Haloperidol

Choroba psychiczna może bardzo utrudnić życie osobom dotkniętym chorobą i ich bliskim. Ale to rozwinęło się kilka dekad temu Haloperidol może pomóc.

Co to jest Haloperidol?

Haloperidol jest jednym z najsilniejszych, czyli najskuteczniejszych leków z grupy neuroleptyków. Neuroleptyki lub leki przeciwpsychotyczne to leki psychotropowe o działaniu uspokajającym, czyli uspokajającym, przeciwdziałającym utracie rzeczywistości osób chorych psychicznie.

Haloperidol jest jednym z butyfenonów i jest stosowany w ostrych stanach pobudzenia, takich jak fazy maniakalne lub ostre i przewlekłe postacie choroby schizofrenicznej.

Efekt farmakologiczny

Haloperidol ma działanie przeciwpsychotyczne około pięćdziesiąt razy silniejsze niż jego poprzednik, taki jak chloropromazyna. Jest w stanie blokować niektóre receptory dopaminy. Podczas leczenia haloperidolem dochodzi do zablokowania receptorów muskarynowych i adrenergicznych.

Podobnie jak w przypadku wszystkich neuroleptyków, rozróżnia się skutki ostre i długotrwałe: głównym efektem jest uspokajające działanie haloperydolu - pacjent poprawia zdolność wyrażania siebie, co nie jest oczywiste w stanach podniecenia. Efekt przeciwpsychotyczny pojawia się dopiero po kilku dniach lub tygodniach od pierwszej aplikacji - wtedy ustępują objawy ostrej manii lub schizofrenii.

W porównaniu z krwią haloperidol gromadzi się dwadzieścia razy więcej w mózgu i innych narządach. Po odstawieniu haloperidolu stężenie w mózgu spada tylko powoli, co oznacza, że ​​skutki uboczne haloperidolu również zmniejszają się tylko powoli po odstawieniu.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Ponadto działa Haloperidol również przeciwlękowy. Pacjenci są na ogół bardziej zrównoważeni podczas leczenia, a niepokój wywołany różnymi obrazami klinicznymi jest złagodzony. Urojenia zmniejszają się wraz z podaniem haloperydolu - łagodzi zaburzenia myślenia i ego. Podniecenie psychiczne i napięcie emocjonalne zmniejszają się u osób chorych psychicznie po podaniu haloperydolu. Chorobowe nastroje lub wzrost popędu, jak to zwykle ma miejsce w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej, również łagodzi haloperidol.

W Niemczech haloperidol jest dopuszczony do leczenia ostrych i przewlekłych objawów schizofrenii, psychoz wywołanych organicznie, do leczenia ostrej manii i stanów psychomotorycznych podniecenia.

Wyjaśnienie: psychozy to poważne zaburzenia psychiczne, które wiążą się z utratą rzeczywistości. Manie to zaburzenia afektywne, czyli zaburzenia nastroju i popędu, połączone z poczuciem braku snu i ogromnej energii. Haloperidol jest stosowany głównie do uspokojenia, ale jest również stosowany profilaktycznie, aby zapobiec nawrotom wszystkich opisanych chorób. Innym obszarem zastosowań haloperidolu są tiki, takie jak zespół Tourette'a.

W Szwajcarii haloperidol jest dopuszczony do leczenia niepokoju spowodowanego stwardnieniem mózgu (występują one w kontekście ciężkich zaburzeń krążenia mózgu), oligofrenii (niepełnosprawność intelektualna związana z chorobą psychiczną) oraz jako lek towarzyszący przy odstawieniu alkoholu. Może być również stosowany do łagodzenia bólu związanego z przewlekłym bólem spowodowanym różnymi dolegliwościami.

Jak stosować Haloperidol?

Haloperidol podaje się doustnie w postaci tabletek lub kropli lub dożylnie i domięśniowo, przy czym pacjentowi wstrzykuje się środek - najczęściej w postaci depot. Jednak podawanie dożylne jest delikatną sprawą i mogą wystąpić kardiologiczne skutki uboczne. Dlatego konieczne jest stałe monitorowanie EKG pacjenta.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Skutki uboczne lub długotrwałe skutki przyjmowania lub wstrzykiwania Haloperidol na przykład późne dyskinezy, tj. skurcze połykania lub gardła, nierówny język, nieregularne ruchy, zaburzenia motoryczne itp. - mogą również występować drgania lub mimowolne klapsy lub ruchy żucia.

W ramach podawania haloperydolu pacjenci zwykle odczuwają silne zmęczenie, ruch i niepokój podczas siedzenia. Może również wystąpić zespół pozapiramidowy - należy przez to rozumieć zwiększenie lub zmniejszenie ruchów w związku ze zmienionym stanem napięcia mięśni. Niedociśnienie jest również możliwym efektem ubocznym terapii haloperidolem.

Inne skutki uboczne lub długotrwałe skutki haloperydolu to zaburzenia przewodzenia, takie jak zaburzenia rytmu serca, jaśniejsze postacie często pozostają niezauważone i dlatego nie są leczone, przy cięższych postaciach może prowadzić do wolniejszego bicia serca aż do zatrzymania akcji serca - wtedy pacjentowi potrzebny jest rozrusznik serca. Zaburzenia mowy mogą wystąpić w trakcie lub po terapii haloperidolem. Głód i przyrost masy ciała są również powszechne podczas przyjmowania haloperidolu.

Ogólnie można powiedzieć, że wegetatywne skutki uboczne są raczej pomijalne, podczas gdy głównym problemem jest wpływ na zdolności motoryczne. Objawy te, które również przypominają chorobę Parkinsona, są zwykle odwracalne po przyjęciu haloperydolu i zależą od podanej dawki. Podczas podawania haloperydolu działania niepożądane mogą być złagodzone przez substancje przeciw parkinsonizmowi.