Nadpobudliwość może mieć różne przyczyny. Są one zwykle uwzględniane przy wyborze odpowiedniego leczenia.
Co to jest nadpobudliwość?
Nadpobudliwość często dotyka dzieci (częściej chłopcy niż dziewczynki). W medycynie nadpobudliwość definiuje się jako objaw, który może być związany z różnymi chorobami psychicznymi lub fizycznymi. Nie każde dziecko, które ma wyraźną potrzebę ruchu, jest automatycznie nadpobudliwe; Nadpobudliwość sensu stricto jest diagnozą medyczną.
Nadpobudliwości u dzieci często towarzyszy zaburzenia koncentracji; tak jest na przykład w przypadku tak zwanego zespołu deficytu uwagi / nadpobudliwości (ADHD).
Chociaż nadpobudliwe dzieci łatwo się rozpraszają i często zachowują się niespokojnie, na przykład w szkole, ich inteligencja jest zwykle nie mniejsza niż dzieci, które nie cierpią na nadpobudliwość.
przyczyny
Nie zawsze można jednoznacznie określić przyczyny istniejącej nadpobudliwości. Przyczyną nadpobudliwości mogą być na przykład choroby psychiczne, takie jak depresja czy autyzm (zaburzenie rozwojowe objawiające się m.in. ograniczeniem komunikacji interpersonalnej i stereotypowym zachowaniem).
Choroby fizyczne mogą również prowadzić do nadpobudliwości u osób dotkniętych chorobą. Do chorób tych zalicza się nadczynność tarczycy czy tak zwany zespół Angelmana - o ile nadczynność tarczycy jest nadczynnością tarczycy, o tyle zespół Angelmanna jest wrodzoną mutacją genową.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwyChoroby z tym objawem
- autyzm
- zespół Aspergera
- Zaburzenia afektywne
- Zespół Angelmana
- ADHD
- Nadczynność tarczycy
Diagnoza i przebieg
Rozpoznanie nadpobudliwości nie zawsze jest łatwe, gdyż często zacierają się granice między dzieckiem aktywnym, a w sensie medycznym nadpobudliwym. Eksperci stawiają odpowiednią diagnozę m.in. na poziomie obserwacji behawioralnych i opisów opiekunów, a także na podstawie wyników różnych testów psychologicznych.
Jeśli istnieje podejrzenie, że przyczyną nadpobudliwości są choroby fizyczne, można to sprawdzić za pomocą procedur badań medycznych. Nadpobudliwość należy odróżnić od zwykłej chęci poruszania się, która jest spowodowana na przykład dolegliwościami, takimi jak zespół niespokojnych nóg (choroba neurologiczna).
Nadpobudliwość może objawiać się u osób dotkniętych chorobą już u niemowląt lub małych dzieci; Na przykład nadpobudliwe małe dzieci wykazują stosunkowo niski poziom świadomości ryzyka, gdy są bardziej skłonne do eksperymentowania. Nadpobudliwość, która nie jest spowodowana chorobą fizyczną, często ustępuje lub zanika wraz z początkiem dojrzewania. Jednak w niektórych przypadkach osoby dotknięte chorobą nadal cierpią na sporadyczną nadpobudliwość w wieku dorosłym.
Komplikacje
Nadpobudliwość jest zwykle diagnozowana jako część ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) u dzieci i młodzieży. W przedszkolu osoby dotknięte chorobą zwykle mają trudności z koncentracją na zawodzie. Dzieci często wykazują również opóźnienie w rozwoju języka, przez co komunikacja jest zaburzona.
W szkole dzieci dotknięte chorobą mają zwykle problemy po lekcji; są przytłoczone wymaganiami dotyczącymi spokoju i koncentracji. Wyniki w szkole są zatem znacznie pogorszone. Oprócz poszczególnych przedmiotów szkolnych, zdolności motoryczne są zwykle zaburzone, przez co pismo odręczne jest nieczyste.
Ponadto może dojść do upośledzenia życia społecznego, ponieważ osoby dotknięte chorobą zwykle również przyciągają uwagę swoją agresywnością. Izolacja społeczna prowadzi do rozwoju problemów psychologicznych w kolejnych latach aż do dorosłości. Ze względu na ciągły niepokój osoby dotknięte chorobą prowadzą zazwyczaj ryzykowny tryb życia.
Prawdopodobieństwo wzrasta, gdy dana osoba w okresie dojrzewania zaczyna sięgać po alkohol i inne narkotyki. Problemy z uzależnieniami mogą rozwinąć się w dorosłość. Osoby dotknięte chorobą mają skłonność do depresji i przestępczości. Trudności z koncentracją również poważnie ograniczają dorosłe życie w pracy iw rodzinie.
Życie codzienne wydaje się nieustrukturyzowane i całkowicie przypadkowe. Impulsywność może również wpływać na partnera. Partner może odnieść kontuzję, a związek partnerski może zostać zerwany przez napady wściekłości osoby zainteresowanej.
Kiedy powinieneś iść do lekarza?
Słaba nadpobudliwość nie jest łatwa do rozpoznania. Dotyczy to głównie dzieci, ale także dorosłych, na przykład po zażyciu nowych leków. Każdy, kto ma wrażenie, że jego dzieci są bardziej niespokojne niż inni, powinien zabrać je do pediatry lub lekarza rodzinnego. Dorośli gotowi do postawienia diagnozy w pierwszej kolejności udają się do lekarza rodzinnego.
