Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa

w Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa jest to wadliwe działanie szczęki. Są one zauważalne poprzez różne objawy.

Co to jest dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa?

Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa jest zwykle spowodowana niewspółosiowością między ludzką żuchwą (żuchwą) a czaszką (czaszką).
© Sebastian Kaulitzki - stock.adobe.com

Plik Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa jest również znany jako Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa, CMD lub Zespół bólu funkcjonalnego wyznaczony. Ten ogólny termin odnosi się do czynnościowych, strukturalnych lub psychologicznych dysregulacji stawu skroniowo-żuchwowego. Awarie czasami powodują również ból. Dolegliwości wynikają z zaburzeń interakcji stawów, mięśni i ścięgien.

Około pięciu do dziesięciu procent wszystkich dorosłych cierpi na dysfunkcję czaszkowo-żuchwową. Problemy ze szczęką są szczególnie częste u kobiet w wieku rozrodczym. W okresie menopauzy objawy zwykle ustępują. Jednak u młodszych dzieci dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa występuje bardzo rzadko. Następnie choroba nasila się aż do okresu dojrzewania. Istnieje szczególna potrzeba leczenia CMD tylko u około trzech procent populacji.

przyczyny

Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa jest zwykle spowodowana niewspółosiowością między ludzką żuchwą (żuchwą) a czaszką (czaszką). Jeśli główka stawu żuchwowego nie znajduje się w prawidłowej pozycji w panewce stawu, istnieje nawet ryzyko zwichnięcia szczęki.

Częstymi wyzwalaczami dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej są mocne zaciskanie szczęk i zgrzytanie zębami (bruksizm). W stawie skroniowo-żuchwowym problemy te często prowadzą do przemieszczenia krążka międzykręgowego, choroby zwyrodnieniowej stawów lub bólu mięśniowo-powięziowego. Zasadniczo lekarze podejrzewają wiele różnych przyczyn wystąpienia dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej.

Należą do nich zaburzenia rozwojowe, czynniki genetyczne, nierówne zęby, utrata jednego lub więcej zębów oraz zaburzenia hormonalne lub zaburzenia snu. Wśród przyczyn znajdują się również przyczyny psychologiczne. Może to być zespół stresu pourazowego lub depresja. Terapie ortodontyczne lub stosowanie zbyt wysokich koron zębów są niekiedy przyczyną dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa prowadzi do wielu różnych dolegliwości. Występuje przede wszystkim ból rozproszony, który można zaobserwować zarówno podczas ruchu, jak i spoczynku. Ból jest zwykle stały i tępy. Ponadto objawy mogą obejmować usta, czoło, skronie, oczodoły, policzki, szyję, kręgosłup szyjny, barki i plecy.

Nierzadko zdarza się, że osoby dotknięte chorobą cierpią z powodu ograniczonego rozwarcia szczęki, a także odgłosów tarcia i pękania podczas otwierania lub zamykania szczęki. Możliwe jest również pieczenie w ustach lub języku, szum w uszach i ból ucha. Niektórzy ludzie odczuwają również zwiększone wydzielanie śliny, trudności w połykaniu, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, zmęczenie i słabą koncentrację. W odcinku szyjnym kręgosłupa czasami występują ograniczenia ruchowe.

Diagnoza i terapia

Ponieważ objawy dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej są tak liczne, jak różnorodne, u niektórych pacjentów dokładne rozpoznanie może być trudne. Z reguły dentysta jest konsultowany w pierwszej kolejności, jeśli występują dolegliwości dotyczące szczęki. Można to wykorzystać do ustalenia, czy problemy pochodzą z zębów, czy ze stawu skroniowo-żuchwowego. Stomatolog sprawdza również możliwe źródła infekcji zębów.

Kinezjografię można wykorzystać do dokładniejszego badania, które określa, czy problemy ze szczęką są spowodowane zmianami ruchów szczęki, czy też pojedynczymi zębami. Elektromiografia umożliwia określenie skurczów mięśni. Inne metody badania, które można rozważyć, to prześwietlenie rentgenowskie, metody radiologiczne lub instrumentalna analiza funkcjonalna (API / CPI).

Jednak czynniki psychologiczne mogą również wywoływać dysfunkcję czaszkowo-żuchwową. Z tego powodu pacjent otrzymuje do wypełnienia kilka kwestionariuszy. Musi to wykazywać dużą cierpliwość w diagnostyce, ponieważ jest to czasochłonne. Zwykle dysfunkcję czaszkowo-żuchwową można dobrze leczyć. Choroba ma zwykle pozytywny przebieg. Po kilku tygodniach objawy ustępują.

