Choroba Leśniowskiego-Crohna (przewlekłe zapalenie jelit)

choroba Crohna jest przewlekłe zapalenie jelit w okolicy przewodu pokarmowego lub przewodu pokarmowego. Prowadzi to do typowych nawrotów dyskomfortu i objawów, takich jak biegunka, bolesne skurcze żołądka i znaczna utrata masy ciała. Jednak objawy te są początkowo niespecyficzne, więc choroba Leśniowskiego-Crohna nie zawsze jest diagnozowana jako pierwsza. Dlatego w przypadku podejrzenia przewlekłego zapalenia jelit lekarz w trakcie diagnostyki i leczenia powinien zawsze wykonać kolonoskopię, badanie rentgenowskie, badania laboratoryjne i USG.

Co to jest choroba Leśniowskiego-Crohna?

Porównano nieswoiste zapalenie jelit i dotknięte obszary we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego i chorobie Leśniowskiego-Crohna.

Z Choroba Leśniowskiego-Crohna (przewlekłe zapalenie jelit) Oprócz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest to jedna z przewlekłych chorób zapalnych jelit, która często występuje w postaci zaostrzeń. Szczyt częstotliwości występuje w wieku od 16 do 35 lat. Osoby starsze w wieku powyżej 60 lat mogą doświadczyć tak zwanej choroby Crohna wieku. Występuje kumulacja rodzinna, ogólna częstość występowania choroby rośnie.

Objawy nierzadko są niespecyficzne (skurcze, nudności, utrata masy ciała), możliwe są również kursy bez biegunki jako wskazówkę. Charakteryzuje się tworzeniem ziarniniaków w ścianie jelita. W przeciwieństwie do wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna może występować w całym przewodzie pokarmowym, od jamy ustnej do odbytnicy. Często dochodzi do nieciągłej infestacji, tj. dotknięte sekcje są przerywane przez zdrowe jelita.

Jednak zwykle dotyczy to ostatniego odcinka jelita cienkiego, końcowego odcinka jelita krętego. Objawy poza przewodem pokarmowym są częste, zwykle są to bóle stawów i stany zapalne, bolesne zmiany skórne lub objawy oczne. Rozpoznanie ustala się za pomocą kolonoskopii z pobraniem próbek tkanek.

przyczyny

O przyczynach Choroba Leśniowskiego-Crohna (przewlekłe zapalenie jelit) spekulacji jest wiele, żadna z tez nie została dotychczas udowodniona. Jedynie palenie zostało zidentyfikowane jako czynnik ryzyka. Choroba Leśniowskiego-Crohna jest obecnie klasyfikowana jako choroba autoimmunologiczna. Ta klasyfikacja nie jest bynajmniej pewna; opiera się wyłącznie na dobrej odpowiedzi na terapię immunosupresyjną. Zakłada się również, że osoba dotknięta chorobą ma zaburzenie bariery ściany jelita, dzięki czemu bakterie mogą wnikać bez przeszkód i sprowokować czasami nadmierną obronę.

Omówiono również składnik genetyczny z powodu akumulacji rodzinnej. Nie jest jasne, czy decydującą rolę odgrywają nadmierna higiena, warunki odżywiania czy infekcje prątkami. Przez długi czas chorobę Leśniowskiego-Crohna uważano za chorobę psychosomatyczną. Zostało to teraz odrzucone jako jedyna przyczyna, chociaż można założyć wpływ psychosomatyczny. Nasilenie choroby i częstotliwość nawrotów znacznie się zwiększa w stresujących okresach.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Film można odtworzyć w następujących przeglądarkach: Internet Explorer, Firefox, Safari i Chrome.
Kolonoskopia jelita grubego w chorobie Leśniowskiego-Crohna © Juan Gärtner - Fotolia.com

Choroba Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się utrzymującą się wodnistą biegunką i kolkowym bólem w prawej górnej części brzucha. Zwykle w kale nie ma krwi ani śluzu. Objawy pojawiają się etapami. Między atakami mogą występować długie przerwy. Objawy mogą się również pogorszyć podczas ataku, jeśli wystąpią dodatkowe alergie lub nietolerancja niektórych pokarmów.

