Ekstrakcja (stomatologia)

Dentyści zwykle robią wszystko, co w ich mocy, aby utrzymać ząb tak długo, jak to możliwe. Ale czasami z różnych powodów konieczne jest wyrywanie zębów.

Co to jest ekstrakcja?

Termin medyczny ekstrakcja pochodzi od łacińskiego słowa „extrahere” i oznacza wyciągnąć. Ekstrakcja to jeden z najczęstszych zabiegów chirurgicznych w stomatologii. Ekstrakcja to mechaniczne usunięcie zęba ze szczęki bez dalszych zabiegów chirurgicznych.

Ząb nie jest wyciągany bezpośrednio, ale po znieczuleniu miejscowym najpierw rozluźnia się dziąsła za pomocą różnych narzędzi dentystycznych, a następnie kilkakrotnie ostrożnie przesuwa się do przodu i do tyłu i tylko chwytając specjalnymi szczypcami i usuwając ze szczęki po wystarczającej mobilizacji. Jednym z najczęstszych ekstrakcji w gabinecie stomatologicznym jest usuwanie zębów mądrości. Ze względu na szczególne okoliczności czasami może być konieczne chirurgiczne usunięcie zębów w znieczuleniu ogólnym.

Funkcja, efekt i cele

Istnieje kilka powodów, dla których nie można już zachować zęba i należy go usunąć, na przykład: B. zrobić miejsce dla innych zębów, jak to często bywa w przypadku zabiegów ortodontycznych. Najczęstsze powody, dla których należy usunąć zęby, to

• mocno rozchwiane zęby (np. z powodu paradontozy)
• Zapalenie korzenia zęba lub aparatu podtrzymującego zęby w chorobach przyzębia
• Złamania podłużne lub poprzeczne koron lub korzeni zębów
• Zęby przemieszczone w szczęce, które powodują dyskomfort i mogą przeszkadzać innym zębom
• Wymagania przestrzenne do zabiegów ortodontycznych
• zbyt wiele zębów w szczęce
• leczenie kanałowe nie eliminuje objawów
• Próchnica korzeni zęba z możliwością tworzenia się cyst
• ekstremalne zniszczenie twardej substancji zęba
• Rekompensata za brakujące zęby w przeciwnej szczęce, aby uniknąć złego zgryzu

Przed ekstrakcją, jeśli jeszcze tego nie zrobiono, w gabinecie stomatologicznym wykonuje się zdjęcie rentgenowskie, a pacjent jest informowany o ryzyku i zachowaniu związanym z ekstrakcją zęba. W wielu przypadkach zapobiegawczo pacjenci przyjmą antybiotyk kilka dni przed i po zabiegu, aby zapobiec infekcji.

Przed usunięciem zęba pacjent otrzymuje znieczulenie miejscowe. W przypadku zębów w górnej szczęce wykonuje się to za pomocą znieczulenia nasiękowego w kilku punktach w obszarze danego zęba. W przypadku zębów dolnej szczęki wykonuje się znieczulenie przewodowe, w którym środek znieczulający wstrzykuje się w tor przewodzący nerwu żuchwy. Spowoduje to znieczulenie połowy, w której znajduje się ząb do usunięcia.

Kiedy ząb jest wystarczająco zdrętwiały, należy go najpierw mobilizować, zanim będzie można go wyjąć ze szczęki. Aby to zrobić, dentysta używa dźwigni i szczypiec, aby powoli poluzować ząb. Poprzez ruch zauważa, po której stronie ząb ustępuje. Po dostatecznym poluzowaniu ząb wyjmuje się ze szczęki za pomocą szczypiec. Ponieważ w wyniku ekstrakcji dochodzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych dziąseł, rana po zabiegu będzie krwawić, a pacjent musi gryźć sterylny wacik przez 10 do 30 minut, aby zatrzymać krwawienie.

W razie potrzeby można mu przepisać lek przeciwbólowy, jeśli nie ma go w domu. Gojenie się rany sprawdza się ponownie w kilka dni po operacji. W niesprzyjających warunkach czasami trzeba usunąć zęby, a ranę zszyć. W ten sposób często operuje się zęby mądrości, które jeszcze nie wyrosły.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

W większości przypadków ekstrakcja zęba przebiega sprawnie, a rana zagoi się po kilku dniach. Pacjenci mogą wiele zrobić, aby uniknąć komplikacji. Po ekstrakcji policzek należy regularnie chłodzić okładami chłodzącymi lub myjkami przez pierwsze 24 godziny, aby nie wystąpił obrzęk. Przed jedzeniem poczekaj, aż środek znieczulający ustąpi.

Dopóki rana nie zagoi się prawidłowo, lepsze jest miękkie jedzenie, najlepiej bez zbóż. Zęby można szczotkować normalnie, z wyjątkiem rany. Osoby używające irygatora do jamy ustnej nie mogą spłukiwać obszaru rany, ponieważ w przeciwnym razie nie powstanie zatkany korek. W okresie gojenia się rany należy ograniczyć produkty mleczne, ponieważ bakterie kwasu mlekowego mogą zapobiegać powstawaniu czopu rany, co jest ważne dla gojenia. Ze względu na zwiększoną skłonność do krwawień i możliwość wtórnego krwawienia, należy ograniczyć spożycie kawy, alkoholu i papierosów w dniu ekstrakcji i, jeśli to możliwe, w dniu następnym.

Należy również unikać uprawiania sportu i ciężkiej pracy fizycznej. W przypadku znacznego krwawienia należy zgłosić się do dentysty. Ból około 3 dni po ekstrakcji może świadczyć o wysychaniu pęcherzyków płucnych. Jednym z najczęstszych powikłań, jakie mogą wystąpić, jest wyłamanie zębów próchnicowych podczas zabiegu, połączone z ryzykiem urazów odłamków zęba. W przypadku przeoczenia fragmentów zębów może dojść do ropnego zapalenia. Jeśli kość szczęki jest zraniona, może to prowadzić do zapalenia kości szczęki.

Podczas przyjmowania leków rozrzedzających krew istnieje ryzyko krwawienia. Uraz kości szczęki w wyniku ekstrakcji może prowadzić do niestabilności protezy u osób noszących protezy. W trudnych warunkach można zranić sąsiednie zęby. Objawy powinny ustąpić nie później niż 3 do 5 dni po wyrwaniu zęba.