach psychologicznych, z którymi pacjent nie radzi sobie lub może z trudem. Najbardziej istotne konflikty tego rodzaju dotyczą traumatycznych wydarzeń. Takim wydarzeniem może być na przykład śmierć bliskiej osoby. Aby uniknąć dodatkowego stresu, dana osoba nieświadomie odfiltrowuje towarzyszące stresory.
Zamiast zajmować się traumatycznym wydarzeniem, preferuje się pozorną chorobę z objawami psychosomatycznymi. Zasadniczo, w ramach tej procedury, osoba dotknięta chorobą początkowo odczuwa pierwotny wzrost choroby. Według naukowców fakt, że pacjent utrzymuje objawy fizyczne przez miesiące, a nawet lata, wynika przede wszystkim ze zwiększonej uwagi, jaką dana osoba otrzymuje od innych osób z powodu widocznej choroby.
Pacjenci z dysocjacyjnym zaburzeniem konwersyjnym doświadczają zatem, oprócz pierwotnych korzyści z choroby, wtórnych korzyści z choroby, co nieświadomie zachęca ich do utrzymywania objawów.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwyObjawy, dolegliwości i oznaki
Nasilenie i manifestacja objawów w kontekście dysocjacyjnego zaburzenia konwersji jest niezwykle zmienna. Często występuje pojedynczy objaw, taki jak częściowa amnezja. W jeszcze innych przypadkach dochodzi do upośledzenia zdolności motorycznych pacjenta, wystąpienia drgawek lub zaburzeń wrażliwości, a nawet niedowładów. Amnezja jest jednym z głównych objawów.
Przede wszystkim pacjent nie pamięta przyczynowo stresującego zdarzenia. Oprócz tego zjawiska może wystąpić otępienie dysocjacyjne, które wpływa na postawę, napięcie mięśni i zdolność reagowania na bodźce środowiskowe. Oprócz transu i stanów opętania mogą występować dysocjacyjne zaburzenia ruchu, przede wszystkim ograniczenie ruchu lub zaburzenie koordynacji, aż po ataksję, dystonię lub mioklonię.
Objawowe są również napady dysocjacyjne podobne do epilepsji, a także zaburzenia czucia lub czucia skóry, wzroku, słuchu czy węchu. W połączeniu z zaburzeniami konwersyjnymi mogą występować zaburzenia dysocjacyjne, takie jak zespół Gansera. Ponadto często występują zaburzenia osobowości lub zaburzenia lękowe.
diagnoza
Z reguły pierwszym krokiem jest skierowanie pacjentów z dysocjacyjnym zaburzeniem konwersji do neurologa. W ramach historii choroby lub historii zewnętrznej neurolog często wyklucza organiczne przyczyny objawów niewydolności neurologicznej. Tylko w rzadkich przypadkach awarie wydają się tak realne, że nakazuje się wykonanie obrazowania.
Po wykluczeniu chorób organicznych podejrzenie zaburzenia dysocjacyjnego konwersji jest prawdopodobne, jeśli objawy są odpowiednie. Do dalszej diagnostyki można wykorzystać kwestionariusze do samooceny i oceny zewnętrznej. Choroby somatyzacyjne należy wykluczyć z diagnostyki różnicowej, aby zdiagnozować dysocjacyjne zaburzenie konwersyjne.
Ponadto w ramach diagnozy idealnie określa się traumatyczne przeżycie, które wywołało objawy. Rokowanie dla osób dotkniętych chorobą zależy przede wszystkim od czasu rozpoznania i stopnia chronologii zaburzenia.
Kiedy powinieneś iść do lekarza?
W przypadku wystąpienia nieprawidłowości fizycznych i psychicznych należy skonsultować się z lekarzem. Pomoc medyczna jest wymagana po traumatycznym doświadczeniu lub w przypadku problemów we współgraniu ciała i psychiki.
