fosfor

W fosfor jest to ważny minerał, który występuje w prawie wszystkich produktach spożywczych. Pełni wielorakie funkcje w organizmie człowieka.

Co to jest fosfor?

Fosfor to minerał, który ma zasadnicze znaczenie dla wszystkich żywych istot. Związki fosforu tworzą część cząsteczek DNA i cząsteczek RNA, które są jednymi z substancji nośnikowych dla informacji genetycznej.

Fosfor dostaje się do organizmu w postaci fosforanu wraz z pożywieniem. Tam minerał przyczynia się do stabilności zębów i kości. Jest również ważny do wytwarzania energii i budowy ścian komórkowych. Ciało ludzkie zawiera około 700 gramów fosforu w postaci fosforanu. Około 85 procent tego minerału jest przechowywane w kościach. Zęby i tkanki miękkie również zawierają około 105 gramów. Kolejne 0,7 grama znajduje się poza komórkami, na przykład w osoczu krwi.

Funkcja, efekt i zadania

Fosfor pełni różne ważne funkcje w organizmie człowieka. Służy jako budulec zębów i kości. Wraz z wapniem występuje w postaci hydroksyapatytu, który nadaje twardość kościom i zębom. Ponadto fosfor odgrywa rolę w przekazywaniu sygnałów w komórkach.

Ponadto minerał służy jako składnik ludzkiego materiału genetycznego oraz składnik błony komórkowej. W postaci trójfosforanu adenozyny dostarcza energii, zapewnia równowagę kwasowo-zasadową krwi, stabilizuje jej pH, a także przyczynia się do działania różnych hormonów. Fosfor bierze również udział w transporcie tlenu i metabolizmie wapnia. Fosfor wraz z wapniem pełni funkcję wspomagającą kości, w których występuje również większość fosforu.

Fosfor jest również używany poza organizmem. Na przykład fosfor biały jest używany jako materiał wyjściowy do produkcji kwasu fosforowego i do reprezentowania różnych fosforanów. Większość fosforanów jest wykorzystywana jako nawozy. Dalsze części fosforu są przetwarzane na siarczek fosforu (V) i trichlorek fosforu (PCI3). Tworzą one ważne surowce do produkcji pestycydów, plastyfikatorów, dodatków i środków zmniejszających palność. Z drugiej strony do zapałek używa się czerwonego fosforu. Ponieważ biały fosfor jest bardzo trujący i może się zapalić, jest nawet używany do celów wojskowych.

Ale fosforany są również ważne w przemyśle spożywczym, gdzie są wykorzystywane w postaci polifosforanów. Służą ci. za. do zmiękczania wody, do produkcji paluszków rybnych lub gotowanych kiełbas oraz jako sól do topienia serów topionych.

Edukacja, występowanie, właściwości i optymalne wartości

Fosfor można znaleźć w prawie wszystkich produktach spożywczych. Minerał jest szczególnie bogaty w pokarmy zawierające białko. Są to przede wszystkim ryby, mięso, mleko i produkty mleczne. Fosfor znajduje się również w owocach i warzywach, takich jak ziemniaki. Ponadto fosfor jest składnikiem tzw. Napojów bezalkoholowych.

Jeśli organizm ludzki wchłonie organiczne związki fosforu, enzymy rozkładają je na nieorganiczny fosforan. 70 procent fosforu jest wchłaniane w jelicie cienkim. Od 60 do 80 procent minerału jest wydalane przez nerki i mocz. Pozostałe 20 do 40 procent jest wydalane z organizmu przez stolec. W niewielkim stopniu w procesie eliminacji bierze również udział pot.

Ponieważ fosfor tworzy nierozpuszczalne sole razem z wapniem, glinem i żelazem, jednoczesne spożycie tych substancji może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania fosforu. Zapotrzebowanie na fosfor zależy od spożycia wapnia. Zaleca się przyjmować obie substancje w stosunku 1: 1 lub 1: 1,2 wapń-fosfor. Z reguły jednak ludzie spożywają znacznie więcej fosforanów niż wapnia. Nawet przy diecie wegetariańskiej często nie można osiągnąć tego wskaźnika.

Zasadniczo dorośli potrzebują około 700 miligramów fosforu dziennie. Dzieci do 10 roku życia powinny otrzymywać od 500 do 800 miligramów dziennie. Dzienna dawka 1205 mg jest zalecana dla dzieci w wieku od 10 do 19 lat, chociaż w miarę wzrostu wymagana jest nieco większa ilość. Dla kobiet w ciąży i karmiących piersią zaleca się dzienną dawkę od 800 do 900 mg.

Choroby i zaburzenia

Z reguły dzienne zapotrzebowanie na fosfor można pokryć zbilansowaną dietą. Jeśli jednak dana osoba cierpi na pewne choroby, takie jak uzależnienie od alkoholu lub zaburzenia czynności nerek, istnieje ryzyko niedoboru fosforu.

To samo dotyczy sztucznego żywienia. Brak witaminy D lub nadczynność przytarczyc mogą być również odpowiedzialne za niedobór fosforu. Jeśli poziom fosforanów we krwi spada, istnieje ryzyko problemów zdrowotnych, takich jak rozmiękczenie kości, co u dzieci określa się jako krzywicę.

Przedawkowanie fosforu w organizmie zwykle występuje tylko w przypadku zaburzeń czynności nerek. W medycynie nadmiernie wysoki poziom fosforanów we krwi nazywany jest hiperfosfatemią. Obecnie uważa się, że zaburzenia struktury kości spowodowane wysokim spożyciem fosforu i jednoczesnym niskim spożyciem wapnia są raczej mało prawdopodobne. Ponadto lekarze podejrzewają związek między ADHD (zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi) a wysokim spożyciem fosforu.

Jeśli spożycie fosforu jest zbyt duże w stosunku do wapnia, może to prowadzić do zakłócenia regulacji równowagi wapniowej. Zwiększa to rozpad substancji kostnej. W przypadku hiperfosfatemii bardziej prawdopodobne jest, że pokarmy zawierające fosfor będą niekorzystne. Ponieważ jednak dieta bez fosforu jest praktycznie niemożliwa do wprowadzenia, do leczenia stosuje się środki wiążące fosfor, takie jak węglan wapnia.