Leiszmanioza trzewna (Kala Azar)

Leiszmanioza trzewna (Kala Azar) to choroba zakaźna, której można przypisać pasożytniczy patogen (Leishmania), który jest szeroko rozpowszechniony na obszarach tropikalnych i subtropikalnych. W zależności od podtypu patogenu leiszmanioza trzewna może być ciężka.

Co to jest leiszmanioza trzewna?

Tak jak leiszmanioza trzewna (kala azar) to choroba zakaźna, która jest rzadko spotykana w Niemczech i jest spowodowana przenoszeniem pasożytniczego czynnika zakaźnego (Leishmania) przez owady (komary motyle, muchy piaskowe).

Patogeny leiszmaniozy trzewnej należą do klasy pierwotniaków (jednokomórkowców zwierzęcych), tzw. Mastigofory (także wiciowców), które są szeroko rozpowszechnione w Azji (zwłaszcza w Indiach), Afryce, Ameryce Południowej i regionie śródziemnomorskim. W większości przypadków osoby dotknięte chorobą zostają zarażone patogenem podczas podróży do tych krajów.

Podczas gdy inne formy leiszmaniozy atakują skórę (leiszmanioza skórna) lub skórę i błony śluzowe (leiszmanioza śluzowo-skórna), najcięższe postacie leiszmanii, leiszmanioza trzewna, wpływają na narządy wewnętrzne, zwłaszcza śledzionę, wątrobę, węzły chłonne i szpik kostny. Ponadto mogą wystąpić zmiany skórne w postaci ciemnych plam, z których wywodzi się indyjska nazwa leiszmaniozy trzewnej Kala Azar („czarna skóra”).

przyczyny

Plik leiszmanioza trzewna wywoływana jest przez patogen pasożytniczy (Leishmania donovani, L. chagasi, L. infantum) należący do klasy Mastigophora. Do zakażenia leiszmaniozy trzewnej dochodzi w wyniku użądlenia przez pewne typy owadów (muchy piaskowe), które wcześniej zostały zakażone u zakażonych kręgowców (mysz, wilk, pies).

Po ukąszeniu przez owada leiszmani atakują układ monocytów i makrofagów, który we współpracy z limfocytami uczestniczy w regulacji odporności, eliminuje degradację i obce substancje oraz rozmnaża się.

Układ monocytów i makrofagów obejmuje siateczkowatą tkankę łączną narządów limfatycznych, komórki gwiaździste Kupffera wątroby i histiocyty skóry. Te układy narządów są zatem poważnie dotknięte. Oprócz zakażenia pośredniego przez ukąszenia owadów możliwe jest bezpośrednie przeniesienie poprzez przeszczep narządów i oddanie krwi.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Objawy leiszmaniozy trzewnej (kala azar) zależą od rodzaju patogenu i siły układu odpornościowego pacjenta. Istnieją infekcje bezobjawowe, ale choroba zwykle atakuje szpik kostny, wątrobę, śledzionę lub węzły chłonne. Choroba może albo zacząć się podstępnie, albo nagle wybuchnąć, a pacjent odczuwa wtedy bardzo silne uczucie choroby.

Typowe objawy to obrzęk węzłów chłonnych, utrata masy ciała, biegunka lub ból brzucha. Często śledziona i wątroba są również obrzęknięte, co można rozpoznać po rozdętym żołądku. Występują również zmiany w morfologii krwi. Na przykład osoby dotknięte chorobą cierpią na zaburzenia krzepnięcia krwi lub anemię.

Często pojawiają się również zmiany skórne z ciemnoczerwonymi grudkami lub brązowo-czarnymi plamami. W miarę postępu choroby skóra szarzeje. Z tego powodu leiszmanioza trzewna jest również nazywana kala azar („czarna skóra”). Po jednym do trzech lat u osób dotkniętych chorobą może rozwinąć się tak zwana leiszmanioza skóry po kala-azarze. Na ciele lub twarzy pojawiają się czerwonawe lub jasne plamy, które następnie zmieniają się w grudki lub grudki i których wygląd również przypomina trąd.

Diagnoza i przebieg

Plik leiszmanioza trzewna objawia się po okresie inkubacji od 10 dni do 10 miesięcy (czasem dłuższym) na podstawie charakterystycznych objawów, takich jak podstępny lub nagły początek choroby z ustępującą gorączką trwającą tygodnie, ból brzucha, powiększenie wątroby i śledziony (powiększenie wątroby i śledziony), obrzęk węzłów chłonnych, wyraźna niedokrwistość hipochromiczna (niedobór hemoglobiny) (Niedobór płytek krwi), a także ciemna, poplamiona pigmentacja skóry, amyloidoza (złogi białkowe) i kacheksja (wycieńczenie).

