Immunoterapia

Ludzki układ odpornościowy to biologiczny system obronny, który chroni przed chorobami. ZA Immunoterapia może pomóc w stymulowaniu osłabionego układu odpornościowego lub stłumieniu nadmiernego układu odpornościowego.

Czym jest immunoterapia?

Immunoterapię stosuje się, gdy zawodzi układ odpornościowy człowieka. Układ odpornościowy nie jest już wtedy w stanie wykryć i usunąć dużej liczby szkodliwych patogenów (np. Wirusów) lub substancji.

ZA Immunoterapia jest stosowany, gdy ludzki układ odpornościowy zawodzi. Może to oznaczać, że nie jest już w stanie wykryć i usunąć dużej liczby szkodliwych patogenów lub substancji, unieszkodliwić własne wadliwe komórki organizmu lub odróżnić szkodliwe ciała obce od zdrowej tkanki organizmu.

Termin immunoterapia obejmuje różne podejścia terapeutyczne, których celem jest wpływanie na niewydolny układ odpornościowy. W zależności od choroby te metody terapeutyczne mają na celu wzmocnienie (aktywację) lub osłabienie (stłumienie) układu odpornościowego.

Immunoterapię można podzielić na następujące procedury. Proces stymulujący (aktywujący) wzmacnia układ odpornościowy, a modulujący zmienia jego odpowiedź. Immunoterapia supresyjna tłumi odpowiedź immunologiczną.

Funkcja, efekt i cele

Plik Immunoterapia nabiera coraz większego znaczenia w ostatnich dziesięcioleciach, zwłaszcza w leczeniu nowotworów, terapii chorób autoimmunologicznych i przeszczepach narządów.

Termin „stymulująca immunoterapia” obejmuje szeroki zakres różnych metod i obszarów zastosowania. Obejmują one aktywne szczepienia z martwymi lub żywymi patogenami, które wzmacniają normalny, zdrowy układ odpornościowy i stymulują tworzenie przeciwciał. Nadal można podawać immunostymulanty w celu aktywacji osłabionego układu odpornościowego w przypadku raka.

Coraz więcej onkologów pokłada nadzieję w immunoterapii. Na przykład w raku jelita grubego skuteczna jest immunoterapia swoista aktywna (ASI), w której wstrzykuje się szczepionkę z antygenów nowotworowych. Immunostymulatory, interferon i interleukina, hamują wzrost komórek, wzmacniają odpowiedź immunologiczną, a także działają na niektóre typy nowotworów.

W przypadku raka stosuje się również spersonalizowaną immunoterapię, w tym leczenie własnymi komórkami dendrytycznymi organizmu. Ta ostatnia metoda ma na celu zniszczenie guza poprzez ukierunkowaną aktywację układu odpornościowego. Szczepionki przeciwko wirusom rakotwórczym i przeciwciałom monoklonalnym (białkom czynnym immunologicznie) są coraz skuteczniej stosowane w immunoterapii raka.

Zasadniczo immunoterapia raka zapewnia bardziej ukierunkowane, bardziej selektywne działanie przeciwko komórkom nowotworowym w porównaniu z tradycyjną chemioterapią lub radioterapią. Jednak sama immunoterapia zwykle nie wystarcza do leczenia raka i wymagana jest dodatkowa operacja lub chemioterapia.

Modulująca (swoista) immunoterapia od dawna obejmuje odczulanie w leczeniu alergii, której skuteczność jest szczególnie wysoka w alergiach sezonowych, takich jak katar sienny. W tej formie terapii nadmiernie reagujący układ odpornościowy przyzwyczaja się do substancji alergizującej poprzez wstrzyknięcie lub doustne podanie ekstraktu alergenu, co zmniejsza objawy, a najlepiej powoduje ich ustąpienie.

Immunoterapia supresyjna jest szczególnie ważna w przypadku przeszczepów narządów. Zabieg ten obejmuje terapie glukokortykoidami, cytostatykami i przeciwciałami (immunoglobuliny). Celem tego leczenia jest zapewnienie, że przeszczepiony narząd nie zostanie ponownie odrzucony. Długotrwałe przyjmowanie przez pacjenta leków immunosupresyjnych na całe życie hamuje reakcję obronną układu odpornościowego przeciwko wszczepionemu narządowi.

Inne obszary zastosowania immunoterapii supresyjnej to liczne choroby autoimmunologiczne, w tym cukrzyca typu 1, stwardnienie rozsiane, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, choroba Leśniowskiego-Crohna i reumatyzm. Choroby te są wywoływane przez nadmierną reakcję układu odpornościowego, który fałszywie walczy z własnymi tkankami organizmu jak ciało obce, powodując tym samym poważne zapalenie i uszkodzenie narządów. Tutaj immunoterapia osłabia działanie układu odpornościowego.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki wzmacniające obronę i układ odpornościowy

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

W zależności od typu Immunoterapia skutki uboczne i zagrożenia związane z leczeniem są różne.

W przypadku alergików, którym podaje się alergen, czyli substancję wywołującą alergie, w postaci modulującej immunoterapii, istnieje ryzyko przeważnie łagodnej reakcji alergicznej, która w najgorszym przypadku może doprowadzić do wstrząsu alergicznego, niekiedy zakończonego zgonem. Dlatego odczulanie zawsze musi odbywać się pod nadzorem lekarza.

Immunoterapia supresyjna, często taka jak np. trwałe i trwające całe życie przeszczepianie narządów może również powodować poważne skutki uboczne i zagrożenia. Zasadniczo terapia ta osłabia układ odpornościowy organizmu i czyni go podatnym na wiele różnych infekcji.

W dłuższej perspektywie osłabiony układ odpornościowy zwiększa również ryzyko zachorowania na raka u leczonych osób. Jednak te skutki uboczne i zagrożenia związane z immunoterapią należy zawsze rozpatrywać w powiązaniu z ich korzyściami. Immunoterapie nie są cudownym lekarstwem, ale w zasadzie dają szansę na poprawę jakości życia i przedłużenie życia.