Komplikacje

W przypadku tej choroby osoby dotknięte chorobą cierpią przede wszystkim na dolegliwości szczęki. Dolegliwości te mają bardzo negatywny wpływ na jakość życia poszkodowanej osoby i mogą ją znacznie obniżyć. Zwykle pacjenci odczuwają przede wszystkim silny ból. Ból pojawia się również jako ból spoczynkowy i może prowadzić do dyskomfortu, zwłaszcza w nocy, a tym samym do problemów ze snem.

Nierzadko zdarza się, że pacjenci cierpią na depresję lub wydają się rozdrażnieni. Ból szczęki może również rozprzestrzeniać się na oczy lub głowę i prowadzić do dyskomfortu również w tych okolicach. Spożycie pokarmu i płynów jest również utrudnione przez tę dolegliwość, przez co mogą wystąpić objawy niedoboru lub niedożywienie. Mogą również wystąpić trudności w połykaniu lub zaburzenia widzenia.

Nierzadko zdarza się, że pacjenci nie są w stanie skoncentrować się i cierpią z powodu trwałego zmęczenia. Leczenie odbywa się za pomocą różnych terapii. Może to ograniczyć większość skarg. Zwykle nie ma żadnych komplikacji. Nie można jednak przewidzieć, czy przebieg choroby będzie całkowicie pozytywny. Oczekiwana długość życia osoby dotkniętej chorobą zwykle nie jest ograniczona przez tę dysfunkcję.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Jeśli występuje rozproszony ból twarzy i kręgosłupa szyjnego, przyczyną może być dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa. Wizyta u lekarza jest wskazana, jeśli objawy nie ustąpią same lub pojawią się inne objawy. Objawy, takie jak pieczenie w ustach i na języku, ból ucha lub trudności w połykaniu, wymagają wyjaśnienia medycznego. Osoby, które doświadczają ograniczonej ruchomości w odcinku szyjnym kręgosłupa lub innych problemów z normalnymi ruchami, powinny skontaktować się z lekarzem rodzinnym. To samo dotyczy przypadków zaburzeń widzenia, zawrotów głowy lub zmęczenia bez określonej przyczyny.

Jeśli nasilenie tych objawów gwałtownie się zwiększy, najlepiej natychmiast skonsultować się z lekarzem. Osoby, które cierpią z powodu nieprawidłowego ustawienia żuchwy i czaszki, zgrzytają zębami lub cierpią na chorobę zwyrodnieniową stawów, są szczególnie podatne na rozwój dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej. Każdy, kto należy do tych grup ryzyka, musi natychmiast porozmawiać z odpowiedzialnym lekarzem, jeśli wystąpią wymienione objawy. Stan ten jest zwykle leczony przez chirurga ortopedę lub internistę. W mniej poważnych przypadkach dysfunkcja nie wymaga leczenia.

Terapia i leczenie

Leczenie dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej zależy od przyczyny. Zasadniczo stosuje się delikatną i odwracalną kurację. Pacjent otrzymuje specjalną szynę zgryzową (szynę zgryzową) w celu odciążenia mięśni szczęki i stawów skroniowo-żuchwowych oraz do koordynacji ciała i statyki zgryzu. Można również podjąć fizjoterapię w celu zmniejszenia napięcia mięśni i ich wzmocnienia.

Ponadto w ten sposób można leczyć wady i zaburzenia czynnościowe stawu skroniowo-żuchwowego. Jednak rzeczywiste korzyści z szyny zgryzowej nie zostały jeszcze jasno potwierdzone naukowo. Istnieje kilka badań z różnymi wynikami testów, które są za lub przeciw skuteczności szyny.

W przypadku bólu przewlekłego pacjentowi zwykle podaje się leki o działaniu przeciwbólowym, przeciwzapalnym, nasennym lub rozluźniającym mięśnie, co prowadzi do poprawy jakości życia. Za sensowne uważa się również stosowanie przezskórnej elektrycznej stymulacji nerwów (TENS). Ta terapia prądem elektrycznym jest stosowana w leczeniu bólu i stymulacji mięśni.

Używany prąd przemienny ma niską częstotliwość. Nadal dyskutowany jest efekt infiltracji punktu spustowego, w którym różne składniki aktywne są podawane do mięśni w celu złagodzenia objawów. Możliwe są również środki samodzielnego leczenia pacjenta. Obejmują one stosowanie ciepła i zimna, ćwiczenia rozciągające, radzenie sobie ze stresem, ćwiczenia relaksacyjne i spożywanie miękkich pokarmów.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na ból zęba

Perspektywy i prognozy

Jeśli pacjent z dysfunkcją czaszkowo-żuchwową skorzysta z dostępnych możliwości medycznych, istnieją dobre perspektywy na złagodzenie objawów i długotrwałe wyzdrowienie. We współpracy z lekarzem opracowuje się plan leczenia i stosuje różne terapie. W wielu przypadkach stosowane terapie nie mają innych skutków ubocznych. Ponadto pacjent otrzymuje instrukcje, w jaki sposób może w przyszłości przeprowadzić bezobjawowy proces żucia. Jeśli zalecenia lekarza są spełnione, osoby dotknięte chorobą zwykle zgłaszają złagodzenie objawów po krótkim czasie.

