Osobowość histrioniczna

Dotknięty histrioniczne zaburzenie osobowości, krótki HPS, wykazują wyraźne zachowanie teatralne i egocentryczne. Terapia może mieć miejsce tylko wtedy, gdy osoby dotknięte chorobą wykazują wgląd i same szukają pomocy, i polega na długoterminowej psychoterapii.

Co to jest osobowość histrioniczna?

Wiele osób dotkniętych chorobą łączy to, że początkowo wydają się interesujący, zabawni i zabawni dla swoich bliźnich. Jednak chęć, aby zawsze być w centrum uwagi w sytuacjach społecznych i wyrażać własne uczucia w bardzo przesadny sposób, często prowadzi do coraz większej izolacji społecznej osób dotkniętych chorobą.
© Photographee.eu - stock.adobe.com

Jak wszystkie zaburzenia osobowości, to się pojawia HPS we wzorcu percepcji i zachowaniu opisywanym jako nienormalne. Wpływa to na całą osobowość w myśleniu, uczuciach i zachowaniach w związkach, a także ma negatywny wpływ na całe życie zawodowe i codzienne osób dotkniętych chorobą.

Osoby dotknięte histrionicznym zaburzeniem osobowości wykazują emocjonalność, którą inni postrzegają jako przesadną i mają tendencję do dramatyzowania swoich doświadczeń. Te okazywane uczucia wydają się innym powierzchowne i powierzchowne, ponieważ osoby dotknięte chorobą nie mogą i nie chcą pozwolić na głębokie, prawdziwe uczucia i nie mają prawdziwego poczucia tożsamości. Dlatego też na osoby dotknięte chorobą łatwo wpływa i bardzo szybko zmieniają zdanie.

Kolejnym objawem jest ciągłe poszukiwanie uwagi i nowych doświadczeń. Histrionicy są wrażliwi na to, że nie są w centrum uwagi i starają się przyciągnąć uwagę. Osoby cierpiące na HPS wykazują niestabilne i szybko zmieniające się relacje. Ich kontakty towarzyskie rzadko się pogłębiają i polegają na pociągu seksualnym, co sprawia, że ​​przyjaźnie między osobami tej samej płci są szczególnie trudne.

przyczyny

Przyczyny histrioniczne zaburzenie osobowości nie zostały do ​​tej pory dostatecznie zbadane, aby móc przedstawić szczegółowe informacje na ten temat.

Jak w przypadku wszystkich zaburzeń osobowości, przyczyną wydaje się być dzieciństwo. Jeśli dzieci nie były w stanie rozwinąć własnej tożsamości, jeśli otrzymały fałszywe poczucie miłości i uwagi lub jeśli brakuje im stabilnych, wspierających relacji i wystarczającej uwagi ze świata zewnętrznego na uczucia, rozwija się zaburzenie osobowości. Badania psychologiczne również podejrzewają predyspozycje genetyczne u osób dotkniętych chorobą.

Wydaje się, że przyczyny zaburzeń osobowości leżą w traumie we wczesnym dzieciństwie, a nawet w ciąży. Jednak nie jest jasne, w jaki sposób decyduje się, jakiego rodzaju zaburzenia osobowości rozwiną się osoby dotknięte chorobą.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Oznaki histrionicznego zaburzenia osobowości rzadko wynikają z obserwacji lub samej pojedynczej cechy. Objawem osobowości histrionicznej jest jednak to, że osoba na ogólnym obrazie często wykazuje nienaturalną potrzebę wyrażania siebie. Emocje, które dla osób postronnych wydają się bardzo przesadzone, dotyczą przede wszystkim rozpoznania, chwalenia i zwracania uwagi na sytuację życiową.

Charakterystyczna dla tej postaci zaburzenia osobowości jest szczególna teatralność utrzymujących się uczuć. Wiele osób dotkniętych chorobą łączy to, że początkowo wydają się interesujący, zabawni i zabawni dla swoich bliźnich. Jednak chęć, aby zawsze być w centrum uwagi w sytuacjach społecznych i wyrażać własne uczucia w bardzo przesadny sposób, często prowadzi do coraz większej izolacji społecznej poszkodowanych.

