Zespół Szczeliny Oczodołowej Superior

Plik Zespół Szczeliny Oczodołowej Superior charakteryzuje się niewydolnością kilku nerwów czaszkowych, które odpowiadają za zaopatrzenie różnych mięśni oka oraz wrażliwym unerwieniem w okolicy oczu. Obraz kliniczny jest bardzo złożony i wynika z procesów zajmujących dużo miejsca.

Co to jest zespół najwyższej szczeliny oczodołu?

Objawy zespołu szczeliny oczodołu górnego są zróżnicowane i złożone, ponieważ dotyczy to całego szeregu mięśni i grup mięśni. Ponadto wrażliwe unerwienie jest również ograniczone.
© Sagittaria - stock.adobe.com Zespół szczeliny oczodołowej górnej to złożony obraz kliniczny spowodowany niewydolnością kilku nerwów czaszkowych w okolicy szczeliny oczodołowej górnej. Szczelina oczodołowa górnego to duża przestrzeń między małą i dużą kością klinową (Kość klinowa). Środkowy dół czaszki (Fossa cranii media) z oczodołem (Orbita) podłączony. Szczelina oczodołowa górna służy jako otwór dla różnych struktur. Pod spodem znajdują się nerwy czaszkowe Nerw okoruchowy (Nervus III), Nerw bloczkowy (Nerw IV), Nerw Abducens (Nerw VI) i gałąź Nerw trójdzielny (Nerw V). Z Nerw trójdzielny to wrażliwy nerw podzielony na cztery gałęzie. Biegnie od niej tylko gałąź Nerw oczny (Nerw V1) przez tę lukę.Ponadto górna szczelina oczodołowa składa się z naczyń krwionośnych Ramus orbitalis arteriae meningeae mediae i Najwyższa żyła oczna krzyże. Stąd Wyższa szczelina oczodołowa również nadając zespołowi jego nazwę.

przyczyny

Zajmujące przestrzeń zmiany w obszarze szczeliny oczodołu górnego są w większości odpowiedzialne za zespół szczeliny oczodołu górnego. Mogą to być guzy, tętniaki lub zakrzepice. Ale procesy zapalne mogą również upośledzać funkcję odpowiednich nerwów czaszkowych. W wyniku wzrostu guza lub innych procesów zajmujących przestrzeń nerwy III, IV, VI oraz gałąź nerwu V1 mogą ulec przemieszczeniu.

Nerwy III, IV i VI to nerwy ruchowe czaszki i unerwiają całe grupy mięśni wokół oczu. Nervus ophthalmicus (V1) należy do nerwów czuciowych i przekazuje wrażenia zmysłowe. W kontekście zespołu szczeliny oczodołu górnego wszystkie nerwy biegnące przez szczelinę oczodołową górną są często uszkodzone. Nerw okoruchowy (III nerw) unerwia cztery z sześciu zewnętrznych mięśni oka, dwa wewnętrzne mięśnie oka i unoszenie powieki. W zależności od tego, które mięśnie oka są sparaliżowane, powstają bardzo złożone zaburzenia.

Oprócz ograniczonego ruchu oczu i mrużenia oczu, unoszenie powieki może być również zaburzone, a źrenice zamarzają. Obrazy są oglądane dwukrotnie, a zbliżenie nie działa. Nerw bloczkowy (nerw IV) unerwia również zewnętrzny mięsień oka. Jeśli jest uszkodzony, pojawia się zeza w połączeniu z podwójnym widzeniem. Tutaj oko odchyla się do wewnątrz i do góry.

W przypadku uszkodzenia nerwu odwodzącego (nerw VI) dochodzi do tzw. Zeza wewnętrznego. Ten nerw jest odpowiedzialny za przesuwanie oka na bok. Jeśli unerwienie bocznego mięśnia prostego jest zaburzone, dominuje przeciwny mięsień prosty środkowy. W końcu nerw oczny (nerw V1) jest odpowiedzialny za percepcję w okolicy oczu, która jest zaburzona, jeśli zawodzi.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia widzenia i dolegliwości oczu

Objawy, dolegliwości i oznaki

Objawy zespołu szczeliny oczodołu górnego są zróżnicowane i złożone, ponieważ dotyczy to całego szeregu mięśni i grup mięśni. Ponadto wrażliwe unerwienie jest również ograniczone. Występują masywne zaburzenia ruchu oczu. W skrajnych przypadkach mięśnie oka są całkowicie sparaliżowane (oftalmoplegia). Powieka może opadać częściowo lub całkowicie (opadanie powieki). Ostrość w zbliżeniu jest zaburzona (akomodacja), przez co pobliskie obiekty są postrzegane jako rozmazane.

Ponadto często występuje sztywność źrenic. Źrenica nie reaguje już na działanie światła, ponieważ sparaliżowany jest również mięsień zwieracza źrenicy, który jest odpowiedzialny za zwężenie źrenicy (zwężenie źrenicy) pod wpływem światła. Występowanie silnych bólów głowy jest bardzo typowe. Czasami gałka oczna wystaje również z powodu procesów zajmujących przestrzeń (wytrzeszcz).