Takie alergie pokarmowe lub nietolerancje pokarmowe są częstsze u pacjentów z chorobami zapalnymi jelit, takimi jak choroba Leśniowskiego-Crohna. W wyniku licznych biegunek mogą rozwinąć się dalsze objawy, które można przypisać dużej utracie białka i płynów. Zmęczenie i wyczerpanie są powszechne.

Występuje również utrata apetytu, co z kolei może prowadzić do poważnej utraty wagi. Złe wchłanianie składników odżywczych w jelicie może prowadzić do różnych niedoborów. Niedobór witaminy B, który może być przyczyną anemii, jest typowy. Podczas epizodu zwykle występuje ogólne uczucie choroby.

Oprócz objawów niedokrwistości może wystąpić gorączka i zwiększenie liczby białych krwinek. Może to również dotyczyć innych narządów. Objawy zapalenia wątroby, kamieni nerkowych, bólu stawów, utraty kości, infekcji oczu lub bolesnych chorób skóry obserwuje się u około 40 procent pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna. Wysoki poziom aktywności choroby powoduje często problemy psychologiczne, które objawiają się m.in. depresją.

Komplikacje

Ponieważ choroba Leśniowskiego-Crohna trwale uszkadza tkankę przewodu pokarmowego poprzez stan zapalny, pojawiają się przetoki. W zależności od tego, jak biegną i czy powodują niezamierzone mieszanie się substancji w organizmie, należy je usunąć chirurgicznie. To samo dotyczy rozwijających się wrzodów.

W najgorszym przypadku mogą one ulec degeneracji i doprowadzić do powstania guza. Zwiększa się ryzyko chorób nowotworowych przewodu pokarmowego. Niedrożność jelit występuje co najmniej raz u maksymalnie 30 procent chorych i stanowi ostry stan nagły. Występują również poważne zwężenia poszczególnych odcinków jelita. Obie obejmują operacje.

Występują także ropnie zapalne w różnych częściach przewodu pokarmowego - zwłaszcza w jelitach. Mogą również powodować ciężkie stany zapalne, a po otwarciu mechanicznym prowadzić do objawów zatrucia. Ponadto upośledzenie zdolności wchłaniania jelita w połączeniu z występowaniem biegunki często prowadzi do objawów niedoboru i zaburzeń równowagi metabolicznej.

Oprócz ogólnego wyczerpania prowadzi to również do problemów w tkance kostnej (osteoporoza; sprzyjana również kortyzonoterapii choroby) i dalszych osłabień tkanek. Kamienie moczowe są również powszechne. Ponadto może dojść do niedoboru białka, co jest niekorzystne dla utrzymania całego organizmu w komórkach.

Ponieważ osoby z chorobą Leśniowskiego-Crohna powinny unikać pewnych pokarmów, często występuje niedobór niektórych składników odżywczych, co należy skompensować lekami lub suplementami diety.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Schematyczne przedstawienie objawów i dolegliwości w chorobie Leśniowskiego-Crohna. Kliknij, aby powiększyć.

Biegunka, ból żołądka lub jelit i niechciana znaczna utrata masy ciała muszą zostać zbadane przez lekarza. Przed przyjęciem jakiegokolwiek leku przeciwbólowego ogólnie zaleca się skonsultowanie się z lekarzem ze względu na możliwe ryzyko i skutki uboczne. Objawy są charakterystyczne dla choroby.

Pomiędzy fazami dana osoba doświadcza okresu bezobjawowego, który u niektórych pacjentów może trwać kilka miesięcy lub lat. Konieczna jest jednak wizyta u lekarza, aby obszerne badania medyczne mogły wyjaśnić przyczynę, a tym samym postawić diagnozę. Nasilenie się nieprawidłowości występujących podczas napadu należy jak najszybciej zgłosić lekarzowi, gdyż przyczyniają się one do poważnego pogorszenia jakości życia.