Leiszmanioza trzewna jest potwierdzana na podstawie wykrycia patogenu w aspiracji kości, śledziony, wątroby lub węzłów chłonnych. W zaawansowanym stadium choroby w niektórych przypadkach leiszmaniozy trzewnej punkcja nie jest już możliwa, dlatego rozpoznanie jest potwierdzane badaniami serologicznymi (metoda immunofluorescencji, technika ELISA). Można przeprowadzić test reakcji Leishmanina w celu określenia statusu immunologicznego danej osoby.

Przebieg leiszmaniozy trzewnej zależy w dużej mierze od podtypu patogenu. Podczas gdy Leishmania chagasi i Leishmania infantum często nie powodują żadnych objawów i goją się same, infekcje Leishmania donovani, które w wielu przypadkach są przewlekłe, mogą być śmiertelne, jeśli nie są leczone.

Komplikacje

W Kala Azar osoby dotknięte chorobą cierpią na różne zmiany skórne. Mają one bardzo negatywny wpływ na estetykę osoby zainteresowanej, a także mogą prowadzić do kompleksów niższości lub znacznie obniżonej samooceny pacjenta. U dzieci choroba może również wywoływać znęcanie się lub dokuczanie.

Ponadto kala azar prowadzi do powstawania owrzodzeń, a ponadto do znacznej utraty wagi u pacjenta. Osoby dotknięte chorobą czasami cierpią na biegunkę i wymioty, a także mogą odczuwać silny ból brzucha. Ponadto węzły chłonne chorego puchną i pojawia się gorączka.

Pacjenci wyglądają na wyczerpanych i zmęczonych, dlatego nie mogą już wykonywać uciążliwych czynności. Z reguły choroba ma negatywny wpływ na życie i życie codzienne chorego. W większości przypadków kala azar można stosunkowo dobrze leczyć za pomocą leków.

Nie ma szczególnych powikłań, a objawy są znacznie złagodzone. Jednak w niektórych przypadkach leki mogą powodować skutki uboczne. Skuteczne leczenie nie skróci oczekiwanej długości życia pacjenta.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Jeśli podczas pobytu w Afryce, Ameryce Południowej lub w rejonie Morza Śródziemnego pojawią się zaburzenia zdrowia, należy zasięgnąć porady lekarza. Jeśli po wizycie w tamtejszym regionie nastąpią zmiany stanu zdrowia, osoba poszkodowana również potrzebuje wyjaśnienia skarg. Zasadniczo jednak ważne jest, aby dowiedzieć się o lokalnych warunkach zdrowotnych bezpośrednio przed rozpoczęciem podróży.

Należy wyjaśnić, jakich chorób należy się spodziewać i w jaki sposób może dojść do przeniesienia. W razie potrzeby szczepienia są zalecane. Jeśli po ukąszeniu owada wystąpi obrzęk węzłów chłonnych, zmiany w cerze lub niepożądana utrata masy ciała, konieczne jest działanie. Jeśli masz biegunkę, bóle brzucha, nudności i ogólne uczucie choroby, wskazana jest konsultacja z lekarzem. Należy wyjaśnić przyczynę i postawić diagnozę.

To jedyny sposób, aby opracować plan leczenia, który może pomóc złagodzić objawy tak szybko, jak to możliwe. Aby uniknąć powikłań i zminimalizować ryzyko, należy skonsultować się z lekarzem w przypadku złego samopoczucia, wykwitów na skórze lub wystąpienia przebarwień. Osłabienie wewnętrzne, zaburzenia krążenia i zwiększona potrzeba snu to kolejne oznaki istniejącej choroby. Ponieważ mogą wystąpić organiczne zmiany w leiszmaniozy trzewnej, przy pierwszych objawach należy natychmiast podjąć działania.

Leczenie i terapia

Plik leiszmanioza trzewna jest leczony ogólnoustrojowo Ambisome (liposomalna amfoterycyna B). Amfoterycyna B w liposomach jest w większości przypadków dobrze tolerowana i jest podawana we wlewie dożylnym jako część terapii trwającej 10–20 dni.

W przypadku nietolerancji lub braku odpowiedzi na leczenie liposomalną amfoterycyną, w leiszmaniozy trzewnej alternatywnie stosuje się miltefozynę i preparaty pięciowartościowego antymonu. Miltefozyna jest podawana doustnie w postaci tabletek dwa razy dziennie przez jeden miesiąc i powoduje jedynie niewielki dyskomfort żołądkowo-jelitowy (epizodyczna biegunka lub wymioty).

