Mepiwakaina

W Mepiwakaina jest to substancja lecznicza używana głównie jako miejscowo działający środek znieczulający. Lek stosuje się do odrętwienia obszarów na całym ciele. Mepiwakaina jest również stosowana w tak zwanym znieczuleniu przewodowym. Ten rodzaj znieczulenia powoduje znieczulenie całych włókien nerwowych.

Co to jest mepiwakaina?

Substancja farmakologiczna mepiwakaina jest zwykle zaliczana do kategorii środków znieczulających miejscowo. Lek stosuje się w połączeniu z tzw. Znieczuleniem przewodowym i nasiękowym. Lek wstrzykuje się do tkanki odpowiedniego obszaru ciała w celu uzyskania miejscowego znieczulenia tego obszaru. Mepiwakaina jest również stosowana w leczeniu bólu.

Możliwe jest również wyłączenie nerwu współczulnego za pomocą substancji farmakologicznej mepiwakainy. W ten sposób można złagodzić ból wywołany tzw. Nerwem współczulnym. W żargonie medycznym ta forma podania mepiwakainy jest również określana jako blokada współczulna.

Zasadniczo mepiwakaina jest substancją lipofilną, która w ludzkiej krwi wiąże około 70 procent białek obecnych w osoczu krwi.

Ponadto lek mepiwakaina charakteryzuje się stosunkowo szybkim początkiem działania. Okres półtrwania substancji mepiwakainy w osoczu krwi wynosi około trzech godzin. Zasadniczo lek mepiwakaina, wraz z substancją czynną artykainą, należy do kategorii leków, które po podaniu są rozprowadzane w płynie mózgowo-rdzeniowym według określonego schematu.

Efekt farmakologiczny

Mechanizm działania mepiwakainy jest bardzo specyficzny, ponieważ substancja wpływa przede wszystkim na przepuszczalność błon komórkowych. Odgrywa to ważną rolę w szczególności w przypadku jonów sodu, których zachowanie się zmienia, ponieważ mepiwakaina zapobiega dalszemu napływowi jonów.

W ten sposób potencjał czynnościowy odpowiedniej komórki nie jest już utrzymywany. Z tego powodu brakuje normalnie występującej generacji wzbudzenia komórki. W wyniku tego mechanizmu nie ma uczucia bólu w odpowiednim obszarze ciała.

Indywidualny sposób działania mepiwakainy zależy również od rodzaju aplikacji. Znieczulenie centralne i infiltracyjne oraz blokada układu współczulnego mają przede wszystkim znaczenie centralne.

Zasadniczo składnik aktywny to miejscowo działający środek znieczulający, który jest stosowany w leczeniu bólu. Włókna nerwowe są blokowane przez stosunkowo długi czas, co jest odwracalnym środkiem znieczulającym. Dotyczy to tak zwanych nieświadomych włókien nerwowych w organizmie człowieka.

Ponadto lek mepiwakaina oddziałuje również na tzw. Nerwy czuciowe, które odpowiadają za regulację ruchów. Mepiwakaina oddziałuje również na nerwy związane z czynnością serca. Zasadniczo możliwe jest odrętwienie odpowiednich włókien lekiem.

Substancja mepiwakaina wpływa na kanały jonów sodu. Odgrywają one ważną rolę w ładowaniu elektrycznym komórek, co oznacza, że ​​przekazywane są bodźce, takie jak ból. Jeśli kanały są szczelne, jony nie wpływają do komórki nerwowej. W ten sposób nerw nie jest podekscytowany.

W większości przypadków substancja czynna mepiwakaina jest stosowana w postaci soli. W tej postaci substancja przenosi się do odpowiedniej komórki nerwowej i tam rozwija swoje specyficzne działanie. Jednak w środowisku kwaśnym sól nie rozpada się na chlorowodorek i mepiwakainę, więc ból nie jest wystarczająco łagodzony.

Zastosowanie i zastosowanie medyczne

Lek mepiwakaina jest stosowany przede wszystkim w znieczuleniu miejscowym. Stosowany jest głównie do znieczuleń nasiękowych i przewodowych. W przypadku znieczulenia przewodowego powszechne jest stosowanie w połączeniu z blokadą obwodową niektórych nerwów.

Zasadniczo substancja mepiwakaina charakteryzuje się silną dyfuzją, która pojawia się w dotkniętej chorobą tkance ciała. Efekt pojawia się również stosunkowo szybko i trwa od półtorej do trzech godzin.

Oprócz znieczulenia miejscowego mepiwakaina służy również do znieczulenia całych obszarów ciała. Odpowiednie obszary stają się niewrażliwe na ból w wyniku działania substancji mepiwakainy.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Zagrożenia i skutki uboczne

Substancja mepiwakaina wywołuje różne niepożądane skutki uboczne i potencjalne interakcje z innymi lekami i substancjami. Typowe skutki uboczne leku mepiwakainy to na przykład wymioty, nudności, niskie ciśnienie krwi lub nadciśnienie i zawroty głowy.

Sporadyczne działania niepożądane leku Mepiwakaina obejmują zaburzenia słuchu i wzroku, drżenie, skurcze, drętwienie języka, zaburzenia językowe, dzwonienie w uszach i utratę przytomności.

Istnieje również szereg rzadkich skutków ubocznych mepiwakainy. Należą do nich na przykład zaburzenia rytmu serca, uszkodzone nerwy, zaburzenia funkcji nerwów, stan zapalny miękkich opon mózgowych (zapalenie pajęczynówki), reakcje alergiczne na substancję czynną, podwójne widzenie, trudności w oddychaniu, aw najgorszym przypadku zatrzymanie akcji serca.

Leku nie należy stosować, jeśli dana osoba ma zaburzenia przewodnictwa nerwowego, niedociśnienie lub niewyrównaną niewydolność serca.