Zespół Haglunda (pięta Haglunda)

Plik Zespół Haglunda, także jako Pięta Haglund jest spowodowana zmianą kostną (nadkostną) kości piętowej w okolicy przyczepu ścięgna Achillesa. Nazwa pochodzi od szwedzkiego chirurga Patrika Haglunda (1870-1937). Pięta Haglunda może być bardzo bolesna i można ją leczyć zachowawczo lub chirurgicznie.

Co to jest zespół Haglunda?

Zespół Haglunda objawia się przede wszystkim ostrym bólem w tylnej części kości piętowej. Ból pojawia się przy obciążeniu i nacisku na piętę i szybko ustępuje, gdy tylko noga zostanie uwolniona.
© blueringmedia - stock.adobe.com

Piętę Haglunda, rodzaj ostrogi piętowej, można rozpoznać po zmianach kostnych w górnej tylnej (czaszkowej i grzbietowej) części kości piętowej w okolicy przyczepu ścięgna Achillesa.

$config[ads_text1] not found

Kostnienie kości piętowej może wystąpić już w fazie wzrostu na płytce wzrostowej kości (płytka nasadowa) lub może to być kostnienie kości piętowej bezpośrednio w okolicy przyczepu ścięgna Achillesa (apofiza). Takie ekspansje kości z trwałą substancją kostną na kości piętowej są również określane jako „egzostoza Haglunda”.

Zaburzenia w płytce wzrostowej występują wyłącznie u młodzieży, ponieważ płytka wzrostu zamyka się po zakończeniu wzrostu kości poprzez regularne kostnienie. Takie zaburzenia w płytce wzrostowej kości nazywane są „nieletnimi osteochondrozami”. Obie formy zespołu Haglunda mogą wywoływać podobne objawy i nie można ich dokładnie odróżnić.

przyczyny

Główne przyczyny powstawania pięty Haglunda są widoczne w obuwiu, który podrażnia ścięgna lub wywiera bezpośredni nacisk na jedną lub więcej kości stopy. W przypadku kości może to być bodźcem do zwiększenia tworzenia się kości w dotkniętym obszarze.

$config[ads_text2] not found

Buty z ciasnym zapiętkiem mogą powodować ciągłe podrażnienie przyczepu ścięgna Achillesa podczas chodzenia i biegania oraz wyznaczać początek formowania się pięty Haglunda. Nadmierny trening biegowy z nieodpowiednim obuwiem i nadwagą są również wymieniane jako czynniki przyczyniające się do wywołania zespołu Haglunda.

Stopień, w jakim predyspozycje genetyczne mogą prowadzić do przedwczesnego i nadmiernego kostnienia płytki wzrostowej kości piętowej, nie został jeszcze ostatecznie wyjaśniony. Również tutaj głównym winowajcą u dzieci jest niefunkcjonalne i zbyt ciasne obuwie. Wrodzone lub nabyte wady stopy mogą również sprzyjać rozwojowi pięty Haglunda.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Zespół Haglunda objawia się przede wszystkim ostrym bólem w tylnej części kości piętowej. Ból pojawia się przy obciążeniu i nacisku na piętę i szybko ustępuje, gdy tylko noga zostanie uwolniona. Ból jest początkowo bardzo intensywny i ustępuje wraz z powtarzającym się stresem. Ból jest największy rano i po długim okresie odpoczynku.

Na zewnątrz Haglund Syndron można rozpoznać po uderzającym chodzie. Osoby dotknięte chorobą zwykle wiotczą lub przeciągają nogę dotkniętą piętą. Czasami pięta zaczerwieni się lub będzie miała widoczny obrzęk, który jest bolesny w dotyku. W pojedynczych przypadkach widoczne jest kostnienie na piętach lub na przyczepie ścięgna górnego tylnego pięty.

$config[ads_text3] not found

Te skostnienia są bolesne w dotyku i czasami towarzyszą im obrzęki i zaczerwienienia. Jeśli zespół Haglunda nie jest leczony, staje się bardziej intensywny. Zachowanie unikowe może skutkować niewspółosiowością i zużyciem stawów. Niektórzy ludzie cierpią również na bóle nerwowe, które mogą promieniować od pięty do kolana. W pojedynczych przypadkach pięta Haglunda powoduje objawy paraliżu i zaburzeń wrażliwości, które osoby dotknięte chorobą odczuwają jako niewygodne.

Diagnoza i przebieg

Pierwszymi objawami wskazującymi na piętę Haglunda są widoczne z zewnątrz zaczerwienienia, obszary wrażliwe na nacisk lub nawet zgrubienie w tylnej górnej części kości piętowej.

