W a Hiponatremia poziom sodu we krwi jest zbyt niski. Jest to jedno z najczęstszych zaburzeń elektrolitowych.
Co to jest hiponatremia?
© anaumenko - stock.adobe.com
Hiponatremia występuje, gdy poziom sodu jest zbyt niski. Prowadzi to do obniżenia stężenia jonów sodu we krwi. Stężenie spada do wartości poniżej 135 mmol / l. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić zagrażające życiu ataki hiponatremii i wymagają natychmiastowego leczenia szpitalnego. Hiponatremia jest jednym z najczęstszych zaburzeń elektrolitowych.
Występuje u 15 do 30 procent wszystkich pacjentów poddawanych leczeniu szpitalnemu. Wystąpienie hiponatremii powoduje wydłużenie pobytu chorego w szpitalu wraz z pogorszeniem rokowania klinicznego. Ale sportowcy mogą również cierpieć na zaburzenia elektrolitowe, jeśli piją dużo płynów przed zawodami. Istnieje kilka postaci hiponatremii: są to hiponatremia hipowolemiczna, normowolemiczna i hiponatremia.
W przypadku hiponatremii hipowolemicznej wzrost stężenia sodu wiąże się ze zmniejszeniem objętości krwi. Typową cechą wyróżniającą jest niższe centralne ciśnienie żylne, które jest widoczne poprzez puste żyły szyi. Hiponatremia normowolemiczna występuje wtedy, gdy objętość krwi jest prawidłowa przy zwiększonym stężeniu sodu.
Hiponatremia hiperwolemiczna to połączenie zwiększonego stężenia sodu i zmniejszonej objętości krwi. Zwiększa to centralne ciśnienie żylne.
przyczyny
W przypadku hiponatremii początkowo zakłada się brak sodu. Jednak zaburzenie elektrolitów jest wywoływane przez względny nadmiar wody w organizmie. Podczas tego procesu organizm nie wydala już prawidłowo czystej wody przez nerki. W stosunku do stężenia sodu w organizmie, nadmiar wody we krwi okazuje się zbyt wysoki.
Objętość płynu zewnątrzkomórkowego jest określana przez roztwór wodny jonów sodu i ich przeciwjonów, takich jak chlorek. Z drugiej strony, w płynie wewnątrzkomórkowym dominuje potas. W przypadku szybko występującego niedoboru sodu spada ciśnienie onkotyczne, woda przepływa teraz do komórek organizmu, w których początkowo panuje wyższe ciśnienie onkotyczne, co skutkuje zwiększeniem objętości komórek. To z kolei może prowadzić do wzrostu ciśnienia w mózgu. Objawy choroby odpowiadają wówczas dolegliwościom, które pojawiają się przy zwiększonym ciśnieniu wewnątrzczaszkowym. Jeśli jednak hiponatremia rozwija się powoli, to się nie dzieje.
Najczęstszymi wyzwalaczami hiponatremii są nadmierne picie wody, przeciążenie wodą po płukaniu żołądka, psychogenna polidypsja, stosowanie niektórych leków, takich jak diuretyki lub inhibitory ACE, a także ciężka biegunka i utrata soli przez nerki. Jednak możliwe są również choroby, takie jak niewydolność przysadki, niedoczynność tarczycy lub niewydolność nadnerczy.
Objawy, dolegliwości i oznaki
Jednym z problemów związanych z hiponatremią są niespecyficzne dolegliwości, które często prowadzą do błędnej diagnozy. Obejmują one skurcze mięśni, drgawki, letarg, utratę apetytu, dezorientację i dezorientację. Możliwa jest nawet śpiączka. Przy szybko postępującej hiponatremii pojawia się obrzęk mózgu. Objawia się drżeniem, nudnościami, bólami głowy i atakami epilepsji.