Czasami dochodzi również do utraty wrażliwości rogówki. Oczy wysychają z powodu braku łez. Tworzy to powierzchowne zmiany, które prowadzą do jeszcze większych defektów. Na tych zmianach mogą rozwinąć się nadkażenia. W rezultacie powstają pełzające i niezwykle bolesne owrzodzenia rogówki.

diagnoza

Do diagnostyki zespołu szczeliny oczodołowej górnej, oprócz metod badania strabologicznego, stosuje się metody obrazowania, takie jak tomografia rezonansu magnetycznego i tomografia komputerowa czaszki. Metody strabologiczne mają na celu weryfikację pozycji zezowej oczu. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć zespół wierzchołka oczodołu z dodatkowym zajęciem nerwu wzrokowego (nerw II) oraz zespół zatoki jamistej.

Komplikacje

W większości przypadków zespół szczeliny oczodołowej górnej powoduje powikłania i dyskomfort dla oczu. Ponieważ zespół jest stosunkowo zróżnicowany, w poszczególnych mięśniach okolicy oczu mogą wystąpić różne ograniczenia. Jednak w większości przypadków pacjent ledwo porusza oczami lub wcale.

Wzrok nie jest ograniczony, ale codzienne życie jest znacznie trudniejsze, ponieważ oczy nie są już ruchome. Z powodu tej bezruchu osoby dotknięte zespołem szczeliny oczodołu górnego również cierpią na niewyraźne obrazy i zwykle widzą tylko obiekty w pobliżu w rozmyty sposób. W rezultacie większość pacjentów cierpi również na zawroty głowy i silne bóle głowy.

Może to również prowadzić do zaburzeń snu i ogromnych ograniczeń w życiu codziennym. Obsługiwanie maszyn lub prowadzenie pojazdów zwykle nie jest możliwe w przypadku zespołu szczeliny oczodołowej górnej. Ponieważ unika się również łzawienia, oczy często wysychają, co może prowadzić do bólu. Zespół szczeliny oczodołowej górnej znacznie obniża jakość życia.

Z reguły guzy odpowiedzialne za zespół szczeliny oczodołu górnego można usunąć. Wymaga to operacji lub chemioterapii. Dalsze sukcesy lub komplikacje w dużej mierze zależą od wcześniejszego rozwoju choroby. Po całkowitym wyleczeniu oczekiwana długość życia nie ulegnie skróceniu.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Należy zgłosić się do lekarza, gdy tylko pojawią się problemy lub zmiany w okolicy oczu. Jeśli istnieje niezdolność do samodzielnego poruszania okiem, istnieje powód do niepokoju. Należy rozpocząć badanie lekarskie w celu ustalenia przyczyny i rozpoczęcia leczenia.

Ograniczone widzenie, zmiany w postrzeganiu kolorów lub uczucie suchości w oczach powinno zostać wyjaśnione przez lekarza. Jeśli swędzenie wystąpi z powodu suchych oczu, zwiększa się ryzyko otwartych ran. Ponieważ w ten sposób do organizmu dostają się zarazki i mogą wywołać dalsze choroby, należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli w oczodołach jest ciśnienie wewnętrzne lub występuje ból głowy, konieczna jest wizyta lekarska. Jeśli dana osoba oprócz problemów fizycznych cierpi na napięcie emocjonalne, należy to omówić z lekarzem. Faza lęku, paniki lub depresji wymaga leczenia terapeutycznego.

Jeśli gałka oczna wystaje z oczodołu, jest to uważane za niezwykłe. Aby nie powodować dalszych chorób lub szkód, należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem. Jeśli masz problemy ze wzrokiem w normalnych warunkach oświetleniowych, musisz udać się do lekarza. W przypadku bólu, zaburzeń ostrości percepcji lub infekcji oka, lekarz jest zobowiązany do wyjaśnienia przyczyn.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Leczenie zespołu szczeliny oczodołu górnego może być skuteczne tylko wtedy, gdy leczona jest choroba podstawowa. Mimo swojej złożoności zespół nie może być postrzegany jako niezależna choroba. Zawsze przedstawia tylko jeden objaw lub zespół objawów, dlatego należy przeprowadzić dalsze badania diagnostyczne w celu weryfikacji przyczyny. Często ostatnim krokiem w przypadku guzów jest tylko operacja.

Dotyczy to zarówno guzów łagodnych, jak i złośliwych. Łagodny guz należy operować, jeśli upośledzenie spowodowane przez procesy zajmujące przestrzeń staje się zbyt duże. Nowotwory złośliwe i tętniaki stanowią śmiertelne zagrożenie nawet bez zespołu szczeliny oczodołu górnego i dlatego należy je zawsze usuwać chirurgicznie, jeśli to możliwe. W celu kontynuacji leczenia nowotworów złośliwych zwykle konieczna jest radioterapia lub chemioterapia lub ich połączenie. Jeśli operacja nie jest już możliwa, można podjąć próbę leczenia objawowego poprzez podanie glikokortykosteroidów.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w zespole szczeliny oczodołowej górnej jest związane z chorobą przyczynową pacjenta. Ponieważ zespół występuje tylko w wyniku istniejącego zaburzenia zdrowia, należy znaleźć i wyjaśnić główną przyczynę. U większości pacjentów przyczyną mogą być guzy, zakrzepice lub tętniaki.

