Sierpowata stopa

Tak zwany Sierpowata stopa lub Pes adductus występuje głównie u niemowląt. Zwykle to nieprawidłowe ustawienie stopy ustępuje samoistnie lub można je usunąć terapeutycznie.

Co to jest sierpowata stopa?

Z Sierpowata stopa jest również znany jako Pes adductus i jest to deformacja stopy uważana za najpowszechniejszą deformację stopy u niemowląt.

Sierpowata stopa pokazuje, że przednia część stopy osoby dotkniętej chorobą ma rotację do wewnątrz. To wewnętrzne wybrzuszenie zwykle dotyczy zarówno śródstopia, jak i palców stóp. W zależności od przyczyny sierpowatej stopy duży palec u nogi może również odchylić się do wewnątrz. Nazywa się to paluchem szpotawym. Siodła często nie wpływają negatywnie na pozycję pięty.

W wielu przypadkach sierpowata stopa dotyka obu stóp. Z reguły sierpowatej stopie nie towarzyszy ból ani ograniczenia w poruszaniu się osoby dotkniętej chorobą. Ogólnie rzecz biorąc, pozycja stopy częściej dotyczy chłopców niż dziewcząt.

przyczyny

Przyczyna jednego Sierpowata stopa początkowo znajduje się w bardziej aktywnych mięśniach tzw. przywodziciela dużego palca (mięsień, który odpowiada m.in. za przyczepienie palucha do stopy) lub mięśnia goleni.

Stopa sierpowata może być wrodzona lub nabyta (rozwinięta po urodzeniu). Nabyta sierpowata stopa występuje częściej, zwykle mniej wyraźna niż wrodzona sierpowata stopa. Nabyta stopa sierpowa często ukrywa fakt, że chore niemowlę jest często podatne na brzuch, a palce stóp często spoczywają na macie.

W końcu wrodzona sierpowata stopa może być w końcu dziedziczna lub nabyta. Stopa sierpowa jest dziedziczna, jeśli oboje rodzice chorego niemowlęcia mają odpowiednie cechy dziedziczne. Nabyta wrodzona stopa sierpowata jest prawdopodobnie spowodowana względnym uciskiem macicy.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Sierpowatą stopę można zwykle rozpoznać z zewnątrz. Wada ta przejawia się w tym, że czubek stopy i śródstopie są umieszczone do wewnątrz, a palce u nóg są częściowo lub całkowicie przesunięte do wewnątrz. Pięta jest zwykle wygięta do wewnątrz lub skierowana do przodu. Odkształcenia zwykle nie mają wpływu na ruchomość dotkniętej stopy.

Ból jest również rzadki i pojawia się tylko w wyniku niewspółosiowości. W postaci wrodzonej występuje również chód skierowany do wewnątrz. Stopa sierpowata może występować po jednej lub obu stronach. Zwykle występuje po obu stronach, chociaż nasilenie objawów może się różnić między stopami.

Wrodzonej sierpowatej stopie często towarzyszą inne wady rozwojowe. Zarażone niemowlęta mają wtedy na przykład zdeformowane duże palce u nóg lub spłaszczone śródstopie. Może to prowadzić do niewspółosiowości, aw rezultacie do zużycia stawów, które wiąże się z bólem i dalszym ograniczeniem ruchu.

W związku z tym sierpowatą stopę można rozpoznać przede wszystkim po jej zewnętrznych cechach. Wrodzona postać utrzymuje się przez całe życie i zwykle nie następuje pogorszenie stanu zdrowia. Wczesne leczenie może skutecznie złagodzić objawy.

Diagnoza i przebieg

Czy zdiagnozowano a Sierpowata stopa głównie z powodu widocznej, typowej niewspółosiowości stopy lub stóp. Jeśli rozwinęło się szpotawość palucha, zwykle sugeruje to wrodzoną sierpowatą stopę.

Diagnozę sierpowatej stopy potwierdza również fakt, że stopa jest skierowana na wprost podczas głaskania zewnętrznej krawędzi stopy. Jeśli ma być określony stopień ekspresji sierpowatej stopy, odpowiednie jest badanie rentgenowskie. U większości chorych sierpowate stopy ustępują samoistnie w trakcie rozwoju fizycznego.