W przypadku wyczerpania, zmęczenia, utraty apetytu i osłabienia wewnętrznego należy zgłosić się do lekarza. W przypadku wystąpienia reakcji nietolerancji organizmu podczas jedzenia lub wystąpienia stanu zapalnego wskazana jest wizyta u lekarza. Ból stawów, dyskomfort oczu, kamienie nerkowe lub zapalenie wątroby mogą być przyczyną choroby Leśniowskiego-Crohna. W związku z tym do zlecenia dalszych badań wymagany jest lekarz. Podrażnienie, wewnętrzny niepokój i zaburzenia psychiczne są również oznakami istniejącego zaburzenia zdrowia. Zaleca się wizytę u lekarza, gdy objawy utrzymują się przez kilka dni lub tygodni.

Leczenie i terapia

W ostrym odcinku o godz choroba Crohna jelita są odciążane przez żywienie pozajelitowe. Z medycznego punktu widzenia najważniejsze jest stosowanie kortyzonu.

Można to stosować ogólnoustrojowo lub, w przypadku głębokiego zajęcia, jako lewatywę lub piankę doodbytniczą. Zasadą jest złagodzenie objawów, a objawy choroby często można nawet zmniejszyć. Można również stosować salazosulfapirydynę i mesalazynę, ale ich skuteczność jest stosunkowo niska.

W przypadku powikłań przydatna może być antybiotykoterapia. Przeciwciała przeciwko TNF-alfa (czynnik martwicy nowotworów) należą do bardzo młodej grupy substancji czynnych, które do tej pory wykazywały obiecujące działanie nawet w ciężkich przypadkach.

Immunosupresanty i blokery TNF-alfa są stosowane w terapii remisji (tj. W celu zapobiegania nowym atakom). Często nie można uniknąć podtrzymującej dawki kortyzonu.

Leczenie chirurgiczne powinno być prowadzone tak oszczędnie, jak to możliwe i z reguły ograniczać się do leczenia powikłań. Wskazania to np. Zwężenie jelita (zwężenie) do niedrożności jelit, przebicie ściany jelita (perforacja), utworzenie tunelu między pętlami jelitowymi, do innych narządów lub powierzchni skóry (przetoki), topnienia zapalne (guz konglomerat) i ropnie.

Zaleca się również psychologiczne zarządzanie stresem i terapię świadomości ciała.

Perspektywy i prognozy

Choroba Leśniowskiego-Crohna ma bardzo indywidualne rokowanie, ale zawsze jest chorobą trwającą całe życie dla każdego, kto ją dotyka. Wraz z wiekiem u wielu osób objawy i nawroty choroby stają się rzadsze. Około jedna trzecia osób dotkniętych chorobą doświadcza choroby Leśniowskiego-Crohna jako choroby okresowej bez objawów pośrednich. Ta wolność od objawów może czasami trwać miesiącami. Jednak u około jednej piątej wszystkich dotkniętych chorobą przewlekłe zapalenie jelit objawia się jako trwała dolegliwość bez faz poprawy.

Wykazano, że około połowa osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna ma co najmniej jeden poważny nawrót choroby w ciągu roku. W ciągu dwóch lat dochodzi do 70 proc. Dieta i styl życia są ważnymi czynnikami związanymi z możliwym zaostrzeniem choroby. Papierosy i alkohol zwykle pogarszają stan zapalny. Obecnie nie zaleca się określonej diety. Objawy niedoboru mogą wystąpić z powodu słabego jelita i należy je skompensować, aby uzyskać lepsze rokowanie.

Niezbędne operacje pogarszają jakość życia niektórych chorych. Podobnie u około jednej trzeciej osób cierpiących na zapalenie innych części ciała, takich jak oczy lub kości.

Terapia przez całe życie, jak również stres dla organizmu spowodowany operacjami i częstymi stanami zapalnymi, nieznacznie skracają oczekiwaną długość życia pacjentów z chorobą Leśniowskiego-Crohna.

zapobieganie

Choroba Leśniowskiego-Crohna jest przewlekłą chorobą zapalną jelit. W przeciwieństwie do wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna może zapalić wyściółkę całego układu pokarmowego, od jamy ustnej do odbytu.