Jeśli badania ortopedyczne potwierdzą początkowe podejrzenie zespołu Haglunda, dokładniejszych informacji mogą dostarczyć metody diagnostyki obrazowej, takie jak USG, RTG i tomografia komputerowa (CT, MRI, fMRI). Na zdjęciu rentgenowskim wyraźnie widoczne są zwłaszcza formacje kostne. Procesy tomografii komputerowej dostarczają również znaczących obrazów tkanek miękkich, tj. Natury więzadeł, ścięgien, mięśni, kaletki maziowej i chrząstki stawowej.

Przebieg choroby w pięcie Haglunda jest bardzo różny i waha się od całkowicie bezbolesnego do bardzo bolesnego i wyniszczającego. Objawy choroby mogą się rozwijać przez długi czas, tak więc pojawiające się objawy - zwłaszcza jeśli nie występuje ból i nie są związane z poważnymi zaburzeniami - są ignorowane i nieleczone.

Komplikacje

Zespół Haglunda powoduje przede wszystkim stosunkowo silny ból. Ból ten ma negatywny wpływ na codzienne życie pacjenta i dlatego może znacznie obniżyć jakość życia i prowadzić do ograniczenia ruchomości. Często zdarza się, że zespół Haglunda prowadzi do bólu spoczynkowego, a tym samym do zaburzeń snu u pacjenta. Choroba powoduje zaczerwienienie skóry i następuje kostnienie, które występuje głównie na piętach pacjenta.

$config[ads_text4] not found

Ból może również rozprzestrzeniać się na inne obszary ciała. Ze względu na ograniczoną mobilność pacjenci często cierpią na depresję i inne zaburzenia psychiczne. W niektórych przypadkach pacjenci są również uzależnieni od pomocy do chodzenia, aby móc radzić sobie w życiu codziennym. Nie ma dalszych komplikacji związanych z samym leczeniem.

Większość skarg można zawęzić, wybierając odpowiednie obuwie. Jednak w wielu przypadkach fizjoterapia jest nadal konieczna. Jeśli nie ma poprawy, zwykle konieczne są interwencje chirurgiczne. Oczekiwana długość życia nie ma wpływu na zespół Haglunda.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Ponieważ zespół Haglunda nie goi się sam, a zespół zwykle wiąże się z silnym bólem i ograniczeniami w życiu codziennym, zawsze należy zastosować leczenie. Osoba zainteresowana powinna następnie skonsultować się z lekarzem, jeśli skóra zaczerwieni się. To zaczerwienienie zwykle pojawia się bez konkretnego powodu i w różnych częściach ciała. Ponadto na pięcie występuje kostnienie, które występuje szczególnie w młodym wieku.

Jest to odczuwalne poprzez ból, który może występować nie tylko jako ból uciskowy, ale także jako ból spoczynkowy. Jeśli dziecko skarży się na ból pięty, zdecydowanie należy skonsultować się z lekarzem. Zwykle zespół Haglunda może być zdiagnozowany przez pediatrę lub lekarza pierwszego kontaktu. Jednak do dalszego leczenia niezbędne jest wsparcie specjalisty. Wczesna diagnoza zwiększa szanse na całkowite wyleczenie zespołu Haglunda.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Jeśli zdiagnozowany zespół Haglunda można zasadniczo przypisać niewłaściwemu obuwiu, pierwszym środkiem jest złagodzenie okolicy pięty. Dodatkowo zalecana jest specjalna fizjoterapia, której celem jest wzmocnienie mięśni nóg i odciążenie ścięgna Achillesa.

Warto również rozważyć zastosowanie pozaustrojowej terapii falą uderzeniową, która została pierwotnie opracowana do rozbijania kamieni nerkowych. Stosując terapię falą uderzeniową, osady kamienia i stwardnienia w tkankach mogą zostać "sproszkowane" w taki sposób, aby można je było osuszyć i wypłukać z organizmu poprzez limfę i naczynia krwionośne.

Jeśli zachowawcze formy terapii nie przynoszą pożądanego sukcesu, można rozważyć dwie różne interwencje chirurgiczne. Z jednej strony kostnienie można usunąć bezpośrednio podczas zabiegu chirurgicznego. Ma to jednak tę wadę, że pochewka ścięgna musi zostać usunięta również w obszarze przyczepu ścięgna Achillesa, co zwykle zapewnia gładkie przesuwanie ścięgna. Istnieje ryzyko, że po operacji na ścięgnie powstają zrosty, które mogą upośledzać jego funkcję.

Z drugiej strony ustalono zabieg chirurgiczny, który nie dotyka obszaru ścięgna Achillesa, ale oddziela klin od kości piętowej kilka centymetrów dalej do przodu, tak że kość piętowa lekko się zagina w okolicy przyczepu ścięgna Achillesa. Proces ostrogi nie jest usuwany, ale jeśli się powiedzie, nie uciska już ani nie trze pięty Achillesa, dzięki czemu objawy ustępują lub nawet całkowicie znikają.