W pozostałych przypadkach rokowanie terapeutyczne jest zwykle dobre. W kilku nieleczonych przypadkach sierpowata stopa może prowadzić do bólu, choroby zwyrodnieniowej stawów i ograniczenia ruchomości w dłuższej perspektywie.

Komplikacje

Nieleczona stopa sierpowata może w rzadkich przypadkach powodować komplikacje. Ze względu na trwałe niewspółosiowość stopy istnieje ryzyko usztywnienia śródstopia. Dodatkowo stopa, kolana i stawy biodrowe bardzo się zużywają, co trwale uszkadza chrząstkę stawową. Towarzyszy temu uszkodzenie kości - dochodzi do choroby zwyrodnieniowej stawów, a wraz z nią trwałe ograniczenia ruchowe.

Dla wielu dotkniętych chorobą zmieniony chód jest także wadą kosmetyczną, która jest postrzegana jako nieprzyjemna. W dłuższej perspektywie niewspółosiowość może powodować problemy psychologiczne, takie jak kompleksy niższości lub zaostrzać istniejące dolegliwości. Interwencja chirurgiczna może powodować typowe powikłania: krwawienie, infekcję i uszkodzenie nerwów. Szczególnie zagrożone są torebki stawowe, które mogą ulec uszkodzeniu podczas operacji.

Prowadzi to do zaburzeń wrażliwości, aw rzadkich przypadkach do trwałych ograniczeń ruchu. Po operacji mogą wystąpić zaburzenia gojenia się ran i stany zapalne. Czasami pojawia się ponownie niewspółosiowość, którą należy ponownie leczyć chirurgicznie. Przepisywane leki przeciwbólowe i przeciwzapalne mogą powodować dolegliwości żołądkowo-jelitowe, bóle głowy, mięśni i kończyn oraz szereg innych skutków ubocznych i interakcji. Nie można wykluczyć reakcji alergicznych na zastosowane środki i materiały.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Sierpowatą stopę zawsze powinien leczyć lekarz. W najgorszym przypadku może to prowadzić do znacznych komplikacji i ograniczeń w życiu zainteresowanej osoby, co może mieć bardzo negatywny wpływ na jakość życia. Z tego powodu sierpowatą stopę należy leczyć już przy pierwszym znaku. Samoleczenie nie może wystąpić w przypadku tej choroby. Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli dana osoba cierpi na znaczną niewspółosiowość stopy. Pięta nie jest skierowana do końca do przodu, co może prowadzić do silnego bólu stóp.

Z reguły ból ten występuje głównie podczas biegania, choć może również występować w postaci bólu spoczynkowego. W przypadku tych dolegliwości należy natychmiast skonsultować się z lekarzem. Silne ograniczenia w ruchu wskazują również na sierpowatą stopę i również powinny być sprawdzone przez lekarza. Szczególnie w przypadku dzieci rodzice muszą zwrócić uwagę na objawy tej choroby, a następnie udać się do lekarza. Zwykle sierpowate może być diagnozowane i leczone przez ortopedę.

Leczenie i terapia

W wielu przypadkach konieczność Sierpowata stopa nie otrzymać leczenia. Jeśli jednak konieczne jest działanie terapeutyczne, często polega to na ręcznej korekcji sierpowatej stopy u niemowlęcia; jeśli tylko przodostopie jest dotknięte sierpowatą stopą, wielokrotne naciskanie chorej stopy do normalnej pozycji może unieruchomić sierpowatą stopę.

Wielokrotne głaskanie zewnętrznej krawędzi stopy może również przyczynić się do prawidłowego ustawienia sierpowatej stopy. Pierścienie piankowe przymocowane do podudzi niemowlęcia dotkniętego sierpowatą stopą mogą również zapewnić wsparcie terapeutyczne: w pozycji na brzuch pierścienie piankowe mogą zapobiegać leżeniu stóp niemowlęcia zewnętrzną krawędzią na macie.

