Zatrucie rtęcią

ZA Zatrucie rtęcią to zatrucie rtęcią. Można rozróżnić ostre i przewlekłe zatrucie rtęcią.

Co to jest zatrucie rtęcią?

Plik zatrucie rtęcią jest również znany jako Merkurializm wyznaczony. Jest to spowodowane bezpośrednim spożyciem większych ilości rtęci lub długotrwałym spożyciem mniejszych ilości rtęci. Rtęć jest jednym z toksycznych metali ciężkich. Objawy obejmują bóle głowy, nudności i zawroty głowy, a także zaburzenia widzenia lub chodu. Zatrucie rtęcią leczy się antidotum. Protokoły Cutlera są stosowane w medycynie alternatywnej.

przyczyny

Ostre zatrucie rtęcią jest prawie zawsze wynikiem wypadku. W gospodarstwie domowym ostre krótkotrwałe zatrucie rtęcią może wynikać z zepsutych termometrów klinicznych lub lamp energooszczędnych. Jednak badania wykazały, że krótkotrwałe narażenie nie jest powodem do niepokoju. Śmiertelne ostre zatrucie rtęcią jest bardzo rzadkie.

W sumie na całym świecie jest tylko dziesięć ostrych zatruć, które doprowadziły do ​​śmierci. Były to zawsze wypadki przy pracy w przemyśle lub badaniach.Rtęć jest szczególnie toksyczna w związkach organicznych (np. Jako dimetylortęć). Jednak przewlekłe zatrucie rtęcią występuje znacznie częściej. Główną przyczyną jest tutaj spożywanie żywności zanieczyszczonej rtęcią.

Przykładem takiego chronicznego zatrucia jest Choroba Minamata. Choroba została nazwana na cześć japońskiego miasta Minamata, w którym tysiące ludzi zapadło na przewlekłe choroby z powodu spożycia skażonych wodorostów i ryb. Podejrzewa się również, że amalgamat, substancja stosowana w stomatologii do wypełnień, powoduje przewlekłe zatrucie rtęcią. Inne możliwe przyczyny przewlekłego zatrucia rtęcią to spożycie toksycznej substancji w pracy lub w domu.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Wczesne objawy ostrego zatrucia to nudności, zawroty głowy i ból głowy. Typowa jest również suchość w ustach. Spożycie od 150 do 300 miligramów jest śmiertelne. Uszkodzenie nerek lub wątroby następuje długo po wchłonięciu rtęci.

Przewlekłe zatrucie rtęcią często powoduje niespecyficzne objawy. Rtęć osadza się w zębach, rdzeniu kręgowym, narządach wewnętrznych, drogach nerwowych i mózgu. Występuje w moczu, krwi, stolcu, a nawet mleku matki. Na początku osoby dotknięte chorobą cierpią tylko na zmęczenie i bóle głowy i ciała. Później dochodzi do paraliżu, chwiejnego chodu, psychoz, aw ciężkich przypadkach nawet do śpiączki.

Nieleczona choroba jest śmiertelna. U kobiet w ciąży toksyczna substancja dociera do nienarodzonego dziecka przez pępowinę. Dzieci dotknięte chorobą rodzą się z różnymi niepełnosprawnościami.

Diagnoza i przebieg choroby

W przypadku podejrzenia przewlekłego zatrucia rtęcią dostępne są różne metody diagnostyczne. Test mobilizacji DMPS może być stosowany do wykrywania rtęci w moczu. DMPS tworzy z rtęcią rozpuszczalny w wodzie kompleks. W ramach tego testu należy zmobilizować i wydalić złogi metali ciężkich w narządach. Stężenie rtęci w moczu podlega od czasu do czasu wahaniom i odchyleniom. Dlatego w celu oznaczenia mocz pobierany jest w ciągu 24 godzin.

Test gumy do żucia służy do określenia zawartości rtęci w ślinie. Ten test wymaga żucia gumy bez cukru przez dziesięć minut. Ślina powstająca podczas żucia jest zbierana, a następnie badana w laboratorium. Jednak za pomocą tego testu nie można zdiagnozować dokładnej ekspozycji na rtęć. Przeciwnie, test pokazuje, czy rtęć rozpuszcza się z istniejących wypełnień amalgamatowych.

Rtęć można również wykryć we krwi różnymi metodami laboratoryjnymi. Jednak zawartość rtęci we krwi wskazuje raczej na niedawne narażenie. Ponadto rtęć jest również wbudowana w cebulki włosów. Zawartość rtęci we włosach jest również dobrym miernikiem długotrwałej ekspozycji.