Perspektywy i prognozy

Rokowanie w zespole Haglunda jest zwykle bardzo dobre po leczeniu. Jest to jednak bardzo czasochłonna terapia, którą początkowo rozpoczyna się od środków zachowawczych. Bez leczenia lub po ciągłym narażeniu na niewłaściwe obuwie, wysiłek fizyczny stopy lub nadwagę objawy mogą się znacznie pogorszyć. W tych warunkach występ kości (egzostoza Haglunda) na kości piętowej wzrośnie, ponieważ nacisk na wewnętrzną krawędź buta wzrasta podczas biegania lub chodzenia.

Leczenie zachowawcze rozpoczyna się od dostarczenia butów ortopedycznych. Z ich pomocą ma zostać zmniejszone mechaniczne obciążenie kaletki, a procesy zapalne zatrzymane. To leczenie obejmuje również miejscowe leki przeciwzapalne i wstrzyknięcie kortykosteroidów do ścięgna Achillesa. Terapia powinna przynieść pierwsze efekty po około 6 miesiącach.

Jeśli jednak leczenie się nie powiedzie, konieczna będzie operacja. W większości przypadków kaletka (bursa subachillea) i sąsiedni występ kostny są usuwane. Jednak tej operacji nie wolno wykonywać u dzieci i młodzieży do 17 roku życia, ponieważ sąsiednie płytki wzrostu nie są jeszcze zamknięte.

Po chirurgicznym usunięciu lub redukcji wystającej kości, nacisk wewnętrznej krawędzi buta na kość piętową jest zmniejszony. Zmniejsza to również nacisk na kaletkę, ścięgno Achillesa i tkanki miękkie. Ta metoda leczenia zwykle prowadzi do trwałego sukcesu.

zapobieganie

Jedną z najważniejszych rzeczy, które możesz zrobić, aby zapobiec pięcie Haglunda, jest upewnienie się, że masz odpowiednie i funkcjonalne obuwie.Szczególnie u dzieci, których stopy są narażone na gwałtowne wzrosty, należy zwrócić uwagę na odpowiednie obuwie, które zapewni stopie wystarczającą przestrzeń do rozwoju.

Dalsze środki zapobiegawcze polegają na prowadzeniu lekkoatletycznego treningu biegowego wyłącznie w butach do biegania i planowaniu odpowiedniej ilości ćwiczeń rozciągających. Przy pierwszych objawach zespołu Haglunda wskazana jest konsultacja ze specjalistą ortopedą.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku zespołu Haglunda osoba dotknięta chorobą ma bardzo niewiele lub nie ma dostępnych bezpośrednich środków kontrolnych. Przede wszystkim chorobę należy rozpoznać szybko, a przede wszystkim na wczesnym etapie, aby nie doszło do dalszych uszkodzeń czy komplikacji stóp. Osoba poszkodowana powinna skonsultować się z lekarzem i rozpocząć leczenie przy pierwszych objawach lub objawach choroby.

Zabieg zazwyczaj przeprowadza się chirurgicznie. Po takiej operacji osoba poszkodowana zdecydowanie powinna odpocząć. Należy powstrzymać się od wysiłku i aktywności fizycznej, aby niepotrzebnie nie obciążać organizmu. Pomoc i wsparcie własnej rodziny i przyjaciół może mieć również pozytywny wpływ na powrót pacjenta do zdrowia.

Po zabiegu zwykle konieczna jest fizjoterapia. Wiele ćwiczeń z takiej terapii można wykonać również we własnym domu w celu przyspieszenia leczenia. Bardzo przydatne są również regularne badania lekarskie. Zespół Haglunda zwykle nie wpływa negatywnie na długość życia pacjenta.

Możesz to zrobić sam

W przypadku zespołu Haglunda możliwości samopomocy są poważnie ograniczone. Wczesna diagnoza może zapobiec dalszym powikłaniom i dolegliwościom. Jeśli jednak zespół Haglunda już wystąpił, tylko terapia lub operacja mogą złagodzić objawy.

Jednak syndromu tego można uniknąć, po prostu nosząc zawsze odpowiednie obuwie dla dzieci. Jest to szczególnie prawdziwe podczas gwałtownych wzrostów. Nogi nie mogą być zgniatane i muszą mieć wystarczająco dużo wolnego miejsca. Ponadto zajęcia sportowe należy zawsze wykonywać w butach do biegania lub butach sportowych. Może to również zapobiec zespołowi.

Jeśli wystąpi syndrom, w każdym przypadku należy unikać niepotrzebnego obciążania stóp. Przy pierwszych oznakach choroby należy natychmiast skonsultować się z ortopedą, który może zdiagnozować i wyleczyć chorobę.

Dzieci należy zawsze informować o możliwych powikłaniach i zagrożeniach związanych z zespołem Haglunda, aby uniknąć otwartych pytań i możliwych dolegliwości psychologicznych. Z reguły chorobę można leczyć operacyjnie stosunkowo dobrze, dzięki czemu nie ma dalszych ograniczeń w rozwoju dziecka.