Dalsze kroki terapeutyczne mogą być konieczne, jeśli oprócz przodostopia na śródstopie wpływa również sierpowaty stopa. W tym przypadku na przykład odlewy gipsowe są nakładane na uda przez okres około jednego do trzech tygodni, które ostatecznie zastępowane są tak zwanymi tacami do przechowywania, które należy nosić na noc. Jeśli chore dzieci chodzą i stają, można użyć specjalnych wkładek do butów, aby skorygować sierpowatą stopę. W kilku przypadkach mogą być konieczne interwencje chirurgiczne w celu skorygowania sierpowatej stopy.

zapobieganie

Jest Sierpowata stopa dziedziczne przyczyny, zwykle nie można zapobiec jego rozwojowi. Aby zapobiec nabytej sierpowatej stopie, pomocne może być unikanie rotacji stóp do wewnątrz u dziecka na brzuchu. Jeśli pojawią się pierwsze oznaki sierpowatej stopy, warto zasięgnąć porady lekarza; jeśli to konieczne, można podjąć środki przeciwko sierpowatej stopie na wczesnym etapie.

W przypadku rozpoznania sierpowatej stopy u noworodków leczenie nie zawsze jest konieczne, ponieważ często spontaniczne korekty są dokonywane w miarę wzrostu. W przypadku niepowodzenia terapii niechirurgicznych, takich jak specjalne szyny, owijki lub obuwie ortopedyczne, deformację pozycji można skorygować zabiegiem chirurgicznym. W celu przywrócenia stopy z powrotem do jej pozycji centralnej zakłada się również opatrunki gipsowe. W opiece przed- i pooperacyjnej stabilne wymiarowo szyny pozycjonujące służą jako wygodny zamiennik gipsów. Po operacji lub po terapii gipsowej konieczna jest intensywna kontynuacja leczenia metodami fizjoterapeutycznymi. Wykonywane są specjalne ćwiczenia rozciągające i wzmacniające w celu ustabilizowania pozycji stóp. Fizjoterapia jest już przydatna dla niemowląt, aby uniknąć pogorszenia rotacji bocznej przodostopia.

Opieka postpenitencjarna

Fizjoterapeuta leczy niewspółosiowość stopy dziecka głaskającymi masażami wzmacniającymi mięśnie stóp i mobilizującymi palce. Podczas leczenia uzupełniającego sierpowate rodzice mogą samodzielnie wykonywać w domu profesjonalnie prowadzone ćwiczenia rozciągające stopy. Konieczne są regularne badania lekarskie, zwłaszcza w przypadku wad umiejscowienia leczonych chirurgicznie, ale także w celu zapewnienia powodzenia zachowawczych środków terapeutycznych.

Wkładki ortopedyczne do butów służą do długotrwałego utrzymania powodzenia leczenia. Jako uzupełnienie skutecznej fizjoterapeutycznej pielęgnacji stosuje się również buty przeciw szpotawicy. Kasy chorych pokrywają główne koszty zakupu tych stabilnych butów, pod warunkiem, że postawiono diagnozę ortopedyczną. Lekko zaznaczona sierpowata stopa zauważona później również powinna zostać zbadana przez lekarza w każdym przypadku.

Możesz to zrobić sam

Doświadczenie pokazuje, że sierpowata stopa cofa się sama w trakcie wzrostu. Niemniej jednak pilnie potrzebna jest diagnoza lekarska - wyłącznie w celu udokumentowania postępu poszczególnych środków.

Rodzice mogą wspierać leczenie poprzez masaże. Wskazane jest, aby najpierw przećwiczyć odpowiednie ruchy rąk pod nadzorem terapeutycznym. Mięśnie są delikatnie ustawiane w idealnej pozycji. Elastyczność stopy na wewnętrznej krawędzi decyduje o sukcesie. W przypadku starszych dzieci warto ćwiczyć z piłką nożną. W szczególności kopanie od wewnątrz wspomaga proces gojenia i daje dużo radości.

Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa jest poważną anomalią, dlatego też choroba nie powinna być nigdy leczona wyłącznie przez osoby świeckie. W przeciwnym razie istnieje ryzyko problemów z mobilnością przez całe życie i wynikających z tego ograniczeń zawodowych i prywatnych. Młodą młodzież można wesprzeć masażami i ćwiczeniami. Połączenie terapii i indywidualnych środków zapewnia najlepszy sukces.

W przypadku powikłań lekarze starają się skorygować deformację opatrunkami gipsowymi i operacją. Jeśli nie jest to do końca skuteczne, często trzeba używać butów z wkładkami. Ból i ucisk po długich podróżach charakteryzują codzienne życie.