Z kolei pięciowalentny antymon (stiboglukonian sodu, antymonian megluminy) jest wstrzykiwany domięśniowo lub dożylnie przez lekarza w ramach średnio 28-dniowej terapii w szpitalu, z przedłużającym się tępym bólem w miejscu wstrzyknięcia, a także nudnościami i bólami głowy jako skutkami ubocznymi.

W niektórych przypadkach terapia antymonem jest nieskuteczna w leiszmaniozy trzewnej, ponieważ czynniki zakaźne rozwinęły oporność na ten aktywny składnik. Pentamidyna i antybiotyk paromycyna są również stosowane jako środki przeciwpierwotniacze przeciwko leiszmaniozy trzewnej.

Pentamidyna powoduje jednak wyraźne skutki uboczne i, między innymi, wpływa na zaburzenia metabolizmu glukozy (cukrzycę) u ponad 10 procent osób dotkniętych chorobą.

zapobieganie

Tam jeden leiszmanioza trzewna jest przenoszona na ludzi przez owady, należy podjąć odpowiednie środki ostrożności w celu ochrony przed ukąszeniami komarów podczas podróży do takich obszarów, jak Azja, głównie Indie, Afryka, region Morza Śródziemnego i Ameryka Południowa. Obejmuje to noszenie odpowiedniej odzieży z długimi rękawami i używanie moskitiery o małych oczkach podczas snu. Jak dotąd nie ma szczepień przeciwko leiszmaniozie trzewnej.

Opieka postpenitencjarna

Ponieważ leiszmanioza trzewna atakuje narządy wewnętrzne, po skutecznej terapii zawsze należy przeprowadzić intensywne leczenie uzupełniające. Centralne znaczenie ma tu wczesne wykrywanie i leczenie wtórnych chorób narządów w odpowiednim czasie. W związku z tym, nawet po skutecznym leczeniu leiszmaniozy trzewnej, należy regularnie wykonywać pomiary wartości narządów we krwi.

W szczególności narządy dotknięte leiszmaniozy trzewnej powinny być również regularnie badane metodami obrazowania (MRT, CT, RTG, USG), aby można było również wykryć ukryte uszkodzenia narządów, które nie są jeszcze widoczne we krwi. Jeśli skóra była również dotknięta leiszmaniozą trzewną, odpowiednie obszary muszą być regularnie badane przez dermatologa, po czym próbki tkanek powinny być badane pod kątem obecności patogenu.

Ponadto osoby wcześniej cierpiące na leiszmaniozę trzewną powinny unikać podróży do obszarów (Azja), w których żyje mucha piaskowa przenosząca choroby. Jeśli nie można uniknąć takich wypadów, należy przestrzegać intensywnych środków odstraszających komary i higieny skóry, aby uniknąć nawrotu leiszmaniozy trzewnej. Moskitiery powinny mieć bardzo małe oczka (1,2 milimetra), ponieważ komar piaskowy jest bardzo mały. Dodatkowo należy kilka razy dziennie spryskać się sprayami odstraszającymi komary, takimi jak Autan (tzw. Repelenty). Ponadto należy codziennie brać prysznic. Jeśli to możliwe, twarz, szyję i dłonie należy również przykryć tkaniną.

Możesz to zrobić sam

Farmakoterapia leiszmaniozy trzewnej może być wspomagana z własnej inicjatywy pacjenta. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na typowe skutki uboczne, takie jak ból nerek czy zaburzenia nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia bólu lub innych dolegliwości należy powiadomić lekarza. Po leczeniu dożylnym zaleca się odpoczynek w łóżku w celu szybkiego wyleczenia skutków ubocznych, takich jak bóle głowy i ciała.

Należy ustalić przyczynę leiszmaniozy trzewnej, aby uniknąć ponownego zakażenia. Kala-azar jest przenoszony głównie przez owady. Dlatego podczas przyszłych podróży należy używać odpowiedniego środka odstraszającego owady. Osoby dotknięte chorobą powinny nosić odpowiednią odzież i spać w nocy z siatką przeciw muchom. Osoby, które już miały kala-azar, nie mogą już uczestniczyć w oddawaniu krwi. Ten środek ostrożności służy zapobieganiu przenoszenia patogenu na inne osoby. Należy ściśle przestrzegać zakazu oddawania krwi, w przeciwnym razie mogą zostać nałożone surowe kary.

Wreszcie należy zwrócić uwagę na nietypowe objawy po chorobie. W pojedynczych przypadkach patogen powraca po miesiącach lub nawet latach i powoduje poważne problemy zdrowotne. Konieczna jest zatem kompleksowa profilaktyka w postaci regularnych wizyt kontrolnych.