Opsonin

Opsonin to pojęcie zbiorcze dla różnych białek. Na przykład opsoniny występują jako przeciwciała lub czynniki dopełniacza i jako takie biorą udział w odpowiedzi immunologicznej organizmu. Opsoniny odgrywają rolę w wielu chorobach, w tym zarówno chorobach autozapalnych, jak i infekcjach.

Co to jest opsonin?

W biologii opsoniny to różne białka należące do układu odpornościowego. Są wśród nich między innymi przeciwciała i czynniki dopełniające. Obie są niezbędne do obrony przed patogenami.

Nazwa opsonin pochodzi od greckiego „opsōneîn”, co oznacza coś w rodzaju „przygotowania do jedzenia”: Opsoniny przygotowują mikroorganizmy dla fagocytów. Fagocyty to zmiatacze, które mogą eliminować tkanki, bakterie, grzyby, pasożyty lub wirusy. Opsoniny działają częściowo jako markery (np. Przeciwciała), a częściowo pomagają fagocytom w przyłączaniu się do niebezpiecznych komórek (np. Fibronektyny).

Opsoniny można podzielić na trzy grupy: Przeciwciała przyłączają się do antygenów i sygnalizują układowi odpornościowemu obecność potencjalnego szkodnika. Z kolei czynniki dopełniacza reagują na antygeny. Trzecia grupa opsonin krąży swobodnie we krwi.

Funkcja, efekt i zadania

Odmianą opsonin są przeciwciała układu odpornościowego, które są rozpuszczalnymi białkami krwi, które mogą wiązać się z antygenami. Antygeny to struktury na powierzchni komórek, które dostarczają informacji o rodzaju komórki. Układ odpornościowy wykorzystuje antygeny do rozpoznawania ciał obcych i identyfikowania patogenów. Przeciwciała znakują podejrzane obiekty, umożliwiając w ten sposób reakcję obronną.

Do opsonin należą także czynniki dopełniające układu odpornościowego. Układ dopełniacza składa się z białek osocza, które są albo rozpuszczone we krwi, albo związane z komórkami. Są głównie zaangażowani w reakcję immunologiczną na mikroorganizmy, takie jak grzyby, bakterie czy pasożyty. Aby to zrobić, czynniki dopełniające przyczepiają się do intruza i zakrywają jego powierzchnię. Biologia nazywa ten proces opsonizacją. Opsonizacja sygnalizuje niebezpieczeństwo opsonizowanego obiektu i stymuluje fagocyty do jego spożycia i strawienia.

Fibronektyna jest niespecyficzną opsoniną. Występuje w macierzy zewnątrzkomórkowej i bierze udział np. W naprawie tkanek, migracji i adhezji komórek oraz hemostazie. Fibronektyna pełni funkcję pośredniczącą w reakcji immunologicznej: pomaga fagocytom wiązać się z antygenami.

Inną opsoniną jest białko C-reaktywne (CRP), które jest jednym z białek ostrej fazy: organizm produkuje ją w większych ilościach w przypadku ostrej infekcji lub zapalenia. CRP aktywuje układ dopełniacza. Podobną funkcję pełni również PTX3 - ale receptor reaguje nie tylko na różne bakterie, grzyby i wirusy, ale także na własne komórki organizmu, które stanowią zagrożenie.

Komórki, które są poważnie uszkodzone lub zawierają wirusa, rozpoczynają własne zniszczenie, gdy tylko rozpoznają zagrożenie i nie mogą go w inny sposób wyeliminować. To samobójstwo komórek jest również znane jako apoptoza. PTX3 również atakuje takie komórki, pomagając usunąć je z fagocytów przed rozprzestrzenianiem się komórek.

Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości

Organizm syntetyzuje różne opsoniny w różnych organach. Na przykład wątroba wytwarza CRP. Pojedyncza opsonina może składać się z kilkuset aminokwasów, które łączą się, tworząc długi łańcuch. Sekwencja aminokwasów w łańcuchu jest określona przez kod genetyczny. Mutacje mogą zakłócić sekwencję aminokwasów, a tym samym zmienić strukturę opsonin. Możliwe konsekwencje to choroby układu odpornościowego, choroby autozapalne czy zaburzenia syntezy tkanki.

Lekarze mogą wykryć niektóre opsoniny, wykonując badania krwi. Kontrola może na przykład pomóc w wykryciu niewidocznej reakcji zapalnej. Wartość referencyjna dla CRP wynosi 10 mg / l dla zdrowej osoby dorosłej. Jeśli zmierzona wartość jest wyższa, oznacza to ostrą infekcję lub reakcję zapalną. Dalsze badania lub inne parametry krwi, takie jak markery zapalenia specyficzne dla choroby, mogą prawdopodobnie dostarczyć dokładnej przyczyny nieprawidłowych wartości opsoniny.

Choroby i zaburzenia

Poszczególne opsoniny można powiązać z chorobami na różne sposoby. Mutacja w genie FN1 zmienia opsoninę, fibronektynę, która sprzyja wiązaniu fagocytów z antygenami. W rezultacie może się objawiać typ X zespołu Ehlersa-Danlosa.

Obraz kliniczny charakteryzuje się zaburzeniem tkanki łącznej. Charakterystyczne jest nadmierna ruchliwość stawów i nadmierna rozciągliwość skóry. Ponadto zespół Ehlersa-Danlosa prowadzi do zmian w mięśniach, naczyniach, narządach wewnętrznych, ścięgnach i więzadłach. Ponieważ zespół dotyka wielu układów narządów, objawy są bardzo zróżnicowane: obejmują problemy z sercem, wczesną chorobę zwyrodnieniową stawów, zwyrodnienie krążków międzykręgowych, miękką i cienką skórę, częste urazy, opóźniony rozwój motoryczny u dzieci, nieprawidłowości zębów i dziąseł, lekkie lub ciężkie zaburzenia trawienia, nerwobóle Migreny, choroby oczu i wiele innych dolegliwości i zaburzeń.

Ponadto często objawiają się objawy psychologiczne, takie jak niezwykły lęk, depresja, ból i zaburzenia snu. Aby zdiagnozować zespół Ehlersa-Danlosa, lekarze muszą wziąć pod uwagę obraz kliniczny, a także dowiedzieć się, czy członkowie rodziny mają rzadką chorobę. Chociaż zwykle działają na korzyść zdrowia, czynniki dopełniacza mogą powodować bezpośrednie uszkodzenie organizmu ludzkiego - jeśli wymkną się spod kontroli i uszkodzą własne tkanki organizmu. Proces ten zachodzi między innymi w reumatoidalnym zapaleniu stawów czy toczniu rumieniowatym układowym.

Wydaje się, że opsonina PTX3 bierze udział w odpowiedzi immunologicznej w różnych okolicznościach. Na przykład reaguje na wirusa grypy, częściej pojawia się przy niewydolności nerek i wspomaga obronę przed grzybicą Aspergillus fumigatus. Ponadto PTX3 bierze również udział w odpowiedzi zapalnej w reumatoidalnym zapaleniu stawów, SIRS, posocznicy i innych.