Komplikacje

Zatrucie rtęcią powoduje początkowo zapalenie dziąseł, obluzowanie zębów, biegunkę i infekcje nerek. Objawy te w przebiegu choroby przekształcają się w poważne powikłania. Uszkodzenie układu nerwowego, które może wiązać się z drżeniem mięśni, wahaniami nastroju, stanami podniecenia i niepokoju oraz zaburzeniami mowy lub wzroku, jest typowe dla przebiegu przewlekłego. Mogą również wystąpić zmiany osobowości i zaburzenia koncentracji.

Ogólnie rzecz biorąc, metal ciężki uszkadza cały organizm. Oprócz układu nerwowego często atakowane są także narządy wewnętrzne, przewód pokarmowy i skóra. Możliwe długoterminowe konsekwencje to nieodwracalne uszkodzenie nerek i wątroby, a także trwałe choroby ucha, oczu i nosogardzieli. Jeśli zatrucie rtęcią zostanie wcześnie wykryte i leczone, można uniknąć tych poważnych powikłań. Jednak metody leczenia wiążą się również z ryzykiem.

Zwykle stosuje się odtrutki, takie jak kwas dimerkaptobursztynowy i kwas dimerkaptopropanosulfonowy - oba są związane z efektami ubocznymi, takimi jak zawroty głowy, nudności i wymioty, gorączka i dreszcze. Acetylocysteina i inne leki mogą również powodować działania niepożądane i interakcje. Samo leczenie dożylne może prowadzić do zakażenia w miejscu wstrzyknięcia. Rzadko rozwija się obrzęk lub zakrzepica, która z kolei wiąże się z powikłaniami. Po zabiegu może dojść do nawrotu zatrucia rtęcią.

Kiedy należy iść do lekarza?

Zatrucie rtęcią powinno zawsze być leczone przez lekarza. Tylko dzięki wczesnej diagnostyce i leczeniu można zapobiec dalszym powikłaniom, aw najgorszym przypadku śmierci. Samoleczenie nie występuje w tej chorobie, więc zatrucie rtęcią zawsze powinno być leczone przez lekarza. W przypadku spożycia nadmiernej ilości rtęci przez osobę zainteresowaną należy skonsultować się z lekarzem. Prowadzi to do bardzo suchości w ustach i dalszego zmęczenia.

Paraliż lub silne bóle głowy mogą również wskazywać na zatrucie rtęcią i powinny zostać zbadane przez lekarza. Osoba dotknięta chorobą może również zapaść w śpiączkę lub przejawiać ciężką psychozę. Jeśli objawy te wystąpią po przypadkowym połknięciu, należy natychmiast udać się do szpitala lub wezwać lekarza ratunkowego. Z reguły zatrucie rtęcią można leczyć stosunkowo dobrze, jeśli leczenie rozpocznie się wcześnie.

Terapia i leczenie

Na zatrucie rtęcią leczy się antidotum. W tym celu stosuje się tak zwane środki kompleksujące. Są to substancje, które tworzą kompleks metali z rtęcią. Te kompleksy rtęci i antidotum mogą być lepiej odfiltrowane z krwi przez nerki. Stosuje się takie substancje jak kwas dimerkaptopropanosulfonowy (DMPS) lub kwas dimerkaptobursztynowy (DMSA).

Jeśli zatrucie zostało wywołane spożyciem organicznej rtęci, takiej jak metylortęć, podaje się acetylocysteinę (NAC). W przeszłości do usuwania rtęci używano również minerałów. Jednak badania wykazały, że efekt nie jest wystarczający. W medycynie alternatywnej stosowany jest tak zwany protokół Cutlera. Protokół wykorzystuje również DMSA lub DMPS. Stosowany jest również kwas alfa liponowy (ALA).

zapobieganie

Aby zapobiec zatruciu rtęcią, należy zachować ostrożność podczas obchodzenia się z toksycznym metalem ciężkim. Komisja ds. Higieny powietrza w pomieszczeniach Niemieckiej Federalnej Agencji Środowiska opracowała wytyczne dla powietrza w pomieszczeniach dla rtęci. Wartość wytyczna II reguluje stężenie rtęci, na które należy natychmiast reagować, jeśli zostanie przekroczone. Przy wartości odniesienia II zaleca się szybkie działanie. Konieczne mogą być środki techniczne i strukturalne w celu zmniejszenia stężenia.