Większość ludzi cierpiących na to zaburzenie nie postrzega własnego wyglądu jako zauważalnego w porównaniu z innymi istotami ludzkimi. Podobnie jak w przypadku wielu chorób psychicznych, na początku diagnozy nie ma wglądu w chorobę. Osoby dotknięte chorobą zauważają, że nie mogą długo utrzymywać kontaktów społecznych, czują się wykluczeni społecznie, ale często nie przypisują tego własnemu wpływowi zewnętrznemu.

Diagnoza i przebieg

Diagnoza jest stawiana na oddziale diagnostycznym poradni psychiatrycznej lub psychoterapeutycznej.

Przede wszystkim obecność zaburzenia osobowości musi zostać udowodniona za pomocą standardowych metod badawczych. Dokładne zaburzenie osobowości należy następnie zdiagnozować przy użyciu kryteriów zawartych w Podręczniku diagnostyczno-statystycznym zaburzeń psychicznych DSM-IV.

Należy obserwować i wyraźnie wykluczyć diagnozy różnicowe. Jeśli występuje co najmniej pięć z następujących objawów, udowadnia się histrioniczne zaburzenie osobowości:

1. Poczucie dyskomfortu, gdy osoba zainteresowana nie jest w centrum uwagi

2. Pacjent stara się zwrócić uwagę swoim wyglądem fizycznym

3. Kontakty interpersonalne między osobami dotkniętymi chorobą charakteryzują się przesadnymi zachowaniami atrakcyjnymi seksualnie

4. Stan emocjonalny osoby zainteresowanej zmienia się szybko i wydaje się powierzchowny

5. Ale jest teatralny i przesadzony, a osoba zainteresowana ma tendencję do samodramatyzowania

6. Opisy osoby zainteresowanej nie są zbyt szczegółowe

7. Wpływ na pacjenta jest łatwy

8. Relacja jest zaburzona, relacje są postrzegane jako bliższe niż są.

Histrionic zaburzenie powstaje w dzieciństwie i pojawia się jako takie po raz pierwszy we wczesnym dorosłym życiu. Stopień, w jakim osoby dotknięte chorobą mogą prowadzić życie uważane za normalne, zależy od ciężkości zaburzenia i terminowej interwencji terapeutycznej. Zasadniczo jednak zaburzenia osobowości nie są uważane za całkowicie uleczalne.

Komplikacje

Ponieważ histrioniczne zaburzenie osobowości charakteryzuje się egocentryzmem, ciągłym poszukiwaniem uwagi, zachowaniami teatralnymi, przesadną emocjonalnością, silnymi fluktuacjami emocjonalnymi i zachowaniami manipulacyjnymi w połączeniu z niską tolerancją na frustrację i brakiem empatii dla potrzeb innych, skutkuje to szeregiem komplikacji w kontaktach interpersonalnych .

Osoby dotknięte chorobą mają trudności z budowaniem stabilnych, zdrowych relacji. Otoczenie zwykle dziwnie reaguje na ich zachowanie. Jest to szczególnie prawdziwe, gdy błahe zdarzenia (których nie są dla pacjenta) są nadmiernie wyolbrzymione. Ciągłe poszukiwanie uwagi i potrzeba bycia w centrum uwagi często trzymają innych ludzi na dystans.

Dzieje się tak również wtedy, gdy techniki manipulacji, za pomocą których histrionicy próbują narzucić swoje potrzeby, są rozpoznawane i odrzucane. Strategie te, wyuczone na wczesnym etapie i nieodłącznie związane z osobowościami histrionicznymi, wielokrotnie prowadzą do konfliktów międzyludzkich. Ale nawet jeśli histrionics jest odpowiednio traktowany, głęboko zakorzenione wzorce zachowań są trudne do skorygowania, ponieważ były one głównie wyuczone w dzieciństwie.