Jeśli występują zaburzenia czucia lub drgawki, utrzymujące się złe samopoczucie lub utrata witalności, potrzebny jest lekarz. Jeśli codzienne obowiązki prywatne i zawodowe nie mogą być dłużej wypełniane w zwykły sposób z powodu obniżenia ogólnego poziomu sprawności, należy udać się do lekarza.
Bóle głowy, rozproszone bóle, letarg, apatia i apatia są powodem do niepokoju. Należy zbadać i leczyć problemy z układem pokarmowym, duże zmiany masy ciała i ogólne osłabienie. Lekarz powinien wyjaśnić objawy, jeśli utrzymują się one przez kilka dni lub tygodni oraz jeśli nasilają się lub nasilają. Należy zbadać i leczyć zaburzenia koncentracji lub uwagi, problemy motoryczne i trudności z koordynacją.
Skonsultuj się z lekarzem w przypadku strachu, uczucia zamglenia, zmian w mięśniach lub osobowości. Wycofanie społeczne, nastrój depresyjny i uporczywy stres należy omówić z lekarzem. Jeśli objawy pojawiają się po doświadczeniu intensywnego i kształtującego wydarzenia życiowego, wskazana jest współpraca z lekarzem lub terapeutą.
Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy
Leczenie i terapia
Pacjenci z dysocjacyjnymi zaburzeniami konwersji są leczeni przyczynowo. Oznacza to, że terapeuta zaczyna leczyć przyczynę zaburzenia. Gdy tylko stres związany z wydarzeniem nie jest już postrzegany jako stresujący, a trauma została w dużej mierze przezwyciężona, indywidualne objawy choroby ustępują.
Terapia objawowa leczyłaby tylko objawy. Dostępne są objawowe działania terapeutyczne mające na celu złagodzenie poszczególnych objawów, na przykład w postaci zachowawczego leczenia lekami takimi jak benzodiazepiny. Lek jest środkiem uspokajającym, który obecnie zmniejsza wysoki poziom cierpienia pacjentów z dysocjacyjnym zaburzeniem konwersji.
Jednak we współczesnej terapii farmakoterapia jest stosowana co najwyżej jako środek towarzyszący, aby u pacjenta można było opanować lęk do czasu wyleczenia przyczyny, a tym samym poprawić jego aktualną jakość życia. Głównym celem leczenia pacjentów z dysocjacyjnym zaburzeniem konwersyjnym jest terapia behawioralna, która umożliwia pacjentowi ponowną ocenę sytuacji i własnego zachowania.
W rozmowach psychoterapeutycznych podejmuje się również próby jak najwcześniejszego uwolnienia pacjenta z samookaleczenia i przywrócenia go do rzeczywistości. W przeciwnym razie zaburzenie może stać się przewlekłe, co wymagałoby długotrwałego leczenia i znacznie utrudniłoby gojenie.
Perspektywy i prognozy
Prognozy dotyczące dysocjacyjnego zaburzenia konwersji uważa się za niekorzystne. Wielu pacjentów cierpi na kilka zaburzeń psychicznych, które zmniejszają szanse na wyzdrowienie. Jeśli zdiagnozowane zostanie dysocjacyjne zaburzenie konwersji razem z zaburzeniem afektywnym, uzależnieniem, zaburzeniem odżywiania i zaburzeniem osobowości, można oczekiwać, że choroba będzie postępować przez kilka lat lub dziesięcioleci. W niektórych przypadkach nie ma uzdrowienia.
Objawy dysocjacyjnego zaburzenia konwersji mogą pojawić się nagle po zdarzeniu wyzwalającym, a także całkowicie ustąpić w dalszym przebiegu. Jednak często nie daje się stałej ulgi. Kiedy doświadczasz nowego krytycznego dla życia wydarzenia lub masz do czynienia z wypartymi traumatycznymi okolicznościami, dolegliwości pojawiają się ponownie. Mogą one różnić się zakresem i intensywnością od znanych reklamacji.
