Radzenia sobie ze stresem

Stres jest częścią codziennego życia każdej osoby pracującej. Do tego dochodzą różne okoliczności, takie jak wyczerpujące życie rodzinne i zawodowe, zgiełk wielkiego miasta, szybkie tempo życia, wysokie oczekiwania i wymagania, rachunki do zapłacenia, chęć uznania i kariery.

Wszystko to stawia ludzi pod ogromną presją. Jeśli się utrzymuje, może mieć negatywny wpływ na zdrowie psychiczne i fizyczne. Stres rośnie, a organizm reaguje różnymi objawami stresu. Może to prowadzić do chorób przewlekłych i psychicznych. Aby tego wszystkiego uniknąć, konieczne jest radzenie sobie ze stresorami. Aplikacje i terapie tego typu objęte są tym terminem Radzenia sobie ze stresem.

Co to jest zarządzanie stresem?

Przez zarządzanie stresem rozumie się metody, które mają na celu zmniejszenie lub całkowite wyeliminowanie stresu. Ciało i umysł zawsze współdziałają ze sobą i tworzą wewnętrzną równowagę, dzięki której osoba spotyka się ze swoim otoczeniem. Jeśli zostanie to odrzucone, pojawiają się różne zaburzenia, które również zmieniają relacje z innymi ludźmi lub wpływają na własne wyniki.

Obciążenia zewnętrzne i wewnętrzne, z którymi człowiek nie jest już w stanie sobie poradzić z powodu ciągłego stresu, są redukowane poprzez zarządzanie stresem. Obejmuje to różne modele radzenia sobie. Zajmują się promowaniem wyższej jakości życia niż zarządzanie aspektami psychicznymi, emocjonalnymi i fizycznymi, na które należy pozytywnie wpłynąć. Były one stopniowo rozwijane w toku badań nad okolicznościami związanymi ze stresem.

Istnieją różne teorie dotyczące rozwoju i procesów stresu. Amerykański fizjolog Walter Cannon opracował termin „walcz lub uciekaj”. Długo zajmował się badaniami nad stresem i opisał reakcję szybkiej adaptacji emocjonalnej i fizycznej wielu istot żywych do pewnych niebezpiecznych lub stresujących sytuacji. Cannon zbadał procesy takiej reakcji stresowej w reakcjach zwierząt, które czuły się zagrożone. W tamtych czasach tłem była wojna i zespół stresu pourazowego żołnierzy walczących podczas I wojny światowej.

To, co dzieje się w reakcji „walcz lub uciekaj”, to początkowo uwolnienie adrenaliny. Zwiększa się tętno, oddech i napięcie mięśni. Przy tego rodzaju ciągłym stresie uwalniane są również hormony, które stymulują metabolizm. Jeśli ta reakcja stresowa występuje zbyt często lub trwa, może prowadzić do rozpadu organizmu.

Węgierski lekarz Hans Selye opracował teorię stresu w latach trzydziestych XX wieku. Zwrócił uwagę na zespół adaptacyjny. Pokazuje to ogólny wzorzec reakcji organizmu, „gdy tylko zostanie wystawiony na długotrwałe bodźce stresowe. Może to być hałas, głód, presja, gorączka i inny stres psychiczny. Podczas gdy organizm na krótki czas rozwija odporność, w dłuższej perspektywie mogą wystąpić fizyczne uszkodzenia, które mogą nawet doprowadzić do śmierci. Selye podsumowuje trzy etapy takiego obciążenia. Pierwsza reakcja na alarm. Ciało uwalnia hormony stresu w celu wytworzenia ogromnych ilości energii.

Zwiększa się ciśnienie krwi i tętno. Jednocześnie dochodzi do zwiększonego uwalniania aminokwasów do krwi, które w wątrobie są przekształcane do glukozy. To z kolei powoduje wzrost poziomu cukru we krwi. Następnie następuje etap oporności, w którym organizm dąży do redukcji bodźców wywołujących stres. Uwolnione hormony stresu powinny zostać rozbite, a organizm wróci do normalnego stanu. Trzeci etap to wyczerpanie. Przy ciągłych fazach zwiększonej aktywności i wydzielania hormonów może dojść do długotrwałego uszkodzenia, które objawia się w postaci poważnych chorób.

Funkcja, efekt i cele

Stres może być ciężarem, ale może też być bodźcem. Liczy się tylko to, że jest zepsuty i nie jest trwały. Jeśli wakacje lub niewielka odległość od codzienności to za mało, istnieją sposoby na radzenie sobie ze stresem.

Istnieją różne metody szkoleniowe dotyczące radzenia sobie ze stresem w psychoterapii. Taki jesteś. za. systematyczna desensytyzacja, terapia poznawcza, zarządzanie konfliktem lub czasem, samoregulacja, redukcja stresu oparta na uważności, coaching, psychoterapia pływająca lub zorientowana na koncentrację. Wszystkie te formy terapii wzmacniają wiarę w siebie, lepiej radzą sobie ze stresem, rozładowują wewnętrzne napięcie i lęki, a tym samym odprężają ciało i umysł. Jednak metody muszą być dostosowane do charakteru osoby zestresowanej i warunków jej życia. Można również łączyć ze sobą kilka metod.

Radzenie sobie ze stresem można rozpocząć od prostych technik oddychania, które uwalniają napięcie i redukują stres. W systematycznym odczulaniu stosuje się progresywne rozluźnienie mięśni i medytację, aby poradzić sobie ze stresem, zmniejszyć lęki i wywołać psychiczne odprężenie. Rozluźniając poszczególne grupy mięśni, wzmacnia się ciało i umysł. Trening autogenny jest również przydatny do lepszej kontroli i regulacji układu nerwowego. Różne rodzaje masażu mogą złagodzić napięcie fizyczne, podobnie jak pasywne lub aktywne ćwiczenia medytacyjne.

Radzenie sobie ze stresem zachodzi w samych ludziach, w środowisku iw organizmie. Niezależnie od tego, jakie warunki zewnętrzne wywołują stres, powodują również wewnętrzne, generujące stres wzorce. Tutaj możesz nauczyć się lepiej akceptować siebie, obniżyć swoje oczekiwania, a nawet nauczyć się nowych manier, które ułatwiają poznawanie innych ludzi i pomagają lepiej radzić sobie z konfliktami lub odrzuceniem. Jeśli przyczyny są znane, można konkretnie zająć się sytuacjami. Podobnie, niektórzy ludzie muszą na nowo nauczyć się relaksować i cieszyć się życiem.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Ryzyka i funkcje specjalne

Stres zawsze wywołuje reakcję chemiczną w organizmie. Choroby związane ze stresem zaczynają się od wysokiego poziomu cukru we krwi, bólów głowy i wrzodów żołądka. Jeśli stres utrzymuje się, pojawiają się choroby skóry, układu pokarmowego i sercowo-naczyniowego, zaburzenia snu lub choroby przewlekłe, takie jak neurodermit. Grasica i gruczoły chłonne kurczą się.

Z psychologicznego punktu widzenia brak radzenia sobie ze stresem zwykle powoduje niepokój, depresję, zaburzenia poznawcze lub emocjonalne w wielu obszarach. Długotrwały stres może prowadzić do zaburzeń samopoczucia oraz zniekształcenia percepcji i myślenia. Irytacja, niepewność i agresywność to przejawy emocjonalne. Wydajność gwałtownie spada, zmęczenie idzie w parze z nadmiernymi wymaganiami.