Jeśli wbrew oczekiwaniom wystąpią skutki uboczne, może to przyczynić się do opóźnień w procesie gojenia. Konieczna jest optymalizacja planu leczenia. Wyjaśnienie przyczyny jest niezbędne dla dobrej prognozy. Może to być trudne do rozpoznania z powodu objawów i w związku z tym może zająć trochę czasu.

Jeżeli osoba zainteresowana zdecyduje, że nie chce korzystać z leczenia dla siebie, można spodziewać się wzrostu upośledzenia. Istniejący ból może stać się bardziej intensywny i dalej się rozprzestrzeniać. Proces żucia pogarsza się w dłuższym okresie czasu, w wyniku czego pojawiają się uszkodzenia lub dalsze choroby. W przypadku tej dysfunkcji nie należy spodziewać się samoistnego wyleczenia. Chociaż spożywanie miękkich pokarmów powoduje krótkotrwałe złagodzenie objawów, stan zdrowia pogarsza się w ciągu kilku miesięcy.

zapobieganie

Zapobieganie dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej jest możliwe poprzez założenie szyny zgryzowej. W ten sposób można przeciwdziałać utracie substancji w zębach. Za przydatne uważa się również stosowanie metod relaksacyjnych.

Opieka postpenitencjarna

Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa lub w skrócie CMD wymaga konsekwentnej opieki kontrolnej ze względu na złożoność obrazu klinicznego. W tym przypadku ortodonta i lekarze z odpowiednich dyscyplin, np. Ortopedzi czy neurolodzy, są często zaangażowani we współpracę interdyscyplinarną. Fizjoterapeuci również często towarzyszą temu procesowi po ostrym leczeniu. Aktywna współpraca pacjenta jest również często bardzo decydującym czynnikiem w postępowaniu po leczeniu CMD.

Nieprawidłowego zgryzu, który doprowadził do zespołu objawów CMD, można uniknąć w ramach dalszej opieki, stosując specjalne szyny zgryzowe. Ważne są również regularne kontrole stomatologiczne i ortodontyczne. Jeśli problemy psychologiczne prowadzą do zgrzytania zębami w nocy, należy je również w najlepszy możliwy sposób rozwiązać podczas opieki kontrolnej. W tym kontekście stres można skutecznie zredukować metodami relaksacyjnymi, takimi jak progresywne rozluźnienie mięśni według Jacobsena, trening autogenny czy nawet wizyta u psychologa. Joga jest tu również często pomocna.

Fizyczne dolegliwości, takie jak napięcie szyi, ból pleców i bóle głowy, które są wywoływane przez CMD, często można złagodzić tylko w długotrwałym procesie. Dlatego w dalszej terapii dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej ważne jest, aby budować słabe mięśnie, rozciągać skrócone mięśnie i zrobić coś dobrego na napięte mięśnie masażami. W przypadku wyprostowanej postawy kręgosłupa, która jest szczególnie ważna w CMD, pomocna może być gimnastyka ukierunkowana na plecy lub chodzenie do szkoły pleców.

Możesz to zrobić sam

Dysfunkcja czaszkowo-żuchwowa może powodować silny ból w okolicy szczęki, który rozciąga się na plecy i brzuch. Codzienne życie osób dotkniętych dysfunkcją czaszkowo-żuchwową jest często poważnie ograniczone, a jakość życia cierpi.

W zakresie samopomocy w życiu codziennym wszelkie środki usuwające napięcie szczęki mają sens. Noszenie odpowiednich ochraniaczy przed ugryzieniem może być pierwszym krokiem w kierunku ulgi. Fizjoterapeuta specjalizujący się w dysfunkcji czaszkowo-żuchwowej może pokazać chorym ćwiczenia i ruchy masujące, które mogą wykonywać również w domu. Częstą przyczyną jest ciągłe zaciskanie zębów. Zwykle dzieje się to nieświadomie. Przyczyną jest tutaj stres i ciągłe napięcie w życiu codziennym. Dlatego też chorzy muszą nauczyć się pewnych technik relaksacyjnych i indywidualnego radzenia sobie ze stresem, aby odciążyć siebie i szczękę. Ćwiczenia takie jak joga, które są regularnie włączane do życia codziennego, przynoszą ulgę wielu pacjentom.

Proces, w którym zaczyna boleć staw skroniowo-żuchwowy, jest zwykle długi. W związku z tym może minąć trochę czasu, zanim środki samopomocy w życiu codziennym, takie jak redukcja stresu, ćwiczenia relaksacyjne i noszenie szyn, przyniosą trwały efekt. Dlatego ważne jest, aby środki te były konsekwentnie wdrażane.