Przewodnictwo nerwowe

Plik Przewodnictwo nerwowe to zdolność włókien nerwowych do przekazywania impulsów bioelektrycznych w dowolnym kierunku z określoną prędkością. Przekazywanie odbywa się za pośrednictwem potencjałów czynnościowych w linii bodźca podzielności. W chorobach, takich jak polineuropatia, zaburzone jest przewodnictwo nerwowe.

Jakie jest przewodnictwo nerwowe?

Włókna nerwowe są w stanie przenosić impulsy bioelektryczne przez organizm. Z fizycznego punktu widzenia każde włókno nerwowe składa się z izolującej otoczki mielinowej i przewodzącej masy wewnątrz tej otoczki.

Sygnały są przekazywane w układzie nerwowym poprzez przenoszenie potencjałów czynnościowych, które są przekazywane jako napięcia bioelektryczne. Jednak ze względu na gwałtowny spadek napięcia wzdłuż włókien nerwowych, impulsy w układzie nerwowym są przenoszone tylko na krótkie odległości jako rzeczywiste napięcia bioelektryczne. Ponadto w błonach włókien nerwowych znajdują się zależne od napięcia kanały jonowe. Te kanały włókien nerwowych służą również do przekazywania potencjałów napięciowych wzdłuż poszczególnych nerwów. Bez kanałów jonowych przewodnictwo nerwowe byłoby znacznie mniej gwałtowne.

Szybkość ścieżek nerwowych można dziś zmierzyć. W tym kontekście mówimy o prędkości przewodzenia nerwów, która u ssaków wynosi od 1 do 100 m / s. Ta szybkość przewodzenia nerwów zależy od temperatury, ponieważ struktury molekularne są zaangażowane w przewodnictwo nerwowe.

Funkcja i zadanie

Gdy niektóre nerwy są podrażnione, podrażnienie to może się rozprzestrzeniać dzięki przewodnictwu nerwowemu. Na przykład, jeśli nerwy w kończynach są stymulowane, impuls ten rozprzestrzenia się w obu kierunkach włókna nerwowego i zmienia pole napięcia ciała. Impuls jest przekazywany do mózgu i tam przechodzi do świadomości.

Impulsy motoryczne wysyłane z ośrodkowego układu nerwowego do mięśni docierają do celu tylko dzięki przewodnictwu nerwowemu. Szybkość przewodzenia nerwowego określa, jak długo impuls musi się rozprzestrzeniać i ostatecznie osiągnąć swój cel.

Warstwa mielinowa aksonów służy do izolacji elektrycznej i zapewnia ekstremalne wzmocnienie przesyłanego sygnału. Impuls wymaga jedynie wzmocnienia na odsłoniętych częściach włókna nerwowego. Dlatego w tych punktach wstawione są kanały jonowe, które sprawiają, że sygnał jest wystarczająco silny, aby zdepolaryzować błonę następnego włókna nerwowego i wyzwolić potencjał czynnościowy również tam. Ten system jest również znany jako rozdzielność przewodzenia wzbudzenia.

Włókno nerwowe ma początkowo spoczynkowy potencjał błony. Istnieje zatem różnica potencjałów między przestrzenią dodatkową a przestrzenią wewnątrzkomórkową, ale nie ma różnicy potencjałów wzdłuż aksonu. Jeśli włókno nerwowe zostanie osiągnięte w potencjale spoczynkowym przez impuls, który depolaryzuje je poza potencjał progowy, wówczas zależne od napięcia kanały Na + włókna otwierają się z powodu tego napięcia. W ten sposób jony Na + przepływają z przestrzeni zewnątrzkomórkowej do przestrzeni wewnątrzkomórkowej włókna nerwowego. Błona komórkowa ulega depolaryzacji i występuje nadmiar ładunków dodatnich w porównaniu z otoczeniem. To tworzy pole elektryczne.

W rezultacie istnieje różnica potencjałów wzdłuż aksonu. Występują przesunięcia ładunku, które pozytywnie wpływają na potencjał błony następnego włókna nerwowego. Oprócz przekazywania potencjałów czynnościowych w obwodowym układzie nerwowym, poprzez opisane procesy zachodzi również przekazywanie impulsów w ośrodkowym układzie nerwowym.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Jeśli kostium nerwu obwodowego, a tym samym przewodnictwo nerwowe w poszczególnych drogach nerwowych, jest uszkodzony, może dojść do drętwienia, a nawet zaburzeń motorycznych.

Uszkodzenie dróg nerwowych objawia się spowolnieniem szybkości przewodzenia nerwów. Jedną z najbardziej znanych chorób w tym kontekście jest polineuropatia. W kontekście polineuropatii informacje w mózgu i poza nim do organizmu są przekazywane powoli, wcale lub przynajmniej niecałkowicie.Przyczyną tego są uszkodzone drogi nerwowe, które hamują przepływ informacji.

Przyczyny tego zjawiska są różne. Ogólnie medycyna rozróżnia nabytą i wrodzoną polineuropatię. Nabyte postacie choroby mogą być na przykład spowodowane toksynami lub stanami zapalnymi i szkodliwymi produktami przemiany materii. Jednak odmiany wrodzone są uwarunkowane genetycznie. Wysokie spożycie alkoholu i zła dieta to najczęstsze przyczyny nabytej polineuropatii. Zarówno cukier we krwi, jak i produkty przemiany materii z rozkładu alkoholu atakują nerwy i mogą je uszkodzić.

Infekcje, takie jak trąd, mogą być również związane z polineuropatiami. W niektórych infekcjach z polineuropatią patogen pozostaje nawet niewykryty. Tak jest na przykład w przypadku zespołu Guillain-Barré. Ta choroba nagle prowadzi do zmian zapalnych w obwodowym układzie nerwowym, z których większość zaczyna się od korzeni nerwowych w rdzeniu kręgowym.

Jeszcze bardziej powszechny niż polineuropatia jest zespół cieśni nadgarstka, który zwykle jest spowodowany uszkodzeniem uciskowym nerwu pośrodkowego nadgarstka.

Choroby demielinizacyjne ośrodkowego układu nerwowego, które upośledzają przewodnictwo nerwowe poprzez rozpad izolującej mieliny w ośrodkach kontrolnych, takich jak mózg, należy odróżnić od wymienionych chorób. Jedną z najlepiej poznanych chorób jest choroba zwyrodnieniowa stwardnienia rozsianego. Neuropatie, takie jak ostra neuropatia aksonalna ruchowa, również należą do tego obszaru.