Z drugiej strony, jeśli zaburzenia elektrolitów następują powoli, pacjent początkowo odczuwa splątanie i zmęczenie przez dwa dni. Zmienia się również jego osobowość. Jeśli hiponatremia przybiera postać przewlekłą, często występują zaburzenia chodu i częste upadki. Ponieważ zaburzenie elektrolitów ma również negatywny wpływ na mineralizację kości, występuje tendencja do zaniku kości (osteoporoza), co z kolei zwiększa ryzyko złamań kości.
Diagnoza i przebieg choroby
Rozpoznanie hiponatremii zwykle przeprowadza się na podstawie oznaczenia stężenia sodu w surowicy. Inne ważne parametry to osmolalność moczu, osmolalność surowicy, stan objętości zewnątrzkomórkowej i stężenie sodu w moczu. Określenie tych parametrów musi nastąpić jak najszybciej.
Diagnostyka wykluczająca również odgrywa ważną rolę. Dlatego ważne jest, aby wykluczyć inne choroby, które mogą być odpowiedzialne za objawy. Mogą to być choroby nerek lub tarczycy. Przebieg hiponatremii zależy od stopnia zaburzenia elektrolitów. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić powikłania, takie jak mielinoliza środkowego mostu, która uszkadza pokrycie włókien nerwowych w pniu mózgu.
Komplikacje
Hiponatremia może powodować różne objawy. Powikłania i objawy zwykle zależą od rzeczywistego poziomu sodu we krwi iz tego powodu mogą się różnić. Pacjent zwykle źle się czuje i traci apetyt. Ponadto dana osoba wydaje się zdezorientowana i nie może już się odpowiednio skoncentrować i koordynować. Mięśnie bolą, a skurcze i nudności nie są rzadkością.
W dalszym przebiegu hiponatremii u pacjenta mogą również wystąpić napady padaczkowe i silne bóle głowy. Nierzadko zdarzają się również zaburzenia chodu i zmęczenie. Osoba zainteresowana również nie jest już odporna i czuje się pokonana. Hiponatremia znacząco obniża jakość życia pacjenta.
Leczenie hiponatremii zawsze odbywa się przyczynowo i zależy od choroby podstawowej. Z reguły nie ma dalszych komplikacji. Objawy można rozwiązać za pomocą roztworów i wlewów. Jeśli dana osoba ma również problemy z sercem, zostaną one leczone. W większości przypadków dalszy przebieg choroby zależy od przyczyny hiponatremii.
Kiedy powinieneś iść do lekarza?
Jeśli zostaną zauważone objawy, takie jak skurcze mięśni, drgawki i letarg, przyczyną może być hiponatremia. Wizyta u lekarza jest wskazana, jeśli objawy utrzymują się dłużej niż tydzień lub nawracają po kilku miesiącach. Najpóźniej w przypadku pojawienia się dodatkowych objawów wymagana jest porada lekarska. Nudności i wymioty, bóle głowy i zmiany w zachowaniu należy natychmiast wyjaśnić. W przypadku wystąpienia drgawek lub ataków epilepsji przyjaciele i krewni lub dana osoba muszą osobiście wezwać lekarza pogotowia. W ciężkich przypadkach pierwsza pomoc musi być udzielona do przybycia lekarza.
Inne znaki ostrzegawcze, które wymagają wyjaśnienia, to zmęczenie, dezorientacja i zaburzenia chodu. Częste złamania kości również wskazują na hiponatremię i powinny zostać zbadane przez lekarza. Osoby, u których zdiagnozowano niedobór sodu, są szczególnie podatne na wystąpienie hiponatremii. Jeżeli powyższe objawy wystąpią po nadmiernym spożyciu wody, płukaniu żołądka lub podczas psychogennej polidypsji, wymagana jest konsultacja lekarska. Osoby, które regularnie przyjmują diuretyki lub inhibitory ACE, powinny poinformować lekarza o wszelkich nietypowych objawach.
Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy
Terapia i leczenie
Leczenie hiponatremii zależy od postaci i przyczyny zaburzeń elektrolitowych. W przypadku hiponatremii hipowolemicznej następuje substytucja objętości izotonicznym roztworem NaCl. Jeśli natomiast jest to forma normowolemiczna, to sód podaje się powoli i częściowo. W przypadku hiperwolemii dopływ wody do organizmu pacjenta jest ograniczony. W niektórych przypadkach przydatne może być również podawanie soli kuchennej.