W przypadku takich pacjentów wskazana jest konsekwentna terapia behawioralna, w której należy sformułować jasne zasady i ograniczenia. Ponadto postacie histrioniczne są bardziej podatne na depresję i zaburzenia lękowe, więc często występuje choroba współistniejąca. Depresję i lęk można leczyć lekami. Generalnie powoduje to jednak bardzo złożone wymagania dotyczące leczenia.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Widoczne zachowanie, które jest opisywane przez innych ludzi jako wykraczające poza normę, musi zawsze zostać zbadane przez lekarza. Jeśli osoby znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie zauważą zmianę w swoim zwykłym wyglądzie, wskazane jest zasięgnięcie porady lekarza. W przypadku histrionicznego zaburzenia osobowości częścią obrazu klinicznego jest brak wglądu w chorobę ze strony osoby zainteresowanej. Dlatego chorzy są zależni od wsparcia i osądu krewnych lub osób z ich otoczenia społecznego. Masz większą odpowiedzialność za skontaktowanie się z lekarzem i poproszenie o pomoc. Wskazane jest zdobycie zaufania osoby zainteresowanej, aby móc wspólnie z nią zainicjować wizytę u lekarza.

Gdy tylko wygląd osoby jest silnie bolesny emocjonalnie lub nie przestrzega się ustalonych zasad w życiu codziennym, należy skonsultować się z lekarzem. Jeśli poszkodowani zachowują się nierozważnie, naruszają prywatność innych ludzi lub okazują brak szacunku, warto zbadać przyczynę. Jeżeli mimo wszelkich prób nie można dłużej tolerować zachowania kilku osób w środowisku społecznym, wskazana jest wizyta u lekarza. W szczególnie trudnych sytuacjach może mieć miejsce wprowadzanie obowiązkowe. W tym celu należy wezwać lekarza, który oceni sytuację.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Plik histrioniczne zaburzenie osobowości wymaga długotrwałego leczenia, które jest wyczerpujące dla pacjenta, bliskich, a także psychoterapeuty.

Terapia jest możliwa tylko wtedy, gdy dana osoba widzi potrzebę działania i terapii, ponieważ jego współpraca jest ważnym warunkiem powodzenia terapii. W porównaniu z innymi zaburzeniami osobowości osoby dotknięte HPS wydają się szybciej szukać pomocy i wnoszą ze sobą lepszy wgląd.

Terapia behawioralna oferuje najlepsze perspektywy. Można przeprowadzić badania przyczyn i mogą one być pomocne, ale ważniejsze jest pokazanie osobom, których to dotyczy, nowych opcji behawioralnych i ich przećwiczenie. Leki psychotropowe mogą być stosowane w połączeniu z terapią, jeśli osoby dotknięte chorobą cierpią na depresję, ale nie są one pomocne w przypadku czystego HPS.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na zaburzenia osobowości

Perspektywy i prognozy

Terapia histrionicznego zaburzenia osobowości jest trudna i długotrwała. Osoby dotknięte chorobą nie mają żadnego wglądu w naturę swojej choroby. Dlatego rokowanie na ogół nie jest dobre. W przypadku histrionicznego zaburzenia osobowości należy spodziewać się niepowodzeń i przerwania terapii.

Problem polega na braku rozpoznania i akceptacji osób dotkniętych tą diagnozą. Większość osób z histrionicznym zaburzeniem osobowości uważa, że ​​są fizycznie chorzy lub mają inną chorobę psychiczną.Nawet jeśli dokładna diagnostyka różnicowa wykazała, że ​​tak nie jest, oni nalegają na swoje założenie. Dlatego pacjent często odmawia terapii. Często pojawiają się skłonności samobójcze wynikające z dramatycznej struktury osobowości. Bezmyślny pacjent chce wszelkimi sposobami doprowadzić do zerwania lub zawieszenia terapii.

