Pioderma

ZA Pioderma nie jest chorobą podstawową. Może być spowodowane zaburzeniem układu odpornościowego, innymi chorobami pierwotnymi, infekcjami skóry, ale także paciorkowcami lub gronkowcami.

Co to jest piodermia?

Swędzenie, łuszczenie się i zaczerwienienie, a także strupy są typowymi objawami, podobnie jak przebarwienia skóry.
© GraphicsRF - stock.adobe.com

W a Pioderma jest to palące i ropne zapalenie skóry, które może wpływać na różne warstwy skóry. W większości przypadków wyzwalaczami są paciorkowce β-hemolityczne i gronkowce znane jako bakterie ropne. Istnieją trzy typy:

• Piodermia powierzchniowa

Dotyczy to tylko najwyższych warstw naskórka. Istnieją cztery specjalne postacie: intertrigo (zapalenie fałdów skórnych), ropne zapalenie skóry (hot spot), zespół przerostu bakteryjnego i piodermia śluzówkowo-skórna.

• Powierzchowna piodermia

Dotyczy to również głębszych warstw naskórka, szczególnie w okolicy mieszków włosowych. Infekcja pozostaje jednak powyżej blaszki podstawnej. Znane są tutaj trzy specjalne formy: liszajec (wysoce zaraźliwy), liszajec pęcherzowy i zapalenie mieszków włosowych (powierzchowne i bakteryjne).

• Głęboka piodermia

Infekcja występuje również w skórze właściwej, a nawet w tkance podskórnej. Możliwe są: zapalenie mieszków włosowych (najczęstsza postać), furunculosis (mieszek włosowy jest zakażony i może ulec zniszczeniu), cellulitis (zakażona jest również tkanka podskórna)

przyczyny

Bakterie, które również znajdują się na zdrowej skórze, wraz z malassezia (grzyby drożdżakowe) tworzą normalną florę skóry. Jeśli własny system obronny organizmu jest zdrowy, a zatem funkcjonalny, bakterie i drożdże nie mogą się namnażać patologicznie. Nie dochodzi do penetracji w głębsze warstwy skóry i infekcji.

Jeśli jednak skóra jest zraniona lub uszkodzona przez chorobę, bakterie wywołujące infekcję mają z tym łatwy czas. Jest ropa, pioderma. Piodermia jest zatem wywoływana nie tylko przez infekcję, ale także przez nieprawidłowy układ odpornościowy. Innym wyzwalaczem piodermii są różne choroby.

Przyczyną może być choroba hormonalna, taka jak choroba tarczycy lub nadczynność nerek (kuchnięcie). W każdym razie należy znaleźć czynnik wyzwalający, ponieważ piodermia nie jest chorobą pierwotną. Inną przyczyną mogą być alergiczne reakcje skórne.

Na przykład alergia na ugryzienie pcheł, alergia pokarmowa lub atopia. W przypadku wcześniejszej choroby skóry, np. Neurodermitów, ryzyko infekcji jest wielokrotnie większe, a przebieg piodermii jest często cięższy.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Objawy piodermii są bardzo złożone. Swędzenie, łuszczenie się i zaczerwienienie, a także strupy są typowymi objawami, podobnie jak przebarwienia skóry. Szczególnie często dotyczy to brzucha, wewnętrznej strony ud i boków. Rzadziej dotyczy to głowy i nóg (a nie przestrzeni między palcami).

U dzieci, zwłaszcza małych dzieci i dzieci w wieku przedszkolnym, najczęściej występuje liszajec zakaźny, czyli zapalenie naskórka. Przenoszenie przez gronkowce lub paciorkowce prowadzi do powstania pęcherzyków skóry o różnej wielkości z zaczerwienioną krawędzią i ropnym zmętnieniem.

Małe pęcherze pękają bardzo łatwo i szybko. W rezultacie pojawiają się miodowo-żółte skorupy i rozprzestrzeniają się ogniska infekcji. Jest przenoszony na inne obszary skóry lub na inne osoby przez palce, które miały kontakt z zakażonymi obszarami.

Diagnoza i przebieg choroby

Badanie kliniczne, w tym analiza laboratoryjna, jest zwykle przeprowadzane z wymazem ze skóry lub bez. Jeśli występuje głębszy stan zapalny, powstaje kultura bakteryjna. Można to zrobić z biopsją skóry lub bez niej. Jeśli bakterie wywołujące infekcję wnikną w głębsze warstwy skóry, może to pogorszyć ogólny stan i doprowadzić do nudności.

Ma to wpływ nie tylko na skórę, ale także na cały organizm. W celu postawienia diagnozy można również rozważyć transmisję od innych osób. Nierzadko zdarza się, że małe dzieci i dzieci w wieku przedszkolnym są gronkowcami lub paciorkowcami, które zostały przeniesione z gardła innego dziecka przez infekcję kropelkową. Powikłania są mniej powszechne.

Jednak infekcja paciorkowcami może wywołać wtórne choroby paciorkowcowe, które występują również w przypadku szkarlatyny. W przypadku zakażenia gronkowcami istnieje ryzyko wystąpienia zespołu Lyella (reakcja układu odpornościowego na zakażenie gronkowcami w innym obszarze skóry).

Komplikacje

Z reguły piodermia jest już powikłaniem innej choroby podstawowej. Osoby dotknięte chorobą cierpią na różne dolegliwości, które jednak zawsze występują na skórze. Zwykle prowadzi to do silnego swędzenia i silnego zaczerwienienia skóry. Sama skóra jest bardzo sucha i podrażniona.

