Mięsień supraspinatus

Tak jak Mięsień supraspinatus będzie Mięsień górnej kości wyznaczony. Jest częścią mankietu rotatorów.

Co to jest mięsień supraspinatus?

Mięsień nadgrzebieniowy to mięsień górnej kości. Wraz z mięśniem podgrzebienia (mięsień dolny kości), mięśniem podłopatkowym (mięsień podłopatkowy) i mięśniem teres minor (mięsień mały okrągły) tworzy stożek rotatorów. Ma to funkcję utrzymywania głowy kości ramiennej w gnieździe stawowym.

Mięsień nadgrzebieniowy zlokalizowany jest w stawie barkowym. Mięsień szkieletowy znajduje się poniżej mięśnia czworobocznego i rozciąga się od górnej części łopatki do górnej części kości ramiennej. W tym momencie mięsień jest przyczepiony do wystającej kości. Mięsień nadgrzebieniowy jest ważny przy zginaniu ramienia na bok i obracaniu go na zewnątrz. Na mięsień barku i ścięgno często wpływa zespół uderzeniowy lub łzy.

Anatomia i budowa

Pochodzenie mięśnia nadgrzebieniowego można znaleźć na grzbietowej stronie łopatki w dole nadgrzebieniowym. Jest to zagłębienie łopatki powyżej kości barkowej (łopatki kręgosłupa).

Kość barkową można wyczuć na łopatce jako wznoszący się występ kości przez skórę. Strona łopatki jest w dużej mierze wypełniona mięśniem nadgrzebieniowym. Niektóre włókna pochodzą z powięzi nadgrzebieniowej. Mięsień górnej kości jest całkowicie pokryty grzbietowo przez mięsień czworoboczny i częściowo bocznie przez mięsień naramienny (mięsień naramienny).

Guz mięśnia nadgrzebieniowego znajduje się w górnej części guzowatości większej. Chodzi o większy występ kości na kości ramiennej. Znajduje się mniej więcej z boku w dolnej części głowy kości. Mięsień górnej kości przebiega przez zwężenie barku między przyczepem a początkiem. Jest to spowodowane przez głowę kości ramiennej i dach barku (akromion).

Ścięgno nadgrzebieniowe działa jak ścięgno przyczepu mięśnia nadgrzebieniowego i ma anatomicznie ścisły związek z kaletkami, które znajdują się poniżej dachu barku. Ścięgno rozciąga się do głowy kości ramiennej (głowy kości ramiennej). W tym momencie zaczyna się bocznie od guzka większego kości ramiennej. Istnieje również przyczepność między ścięgnem a torebką stawu barkowego. Kaletka podbarkowa znajduje się między dachem barku a końcowym ścięgnem. Ta kaletka zapewnia ochronę przed zwiększonym zużyciem kości.

Mięsień nadgrzebieniowy zasilany jest przez nerw nadłopatkowy, który tworzy gałąź splotu ramiennego (splot ramienny).

Funkcja i zadania

Wraz z mięśniem naramiennym mięsień nadgrzebieniowy jest odpowiedzialny za rozprzestrzenianie się i rotację zewnętrzną ramienia. Jeśli ramię jest założone i ma kąt odwodzenia mniejszy niż 15 stopni, uważa się, że jest to najważniejszy podmiot biorący udział w rozkładaniu ramienia. Główną funkcję przejmuje wtedy mięsień naramienny.

Naciągnięcie torebki stawu barkowego jest również jednym z zadań mięśnia górnej kości. Mięsień stożka rotatorów urósł wraz z torebką stawową i napinając go, zapewnia, że ​​fałdy torebki nie są uwięzione podczas podnoszenia ramienia. Wraz z innymi mięśniami stożka rotatorów, mięsień nadgrzebieniowy przesuwa głowę kości ramiennej w kierunku środka na początku ruchu ramienia, tak aby była wyśrodkowana na łopatkach panewkowych.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Naturalnie w trakcie życia ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego jest obciążone. Od 50 roku życia istnieje ryzyko samoistnego zerwania ścięgna nadgrzebieniowego.

Uraz ten objawia się utratą funkcji mięśnia górnej kości i silnym bólem barku. Obrót na zewnątrz, jak również odwrócenie ramienia od tułowia, można przeprowadzić tylko z trudem lub wcale.

Zerwanie mięśnia nadgrzebieniowego jest najczęstszą odmianą pęknięcia stożka rotatorów. Przyczyną urazu są silne obciążenia mechaniczne, na które narażone jest ścięgno nadgrzebieniowe. Częściowe lub całkowite zerwanie ścięgien może wystąpić z powodu ciągłego przeciążenia, wypadków lub naturalnego procesu starzenia. Dolegliwości pojawiają się zwykle po niewielkim nadużywaniu lub w wyniku nieznanych czynności fizycznych. Typowe objawy to ostry ból lub dyskomfort w nocy z nagłym uderzeniem siły lub ruchami znad głowy.

Zerwanie ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego jest zwykle rozpoznawane na podstawie badania przedmiotowego lekarza lub USG (badanie ultrasonograficzne). Zmiany można również zobaczyć na zdjęciu rentgenowskim. Badania rentgenowskie dostarczają informacji o upośledzeniach dopiero na późniejszym etapie. Jeśli podejrzewa się pęknięcie stożka rotatorów, w większości przypadków wykonuje się rezonans magnetyczny (MRI). Ponieważ zerwanego ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego nie można wyleczyć zachowawczo, należy wykonać operację. Chirurg naprawia zerwane części ścięgna na głowie kości ramiennej.

Inną częstą chorobą mięśnia nadgrzebieniowego jest zespół impingement (zespół wąskiego gardła). Ścięgno nadgrzebieniowe jest uwięzione pod wystającą kością sklepienia barku. Dlatego osoby dotknięte chorobą cierpią z powodu silnego bólu. Najczęstszymi przyczynami zespołu wąskiego gardła są urazy lub zwyrodnienia stożka rotatorów. Pacjenci nie są wtedy w stanie podnieść ręki na ramię.

W zespole wąskiego gardła lekarze rozróżniali uderzenie w ujście i uderzenie bez wylotu. Uderzenie wylotowe stosuje się, gdy podbarwiony jest zwężony przez sąsiednie struktury anatomiczne. Mogą to być złogi kostne (osteofity) lub ostroga akromionowa. Z drugiej strony uderzenie bez wylotu jest spowodowane uszkodzeniem mięśni stożka rotatorów lub zapaleniem torebki stawu barkowego. Możliwą przyczyną jest zapalenie spowodowane urazem. Upośledzenie zawsze wiąże się z silnym bólem mięśnia nadgrzebieniowego lub ścięgna nadgrzebieniowego.