Temperament i energia różnią się od nadpobudliwości. Żywe dziecko może nie być wystarczająco wyzwaniem lub potrzebować więcej świeżego powietrza, aby wypuścić parę. Lekarz diagnozuje nadpobudliwość na podstawie typowych parametrów. Jeśli nie masz pewności, czy iść do lekarza, najpierw zapytaj ludzi wokół siebie. W przypadku dzieci pomaga rozmowa z wychowawcami w przedszkolu lub z nauczycielami. W przypadku dorosłych wymagany jest pewien instynkt. Inni ludzie z pewnością zauważą, że osoby dotknięte chorobą się zmieniły.
Dobry lekarz rodzinny przygląda się swojemu pacjentowi - którego w najlepszym wypadku zna od lat - zanim skieruje go do specjalistów. Jeśli specjaliści szybko odkryją nadpobudliwość i natychmiast podadzą ciężkie leki, zaleca się ostrożność, szczególnie w tym przypadku. Dokładne dochodzenie jest priorytetem. Z drugiej strony leków dostępnych bez recepty nie należy przyjmować bez porady lekarza.
Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy
Leczenie i terapia
Leczenie nadpobudliwości zależy między innymi od podstawowych czynników. W przypadku nadpobudliwości spowodowanej chorobą fizyczną celem leczenia jest zwykle początkowo wyleczenie choroby podstawowej. Na występującą nadpobudliwość można często pozytywnie wpływać, skutecznie kontrolując chorobę podstawową.
Jeśli nadpobudliwość występuje w kontekście deficytu uwagi / zespołu nadpobudliwości (ADHD), zwykle najpierw sprawdza się potrzebę leczenia. Jeśli ma nastąpić odpowiednie leczenie, plan leczenia jest zwykle dostosowywany do danego pacjenta.
Terapia nadpobudliwości w kontekście ADHD obejmuje zwykle różne aspekty: Jeśli dzieci lub młodzież są dotknięte chorobą, to oprócz nastolatków, opiekunowie i opiekunowie (np. Nauczyciele) są zwykle informowani o głównych cechach choroby i sposobie radzenia sobie z nią.
Specjalne kursy szkoleniowe mogą ułatwić opiekunom radzenie sobie z nadpobudliwością. W ramach działań psychoterapeutycznych osoba dotknięta chorobą może również nauczyć się lepszej kontroli lub przekierowania nadpobudliwości.
Wreszcie, w ciężkich lub średnio ciężkich przypadkach można zastosować dodatkowy składnik terapii w celu leczenia nadpobudliwości. Odpowiednie leki zwykle wpływają na procesy metaboliczne w mózgu.
Perspektywy i prognozy
Zwykle dzieci są szczególnie dotknięte nadpobudliwością, ale dorośli również mogą cierpieć na ten objaw. Główną cechą nadpobudliwości są zaburzenia koncentracji. Osoby dotknięte chorobą nie są w stanie skoncentrować się w pracy lub w szkole i wykazują słabe wyniki. Dlatego osobom z nadpobudliwością stosunkowo trudno jest prowadzić normalne życie codzienne i regularnie odwiedzać pracę.
Dość często zdarza się, że u ludzi pojawia się nadpobudliwość, która samoistnie znika nawet bez leczenia. To, czy rzeczywiście tak się stanie, zależy w dużej mierze od środowiska społecznego danej osoby oraz jej ogólnego stanu psychicznego i fizycznego. Osoby, które miały nadpobudliwość od urodzenia, zwykle nie mogą być całkowicie wyleczone. Objaw jest często leczony lekami, które nie rozwiązują całkowicie problemu, a jedynie ograniczają nadpobudliwość. Leki te muszą być przyjmowane wielokrotnie, aby móc prowadzić zwykłe, codzienne życie.
Pozostała część leczenia ma charakter psychologiczny i jest ukierunkowana przede wszystkim na przyczyny nadpobudliwości, jeśli nie jest ona genetyczna lub spowodowana szkodliwymi substancjami. Nie można uniwersalnie przewidzieć, czy leczenie nadpobudliwości zakończy się sukcesem.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwyzapobieganie
Ponieważ przyczyn nadpobudliwości nie zawsze można jasno określić, zapobieganie jest prawie niemożliwe. Jeśli jednak pojawią się objawy nadpobudliwości, wczesna wizyta u lekarza może przyczynić się do wczesnego podjęcia działań medycznych i / lub psychologicznych. Może to pomóc w zapobieganiu nasilaniu się objawów i / lub problemów społecznych spowodowanych nadpobudliwością.
Możesz to zrobić sam
Ponieważ spożycie cukru może prowadzić do nadpobudliwości, warto spróbować diety niskocukrowej. W szczególności słodycze, słodkie wypieki i słodkie napoje są ograniczone. Ponadto wydaje się, że zdrowa i zbilansowana dieta ma również pozytywny wpływ na wewnętrzny stan pobudzenia.
Wyraźne struktury są bardzo ważne w życiu codziennym z nadpobudliwością. Obejmuje to stałe godziny spania i wstawania, regularne posiłki i regularne zajęcia. Zwłaszcza wieczorem rytuały przed snem mogą pomóc wyciszyć się przed pójściem spać. Dotyczy to nie tylko dzieci nadpobudliwych, ale także dorosłych. Środowisko słabo drażniące może być korzystne, szczególnie podczas snu. Inne osoby mieszkające w tym samym gospodarstwie domowym mogą przyczynić się do tej strukturyzacji. Zwłaszcza w przypadku młodzieży i dorosłych często ma sens ustalenie granic, aby dana osoba nie czuła się protekcjonalna lub aby inne osoby wykorzystały sytuację do nieproporcjonalnego kontrolowania danej osoby.
Procedury relaksacyjne również przyczyniają się do samopomocy. Trening autogenny, progresywna relaksacja mięśni, medytacja i uważność trenują wewnętrzną percepcję, zmniejszają napięcie fizyczne i psychiczne oraz promują zdolność do refleksji.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)