Uszkadzają one nerwy czaszkowe i powodują problemy ze wzrokiem. Ponadto stopień zaawansowania choroby podstawowej ma decydujące znaczenie dla określenia ogólnej prognozy. W wielu przypadkach występują złożone zaburzenia, które trudno jest odpowiednio leczyć. W przypadku choroby nowotworowej kluczowe znaczenie dla powodzenia leczenia ma na przykład czas rozpoznania i lokalizacja guza.

Jeśli zaburzenie przyczynowe zostanie całkowicie wyleczone, pacjent ma duże szanse, że objawy zespołu szczeliny oczodołu górnego ulegną poprawie. Jednak ustąpienie objawów jest możliwe tylko w rzadkich przypadkach. W większości przypadków pozostają upośledzenia o różnym stopniu, ponieważ aktywność nerwów czaszkowych nie zawsze ulega całkowitej regeneracji.

Ponadto leczenie choroby podstawowej często wiąże się z powikłaniami i następstwami. Można zastosować terapię długoterminową lub jako kontynuację leczenia raka, terapie, które powodują dalsze uszkodzenie zdrowej tkanki w celu wyleczenia w pierwszym etapie. Należy to wziąć pod uwagę przy sporządzaniu prognozy.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia widzenia i dolegliwości oczu

zapobieganie

Zespołowi szczeliny oczodołu górnego nie można zapobiec, ponieważ jest on spowodowany przez procesy zajmujące przestrzeń. Jeśli obecne są łagodne guzy mózgu, takie jak oponiaki, konieczne jest regularne badanie pod kątem wzrostu. Jeśli istnieje długoterminowe ryzyko, że spowoduje przemieszczenie nerwów, należy rozważyć operację.

Opieka postpenitencjarna

W większości przypadków pacjent z zespołem szczeliny oczodołu górnego nie ma żadnych specjalnych ani bezpośrednich działań kontrolnych i opcji. Osoba zainteresowana jest przede wszystkim zależna od diagnozy i leczenia choroby, ponieważ tylko w ten sposób można zapobiec dalszym powikłaniom i dolegliwościom. Generalnie wczesne rozpoznanie z wczesnym leczeniem ma bardzo pozytywny wpływ na dalszy przebieg zespołu szczeliny oczodołu górnego.

W większości przypadków z zespołem szczeliny oczodołowej górnej, osoba będzie musiała przejść operację w celu usunięcia guza. W każdym przypadku po zabiegu należy obserwować leżenie w łóżku, aby osoba poszkodowana mogła się zrelaksować i odpocząć. Zdecydowanie powinieneś powstrzymać się od wysiłku i innych stresujących czynności.

W wielu przypadkach pacjenci są również zależni od wsparcia przyjaciół i rodziny, aby radzić sobie w życiu codziennym. Ponieważ guz może rozprzestrzenić się na inne części ciała z powodu zespołu szczeliny oczodołu górnego, należy przeprowadzać regularne badania, aby temu zapobiec lub wykryć inny guz we wczesnym stadium. Dlatego też w większości przypadków oczekiwana długość życia osoby dotkniętej chorobą jest również zmniejszona przez tę chorobę.

Możesz to zrobić sam

Upośledzenie wzroku bardzo często wywołuje silne, przerażające przeżycie u osób dotkniętych chorobą. Pacjenci z zespołem szczeliny oczodołu górnego powinni zatem stosować różne strategie radzenia sobie, aby pomimo objawów choroby w życiu codziennym cieszyć się dobrą jakością życia. Zachowanie radości życia, optymizmu i pozytywnego nastawienia jest ważne, aby móc sprostać wyzwaniom dnia codziennego.

Zajęcia rekreacyjne powinny zostać przeprojektowane, tak aby chory mógł osiągnąć dobrą równowagę. W celu zmniejszenia stresu w życiu codziennym można zastosować procedury relaksacyjne. Joga, medytacja lub trening autogenny są oferowane w wielu ośrodkach sportowych i mogą być również używane niezależnie. Wzmacniają siłę psychiczną i pomagają osiągnąć wewnętrzną równowagę. Aby zmniejszyć zwiększone ryzyko wypadków, otoczenie pacjenta powinno być dostosowane do jego potrzeb i stanu zdrowia.

Stabilizacja pewności siebie polega na budowaniu poczucia spełnienia. Jeśli problemy z oczami stanowią pogorszenie samopoczucia osoby zainteresowanej z powodu wady optycznej, można założyć okulary, aby zakryć ten obszar. Chory jest dobrze poinformowany, jeśli w życiu codziennym otwarcie zajmuje się swoją chorobą. Aby uniknąć bólów głowy, ważne są okresy odpoczynku i wystarczający odpoczynek. Higiena snu musi być zoptymalizowana, aby możliwy był spokojny sen.