Zasadniczo późna diagnoza prowadzi do mniej korzystnych rokowań. W przypadku pacjentów, którzy nie doświadczają wyleczenia objawów, celem leczenia jest włączenie dolegliwości do życia codziennego. Decyzja o celu terapii zależy od przyczyny zaburzenia konwersyjnego i osobowości pacjenta.
Dzięki integracji uzyskuje się ogólną poprawę samopoczucia, ponieważ radzenie sobie z chorobą jest rozwijane i szkolone w zakresie terapii behawioralnej. Osoba zainteresowana uczy się, jak dobrze reagować na sytuacje życiowe i potrzeby swojego ciała.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwyzapobieganie
Dysocjacyjnemu zaburzeniu konwersyjnemu można zapobiegać, zajmując się profilaktycznie sytuacjami stresującymi psychicznie i traumą w towarzystwie specjalisty.
Opieka postpenitencjarna
W większości przypadków dalsza opieka nad tą chorobą jest bardzo trudna. Choroba musi być przede wszystkim wszechstronnie zbadana przez psychologa, a także leczona, aby nie doszło do samoleczenia. Im wcześniej to zaburzenie konwersji zostanie wykryte, tym lepszy będzie zwykle dalszy przebieg.
Z tego powodu ważne jest wczesne rozpoznanie zaburzeń konwersyjnych. Ważne jest również, aby członkowie rodziny lub przyjaciele również radzili sobie z tą chorobą i informowali się o objawach i ich skutkach. Mogą pomóc osobom dotkniętym chorobą tylko wtedy, gdy mają gruntowną wiedzę na temat choroby.
Intensywne, a przede wszystkim pełne miłości rozmowy z chorą osobą są bardzo ważne, aby złagodzić objawy. W wielu przypadkach pacjenci z zaburzeniami konwersji są również uzależnieni od przyjmowania leków. Ważne jest, aby upewnić się, że dawkowanie jest prawidłowe i że jest przyjmowane regularnie. W przypadku poważnych dolegliwości krewni mogą nakłonić zainteresowanego do podjęcia leczenia w placówce zamkniętej. Zazwyczaj choroba ta nie skraca oczekiwanej długości życia pacjenta.
Możesz to zrobić sam
Ponieważ dysocjacyjne zaburzenie konwersji jest zaburzeniem psychologicznym, możliwości samopomocy dla osób dotkniętych chorobą są bardzo łatwe do opanowania. Jednym z objawów choroby jest brak wglądu w chorobę. Nie można z własnej inicjatywy zmienić swoich myśli i działań, aby nastąpiła ulga. Dlatego osoba zainteresowana powinna szukać profesjonalnej pomocy.
Po postawieniu diagnozy warto mieć obszerne informacje o przebiegu choroby. Poprzez pracę edukacyjną można osiągnąć zmiany i ulepszenia. Ponieważ osoby z bliskich kręgów towarzyskich często mają bezpośredni kontakt z dolegliwościami pacjenta, osoby te powinny również w wystarczający sposób zapoznać się z dysocjacyjnymi zaburzeniami konwersji.
Znajomość cech zaburzenia psychicznego pomaga uniknąć konfliktów wszystkim osobom zaangażowanym w najbliższe otoczenie w życiu codziennym. Zrozumienie pokazanego zachowania wzrasta i staje się bardziej zrozumiałe dla krewnych lub przyjaciół. Osobiste obrażenia emocjonalne zmniejszają się, gdy nauczy się radzić sobie z zaburzeniem.
Pomimo wszystkich przeciwności, stabilne środowisko społeczne jest ważne dla utrzymania satysfakcji z życia. Z tego powodu zaleca się otwarte podejście do zaburzenia psychicznego. Wycofywanie się nie sprzyja, ponieważ powoduje dalsze problemy.
.jpg)
.jpg)