Rokowanie jest lepsze tylko wtedy, gdy dana osoba jest skłonna uznać rzeczywistość swojej choroby za pomocą histrionicznego zaburzenia osobowości. Histrionicznego zaburzenia osobowości nie da się wyleczyć bez stałej terapii. Obecnie nie ma leków przeciwko takim zaburzeniom. Pod tym względem perspektywa poprawy dla większości dotkniętych nią osób jest nikła.

Sukces można osiągnąć tylko dzięki długoterminowej terapii poznawczo-behawioralnej. Problemy behawioralne i irracjonalne działania utrzymują się jednak, jeśli pacjent nie jest konfrontowany z alternatywnymi możliwościami działania.

zapobieganie

Z histrioniczne zaburzenie osobowości Tylko rodzice we wczesnym dzieciństwie mogą temu zapobiec, wychowując swoje potomstwo na silną osobowość. Osoby dotknięte chorobą nie mają możliwości zapobiegania.

Opieka postpenitencjarna

Po stacjonarnym lub częściowym leczeniu szpitalnym należy zapewnić opiekę ambulatoryjną w celu dalszego leczenia histrionicznego zaburzenia osobowości. Celem tej opieki pooperacyjnej jest często rehabilitacja pacjenta i ponowna integracja w środowisku zawodowym i prywatnym. Z perspektywy behawioralnej leczenie osób z zaburzeniami osobowości trwa kilka lat.

Wyuczone w terapii metody radzenia sobie muszą zostać ustabilizowane, co może zagwarantować jedynie ciągły nadzór. W tym czasie pacjent ma możliwość wypróbowania nowych typów zachowań i doświadczeń, które można utrwalić w dalszej terapii ambulatoryjnej. Współpraca z psychoterapeutą lub społecznością w ramach terapii grupowej jest zatem ważnym środkiem opieki pooperacyjnej.

Jeśli problem jest szczególnie dotkliwy i uporczywy, po kilku latach może być konieczne kolejne leczenie psychoterapeutyczne - w sensie leczenia interwałowego. Skuteczność leczenia na różnych etapach rehabilitacji i po zakończeniu leczenia można ocenić za pomocą ankiet, wywiadów lub raportów.

Po ustąpieniu objawów i pomyślnej reintegracji pacjenta uznaje się go za rehabilitowanego. Należy jednak zapewnić pacjentowi możliwość skorzystania z pomocy psychoterapeutycznej lub zapewnić stałą osobę kontaktową.

Możesz to zrobić sam

Ze względu na syntonię ego zaburzenia, osoby dotknięte histrionicznym zaburzeniem osobowości rzadko mogą być traktowane jako takie z powodu zaburzenia. Częściej szukają pomocy medycznej w przypadku wtórnych chorób psychicznych, takich jak zaburzenia lękowe lub depresja.

Do tej pory nie opracowano żadnych leków przeciwko tej chorobie. Jednak osobom dotkniętym chorobą z pewnością można pomóc w ramach psychoterapii. Szczególnie obiecująca jest terapia poznawczo-behawioralna, w której psychoterapeuta stara się przełamać swoje dysfunkcjonalne struktury myślowe we współpracy z osobą zainteresowaną. Ważne jest, aby nie rezygnować z cech osobowości stojących za zaburzeniem. Jak w przypadku każdego zaburzenia osobowości, są one częścią twojej postaci. Jednak w ramach terapii osoba dotknięta chorobą uczy się ograniczać przejawy swoich cech osobowych do rozsądnego poziomu, tak aby osobowość histrioniczna mogła stać się histrionicznym stylem osobowości.

Jeśli zainteresowanej osobie udaje się znaleźć drogę do (prawdziwego) uznania i szczęścia, warunki uzasadniające interwencję są ograniczone, a mianowicie cierpienie i upośledzenie. Krewni mogą pomóc dotkniętym chorobą z empatią i dużą cierpliwością. Musisz być poinformowany o obrazie klinicznym, aby móc poprawnie zinterpretować zachowanie osoby dotkniętej chorobą.