Odbywa się to przez przewód żołądkowo-jelitowy lub w postaci wlewu. Aby uniknąć centralnej mielinolizy mostu, ważne jest, aby powoli i ostrożnie zrównoważyć poziomy sodu. W tym celu wymagane są regularne testy laboratoryjne. W przypadku łagodnej hiponatremii często wystarczy zaprzestać przyjmowania leków, takich jak diuretyki tiazydowe. Pomaga również leczyć niewydolność serca lub ograniczać nadmierne spożycie wody, w zależności od przyczyny.
W przypadku hiponatremii hiperwolemicznej pomocne może być połączenie soli fizjologicznej i diuretyków pętlowych. Niektórzy pacjenci mogą wymagać hemofiltracji.
zapobieganie
Sportowcy mogą zapobiegać hiponatremii, unikając zbyt dużej ilości wody przed zawodami. Podczas zawodów od 150 do 300 mililitrów wody jest uważanych za przydatne co 15 do 20 minut, co odpowiada małej filiżance.
Opieka postpenitencjarna
Po wyleczeniu hiponatremii ważne jest, aby pacjenci zapoznali się z profilaktyką i opcjami obserwacji. Choroba często występuje w połączeniu ze zbyt dużym spożyciem wody. Pielęgnacja dodatkowa polega zatem na świadomym zwracaniu uwagi na ilość wypijanego pokarmu.
Tylko w ten sposób osoby dotknięte chorobą mogą kontrolować równowagę elektrolitów. Osoby, które częściej chorują, mogą zminimalizować ryzyko stosując suplementy diety zawierające sód. Lekarze przepisują te środki i udzielają pacjentom dokładnych instrukcji dotyczących dawkowania. Osoby dotknięte chorobą powinny przestrzegać tych zaleceń, aby przyjąć odpowiednią ilość.
Te suplementy są również dostępne bez recepty w aptekach i drogeriach. Jednak w przypadku indywidualnej opieki kontrolnej pacjenci powinni zawsze porozmawiać ze swoim lekarzem, aby uniknąć błędów w dawkowaniu. W zależności od przyczyny choroby dalsza opieka może być również rozszerzona o późniejszą terapię choroby podstawowej.
Często obejmuje to badania kontrolne związane z chorobami nerek lub powikłaniami sercowo-naczyniowymi. W przypadku ostrej choroby częściej stosuje się rozwiązania krótkoterminowe. Długoterminowe leczenie kontrolne zwykle nie odgrywa roli. Jednak ludzie nie powinni zapominać o monitorowaniu spożycia sodu.
Możesz to zrobić sam
W wielu przypadkach można uniknąć hiponatremii. Jeśli osoby dotknięte chorobą są sportowcami, zaleca się, aby nie pili nadmiernej ilości wody przed zawodami. Wodę należy raczej uzupełniać co 20 minut przy użyciu 200 mililitrów, aby uzyskać zrównoważony bilans elektrolitów. W większości przypadków odpowiada to zwykłej filiżance wody.
Podczas leczenia hiponatremii ludzie mogą ograniczyć chorobę, przyjmując suplementy sodu. Mogą być przepisane przez lekarza lub zakupione bezpośrednio w drogerii lub aptece. Jednak pacjent powinien zawsze skonsultować się z lekarzem, aby nie przyjmować zbyt dużej ilości sodu.
Jeśli choroba ma inne przyczyny, w większości przypadków najpierw leczy się chorobę podstawową. Ponieważ ludzie często mają problemy z nerkami lub sercem z powodu hiponatremii, narządy te powinny być regularnie sprawdzane. Może to zapobiec dalszym komplikacjom. Ponadto hiponatremię w stanach ostrych można leczyć ograniczając dopływ wody. Jednak nie powinno to być długoterminową opcją leczenia.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