W wielu przypadkach pacjenci wstydzą się objawów piodermii, przez co cierpią również na kompleksy niższości i obniżoną samoocenę. Choroba może również powodować depresję lub inne zaburzenia psychiczne. Ponadto może również prowadzić do tworzenia się pęcherzy na skórze. Same pęcherzyki są bolesne i mogą łatwo pęknąć. Piodermia może również rozprzestrzeniać się na inne obszary skóry.

Ze względu na stosunkowo wysokie ryzyko infekcji należy również unikać kontaktu z innymi ludźmi. Ponadto piodermia często prowadzi do nudności lub ogólnego poczucia choroby u chorego. Leczenie piodermii odbywa się bez komplikacji za pomocą antybiotyków. Pioderma nie wpływa na oczekiwaną długość życia pacjenta.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Piodermię zawsze powinien leczyć lekarz. Tylko przy odpowiednim leczeniu można zapobiec dalszym powikłaniom i dolegliwościom. Wczesna diagnoza i leczenie piodermii zawsze mają pozytywny wpływ na dalszy przebieg. Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli dana osoba cierpi na różne dolegliwości skórne, które nie ustępują samoistnie i zwykle pojawiają się bez konkretnego powodu. Prowadzi to głównie do silnego swędzenia i zaczerwienienia dotkniętych obszarów.

Objawy piodermii mogą wpływać na całe ciało. Również pęcherze na skórze mogą wskazywać na piodermię i powinny zostać zbadane przez lekarza. Ponieważ choroba może być również przenoszona na inne osoby poprzez kontakt ze skórą, na razie należy unikać kontaktu ze skórą. Piodermię może leczyć lekarz ogólny lub dermatolog. Z reguły nie ma szczególnych komplikacji, a oczekiwana długość życia osoby dotkniętej chorobą nie jest zmniejszona.

Leczenie i terapia

Jak już wspomniano, piodermia nie jest chorobą podstawową, dlatego konieczne jest wyjaśnienie choroby podstawowej. Jeśli uda się to skutecznie wyleczyć, zwykle można zapobiec nawrotowi infekcji skóry. Piodermia sama w sobie jest leczona antybiotykami.

Ważne jest, aby przyjmować antybiotyki przez co najmniej tydzień po wygojeniu. Osiągnięcie tego etapu jest ponownie określane przez technologię laboratoryjną. W większości przypadków czas trwania leczenia wynosi od trzech do czterech tygodni. Wizytę kontrolną należy przeprowadzić po pierwszej połowie okresu leczenia.

Umożliwia to indywidualne określenie ilości przyjmowanego antybiotyku. Stosowane są również spraye i płukanki. Mogą nie tylko zmniejszyć nieprzyjemny zapach, ale także przyspieszyć gojenie. Obszary szczególnie wrażliwe można również leczyć.

Szampony używane terapeutycznie mają silne działanie antybakteryjne i należy je wmasowywać przez co najmniej dziesięć minut. Tylko w ten sposób czas kontaktu ze skórą jest wystarczający do zabicia bakterii. Bardzo ważne jest również dokładne spłukanie.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki przeciw zaczerwienieniu i egzemy

zapobieganie

Ważne jest, aby mieć odpowiednią do wieku pielęgnację skóry, która nie narusza naturalnego kwaśnego płaszcza ochronnego skóry i chroni, aw razie potrzeby przywraca i utrzymuje naturalną wilgotność skóry. Maści lub płyny zawierające mocznik o neutralnym pH są uważane za bardzo korzystne. Żel z rośliny Aloe Vera wspiera również naturalny mechanizm ochronny, a tym samym pomaga zachować zdrową skórę.

Nie należy stosować środków powierzchniowo czynnych, ponieważ niszczą one skórę w jej naturalnej, zdrowej funkcji. Ponadto ekstrahowany jest tłuszcz z organizmu. Skóra wysycha. Jeśli masz naturalnie suchą skórę, powinieneś brać prysznic tylko przez krótki czas i nie za gorąco.

Opieka postpenitencjarna

Po skutecznym leczeniu piodermii głównym problemem jest uniknięcie nawrotu piodermii. Bardzo ważna jest do tego regularna i intensywna higiena osobista. Wskazane jest również zapobieganie występowaniu poważnych, niekiedy śmiertelnych chorób wtórnych (zwłaszcza posocznicy i odwrotności trądziku). Do tego konieczna jest również intensywna higiena osobista.

Oprócz mycia mydłem i dezynfekcji rąk, szczególnie po wizycie w toaletach publicznych, należy codziennie brać prysznic. Ponadto intensywna pielęgnacja skóry jest korzystna w zapobieganiu nawrotom piodermii. Powinno to polegać na regularnym płukaniu skóry środkami myjącymi o neutralnym pH i przestrzeganiu diety bogatej w witaminę A, która jest zdrowa dla skóry.

Dodatkowo, wartości stanu zapalnego we krwi powinny być regularnie kontrolowane przez odpowiedzialnego lekarza pierwszego kontaktu lub specjalistę w celu wykrycia nawrotu piodermii i pojawienia się chorób wtórnych we wczesnym stadium.Ponadto długotrwałe leczenie antybiotykami może być wskazane również po skutecznym leczeniu piodermii.

Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku, gdy już wystąpiły choroby wtórne. Tutaj również należy regularnie sprawdzać wartości krwi. W przypadku Acne Inversa mogą być konieczne dodatkowe operacje skóry w celu usunięcia tkanki objętej stanem zapalnym.