Od dziś nie ma do tego powodu choroba Crohna specyficzna profilaktyka nie jest możliwa. Można uniknąć tylko czynników ryzyka (zwłaszcza palenia).

Powikłań można uniknąć lub je opóźnić poprzez wczesną diagnozę i odpowiednią terapię. Zapobieganie objawom niedoboru w wyniku upośledzonego wchłaniania z jelita (np. Niedobór witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, osteoporoza z powodu niedoboru wapnia, masywna utrata masy ciała w wyniku utraty tłuszczu przez jelita) jest jednym z budulców terapii choroby Leśniowskiego-Crohna.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna badania kontrolne i leczenie są niezwykle ważnymi elementami procesu chorobowego. Zasadniczo pomagają radzić sobie z chorobą i z nią żyć. Ze względu na przewlekły przebieg choroba może się rozprzestrzeniać i wpływać na inne rejony przewodu pokarmowego. Badania kontrolne mogą zlokalizować ogniska zapalne na wczesnym etapie.

Ponadto badania kontrolne służą również zapobieganiu rakowi okrężnicy. Dzięki endoskopii jelita można wykryć zmiany i choroby w jelicie grubym i na końcu jelita cienkiego. W ten sposób lekarz prowadzący zawsze czuwa nad ryzykiem zachorowania na raka okrężnicy. Pacjenci z chorobą Cron są zwykle objęci odpowiednimi programami terapeutycznymi.

Obejmuje to bieżące porady dotyczące odżywiania i zdrowego stylu życia. Zbilansowana, zdrowa i indywidualnie dostosowana dieta może być trwałą pomocą. Aktywność sportowa i radzenie sobie w sytuacjach stresowych również odgrywają decydującą rolę w radzeniu sobie w życiu codziennym pacjentów z chorobą Cron.

Celem leczenia kontrolnego jest osiągnięcie długotrwałej remisji, w której pacjent w znacznym stopniu czuje się dobrze. Pomocna jest również rozmowa z psychoterapeutą o chorobie. Korzystna byłaby również wymiana pomysłów z innymi pacjentami z chorobą Leśniowskiego-Crohna w ramach samopomocy.

Możesz to zrobić sam

W leczeniu choroby Leśniowskiego-Crohna niezwykle ważne jest przestrzeganie przepisanego przez lekarza planu leczenia, aby uniknąć powikłań, nie wolno zmieniać dawkowania leku bez zgody lekarza, nawet w przypadku poprawy objawów.

Stres może nasilać objawy, dlatego w życiu codziennym należy uwzględniać regularne przerwy. Nauka technik relaksacyjnych i ćwiczenia z uwzględnieniem własnych wyników również mogą przyczynić się do poprawy samopoczucia. Palenie ma negatywny wpływ na przebieg choroby i należy go unikać.

Nawyki żywieniowe odgrywają główną rolę: zaleca się prowadzenie dziennika żywności w celu wyśledzenia niezgodnych pokarmów - należy je konsekwentnie usuwać z menu. Od czasu do czasu zmiana metody przyrządzania pomaga poprawić strawność: na przykład surowe warzywa powodują znacznie więcej objawów niż gotowane warzywa. Szczególną uwagę należy zwrócić na odpowiednie spożycie składników odżywczych, ponieważ są one trudne do wchłonięcia z pożywienia z powodu przewlekłego zapalenia jelit. Niektóre witaminy i minerały, w tym wapń i witamina D, które są ważne dla zdrowia kości, mogą wymagać przyjmowania w odpowiednim suplemencie diety po konsultacji z lekarzem.

Szczegółowe informacje o chorobie i związanych z nią ograniczeniach i możliwościach mogą pomóc w łatwiejszym zaakceptowaniu choroby - często pomaga w tym wymiana pomysłów w grupie samopomocy.