Jeśli termometry kliniczne, barometry, ciśnieniomierze lub energooszczędne lampy pękną w zamkniętych pomieszczeniach, powietrze może zostać zanieczyszczone oparami rtęci. Obszar dotknięty chorobą powinien być natychmiast dobrze wentylowany. Może być wymagana odpowiednia wentylacja przez kilka tygodni. Widoczne kulki rtęci należy ostrożnie zassać pipetą i przechowywać w pojemniku pod wodą do czasu usunięcia.

Jeśli kule rtęci dostaną się do niedostępnych pęknięć lub narożników, należy je przymocować środkami pochłaniającymi rtęć. Ponieważ opary rtęci są cięższe od powietrza, opadają. Dlatego małe dzieci i dzieci, które często bawią się na podłodze, są szczególnie narażone i nie powinny bawić się w pomieszczeniach zanieczyszczonych rtęcią. W żadnym wypadku nie należy odkurzać rtęci. Metal i trujące opary są rozprowadzane na dużym obszarze.

Opieka postpenitencjarna

Po zatruciu rtęcią szczególnie ważne jest przestrzeganie zaleceń lekarza. Skuteczne domowe środki zaradcze nie są dostępne do leczenia. Konsekwentne stosowanie przepisanych leków ma zatem kluczowe znaczenie dla szybkiego i trwałego sukcesu leczenia.

Ponadto pacjenci mogą zwalczać towarzyszące objawy zatrucia rtęcią. Na przykład w przypadku silnego świądu pomocne mogą być kremy i maści tłuste lub zawierające histaminę, które są dostępne bez recepty w aptekach. Jeśli nie opanujesz swędzenia, możesz użyć specjalnych bawełnianych rękawiczek, aby zapobiec porysowaniu skóry, szczególnie w nocy. Zadrapanie powoduje zranienia skóry, które mogą następnie prowadzić do dalszych chorób, w tym zwłaszcza wtórnego zapalenia.

Wielu pacjentów skarży się na problemy z dziąsłami po zatruciu rtęcią. Tutaj wskazana jest wizyta u dentysty, jeśli pojawią się określone objawy. Ale nawet bez ostrych objawów pacjenci dotknięci chorobą powinni zwracać uwagę na staranną higienę jamy ustnej po zatruciu rtęcią. Dzięki antybakteryjnym płynom do płukania ust, nici dentystycznej i, jeśli to konieczne, szczoteczkom międzyzębowym do przestrzeni międzyzębowych, można skutecznie przeciwdziałać zapaleniu dziąseł.

Wreszcie ważne jest, aby zidentyfikować źródło zatrucia rtęcią. Jeśli źródło zatrucia nie zostało wyeliminowane, należy ostrzec inne osoby, aby zapobiec dalszemu zatruciu.

Możesz to zrobić sam

Lekarz prowadzący prawdopodobnie przepisał już chelatację lub inną terapię drenującą w celu usunięcia rtęci. Jednak sam pacjent może również zrobić wiele rzeczy, aby usunąć pozostałości toksycznych metali ze swojego ciała. Należą do nich sauny, łaźnie parowe i spocone ćwiczenia, ponieważ toksyny są wydalane wraz z potem. Produkty bogate w wodę, takie jak owoce, pomidory lub szparagi, również mają działanie odtruwające. Osoba zainteresowana powinna dalej wspierać proces detoksykacji, nie spożywając żadnych innych toksyn. Dotyczy to przede wszystkim alkoholu i nikotyny, ale także spalin samochodowych, drobnego pyłu i innych zanieczyszczeń powietrza. Jeśli te środki detoksykacyjne nie są wystarczające, wielu lekarzy jako alternatywę zaleca stosowanie tzw. „Protokołu Cutlera”. Jest to jednak kontrowersyjne i bardzo czasochłonne.

Zatrucie rtęcią mogło spowodować uszkodzenie błony śluzowej jamy ustnej pacjenta. To sprawia, że ​​skrupulatna pielęgnacja jamy ustnej i zębów jest niezbędna. Dentyści udzielają tutaj zaleceń i pomocy.

Jeśli zatrucie rtęcią jest bardziej zaawansowane, fizyczne konsekwencje są leczone objawowo. Zabiegi te mogą pomóc pacjentowi w prowadzeniu zdrowego stylu życia. Aby uniknąć kacheksji, powinien jeść wystarczająco dużo, nawet jeśli jest to trudne. To samo dotyczy regulowanego cyklu snu i czuwania. Powinien być również skierowany, jeśli pacjent cierpi na bezsenność. Pomocne są tutaj stałe okresy odpoczynku, których należy przestrzegać.