Frezarka

Stosowany do odbudowy zębów w przypadku próchnicy Przemiałzwana potocznie wiertarką, stosowana jest w każdej praktyce stomatologicznej. Instrumenty te są również używane w chirurgii stomatologicznej, zwłaszcza w operacjach szczęki.

Co to jest frezarka?

Frez definiuje się jako narzędzie, w którym materiał jest usuwany za pomocą ruchu obrotowego lub nieruchomy korpus jest nadawany do określonego kształtu. Frezowanie jest ściśle związane z wierceniem. Podczas gdy wiercenie odbywa się tylko w jednym kierunku, frezowanie odbywa się we wszystkich położeniach przestrzennych, czyli trójwymiarowo.

Obracające się narzędzie, które ma klinowe krawędzie tnące, jest w tym celu doprowadzane do nieruchomego przedmiotu, który ma być obrabiany. Ostrza wnikają w przedmiot i usuwają materiał. To usuwanie materiału zależy od żądanej głębokości penetracji i posuwu.

W stomatologii stosuje się głównie frezy z twardych metali. Twardy metal to spiekana mieszanina twardego materiału, głównie węglika wolframu i spoiwa. Materiały te charakteryzują się bardzo dużą twardością i odpornością na ścieranie, a także są łatwe w sterylizacji. Alternatywnie stosuje się frezy stalowe lub, zwłaszcza w chirurgii szczęki, frezy wyposażone w naturalne diamenty. Podczas używania frezów z twardego metalu lub diamentów należy zauważyć, że materiały te są wyjątkowo kruche i mogą szybko pękać. Dlatego należy uważać, aby podczas pracy przy chorym zębie występowało jak najmniej drgań.

Kształty, typy i typy

Najczęściej używanym frezem w stomatologii jest frez kulkowy. Dzięki kulistemu kształtowi instrument ten ma uniwersalne zastosowanie; służy głównie do usuwania próchnicy na lub w zębie. W tym typie specjalna geometria ostrzy zapewnia szybkie i delikatne usuwanie materiału.Z reguły krawędzie tnące są również ząbkowane, co oznacza, że ​​praca jest cicha i wolna od wibracji. Ponieważ możesz pracować przy minimalnym nacisku, unika się termicznego urazu korzenia zęba.

Do terapii korzeniowej stosuje się frezy z wydłużoną główką. Te instrumenty periodontyczne obracają się z bardzo dużą prędkością (8000 - 12000 min-1) i są używane do czyszczenia lub wygładzania odsłoniętych kanałów korzeniowych. Te zadziory są również używane do powierzchni korzeni w głębokich kieszonkach lub w trudno dostępnych przestrzeniach między zębami.

Narzędzia wykańczające służą do wygładzania powierzchni zęba. Te frezy mogą mieć różne geometrie, regułą są tutaj okrągłe lub stożkowe nasadki. Krawędzie tnące finiszerów są mniej przeznaczone do usuwania materiału niż do wygładzania chropowatości powierzchni. Dlatego uzębienie jest węższe, a kąt skrawania mniejszy niż w przypadku frezów, które mają usuwać uszkodzony materiał zęba.

Kolejną frezarką jest frez koronowy. Instrument ten, który posiada bardzo specjalną geometrię ostrza, jest przeznaczony do obróbki stopów metali nieszlachetnych, czyli usuwania wypełnień amalgamatowych lub koron.

W chirurgii szczękowo-twarzowej do przecinania kości lub zębów używa się frezu Lindemann, nazwanego na cześć jego wynalazcy Augusta Lindemanna. Ten frez jest połączeniem narzędzia do frezowania i piły, a dzięki specjalnemu kształtowi, który zwęża się w kierunku końcówki, może być używany szczególnie delikatnie podczas operacji.

Struktura i funkcjonalność

Niezależnie od kształtu i celu zastosowania frezarka zawsze składa się z rączki („trzonka”) i wymiennej nasadki frezarskiej. W przypadku rękojeści rozróżnia się turbinę i kątnicę dentystyczną. Turbina jest napędzana sprężonym powietrzem i osiąga prędkości do 450000 obr / min, ale ma niższy moment obrotowy niż kątnice napędzane silnikiem.

W przypadku nasadki do frezowania rozróżnia się szyję i głowę. Głowa odnosi się do części zadziorów, która działa bezpośrednio na ząb, podczas gdy szyja jest przedłużeniem między głową a trzonem. To przedłużenie utrzymuje odległość między głowicą a trzonkiem, dzięki czemu instrument można łatwo włożyć do ust.

Frezarki w stomatologii pracują z dużymi prędkościami od 2000 do 20000 obrotów na minutę. Ze względu na te prędkości zawsze występuje kilka krawędzi tnących, co umożliwia delikatne leczenie chorego zęba.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Korzyści medyczne i zdrowotne

Zastosowanie wierteł zrewolucjonizowało stomatologię. Do końca XVIII wieku jedynym sposobem leczenia chorego zęba było jego usunięcie. Nie było to łagodne dla pacjenta. Tzw. „Wyłamywacze zębów” często wyłamywali zęby ze szczęki bez znieczulenia i zatrzymywali krwawienie, stosując rozgrzane do czerwoności żelazka.

Nowojorski dentysta John Greenwood opracował w 1790 roku pierwszą na świecie wiertarkę - obsługiwaną ręcznie i napędzaną kołowrotkiem swojej babci. Od tego czasu wiele się zmieniło we frezowaniu. Po opracowaniu wiertarki elektrycznej pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku stomatologia dokonała milowego skoku, zwłaszcza w dziedzinie prędkości. Początkowe 500 min-1 wzrosło dziś do 450 000 min-1, co umożliwiło bezbolesne usunięcie zęba.

Chore zęby nie tylko wyglądają nieestetycznie i mogą powodować ogromny ból, nieleczone infekcje w szczególności w okolicy szczęki szybko prowadzą do sepsy, która może zagrażać życiu. W przeszłości wiele niezagojonych stanów zapalnych korzeni prowadziło do przedwczesnej śmierci.

Brakujące zęby powodują również nieprawidłowe ustawienie szczęki i problemy językowe. Dzięki zastosowaniu frezów w stomatologii cierpienie milionów ludzi zostało zredukowane do znośnego poziomu, a zabiegi dentystyczne zostały w znacznym stopniu uwolnione od ich przerażenia.