Wchłanianie zwrotne

w Wchłanianie zwrotne substancja, która została już wydalona, ​​jest z powrotem wchłaniana do organizmu. Ta forma wchłaniania wpływa głównie na układ kanalikowy nerek. Zaburzenia wchłaniania zwrotnego mogą objawiać się na przykład cystynurią.

Co to jest reabsorpcja?

Resorpcja to naturalny proces organizmu. Jest to pobieranie substancji przez systemy biologiczne. U ludzi wchłanianie odnosi się przede wszystkim do wchłaniania substancji z miazgi pokarmowej, tak jak ma to miejsce w przewodzie pokarmowym, a zwłaszcza w jelicie. Z reguły spożycie to dotyczy produktów rozkładu z pożywienia, takich jak węglowodany, białka, witaminy i minerały. Jednak woda, leki, a nawet toksyny mogą być również wchłaniane.

W ludzkim organizmie wchłanianie odbywa się głównie przez nabłonek jelita cienkiego. Jednak procesy wchłaniania mogą również wpływać na nerki. Nerki i wątroba są uważane za najważniejsze narządy odtruwające człowieka. Nerki filtrują toksyny z krwi i przetwarzają je w mocz. Medycyna odróżnia mocz pierwotny od moczu wtórnego.

Właściwy mocz, który wydalamy, wydobywa się tylko w kanalikach nerek. W tym układzie zachodzą procesy resorpcji. Ten rodzaj wchłaniania jest również nazywany Wchłanianie zwrotne lub reabsorpcja. W trakcie ponownej absorpcji następuje ponowne wchłonięcie substancji, które w rzeczywistości zostały już odfiltrowane w celu wydalenia. Substancje już wydalone z niektórych narządów są ponownie wchłaniane przez komórki, gdy są ponownie wchłaniane. W przypadku nerek układ kanalikowy odprowadza wodę i elektrolity z moczu z powrotem do organizmu, tworząc w ten sposób właściwy mocz.

Funkcja i zadanie

Kanaliki wraz z ciałkami nerkowymi tworzą najmniejszą jednostkę tkanki nerkowej: tak zwane nefrony. Wszystkie kanaliki nerkowe są połączone ze sobą, tworząc system kanalików nerkowych. Filtracja krwi zachodzi w kłębuszkach nerkowych i odpowiada tworzeniu moczu pierwotnego. Jednak mocz pierwotny nadal zawiera substancje, które organizm może faktycznie wykorzystać, dlatego mocz pierwotny jest ponownie filtrowany. Dlatego ludzie nie wydalają moczu pierwotnego podczas oddawania moczu, ale tzw. Mocz wtórny.

Ten wtórny mocz jest wytwarzany w procesie reabsorpcji w kanalikowym układzie nerek. Podczas tych procesów z moczu pierwotnego usuwane są przede wszystkim woda, glukoza i elektrolity. W ten sposób reabsorpcja przenosi istotne substancje z powrotem do krwi.

Na przykład glukoza jest aktywnie ponownie wchłaniana do krwi. W głównej części każdego kanalika nerkowego następuje resorpcja dużych ilości wodorowęglanu sodu, glukozy i aminokwasów, indukowana przez symportery i antyportery. Są to tak zwane białka nośnikowe, które odpowiadają transbłonowym białkom transportowym, a zatem mogą transportować substraty przez biomembranę.

Procesy transportu białek są specyficzne dla substancji i opierają się na zmianie konformacyjnej cząsteczek. Antyportery do transportu substancji znajdują się w błonie komórkowej kanalików nerkowych i transportują dwie różne substancje w przeciwnych kierunkach. W ten sposób jedna z substancji jest wchłaniana do komórki, podczas gdy druga dociera do przestrzeni zewnątrzkomórkowej. Z kolei symportery oparte na membranach realizują jednokierunkowy transport różnych substancji. Te białka nośnikowe znajdują się we wszystkich resorbujących nabłonkach.

W głównej części kanalików nerkowych oprócz reabsorpcji wymienionych substancji dochodzi również do wchłaniania lub wydzielania takich substancji jak kwas moczowy, co odbywa się za pośrednictwem transporterów anionów i przy pomocy komórek kanalików proksymalnych. W pozostałych odcinkach kanalików mocz jest zagęszczany na zasadzie przeciwprądu. Ostatecznie mocz wtórny trafia do pęcherza, skąd jest zbierany aż do następnej mikcji.

Choroby i dolegliwości

Niektóre choroby są związane z zaburzeniami wchłaniania zwrotnego w nerkach. Jedną z takich chorób jest na przykład cystynuria. Jest to dziedziczne zaburzenie transportu kanalikowo-nerkowego autosomalnie recesywne, które szczególnie dotyka dwuzasadowych aminokwasów argininy, ornityny, lizyny i cystyny. Szczególne znaczenie kliniczne ma powikłanie choroby, które powoduje wczesne tworzenie się kamieni nerkowych z cystyny. Częstość występowania choroby podaje się u jednej chorej osoby na 2000 do 7000 osób.

W chorobie dochodzi do zaburzeń wchłaniania zwrotnego dwuzasadowych aminokwasów w kanalikach proksymalnych nerek, przez co znacznie wzrasta stężenie tych substancji w moczu. Ponieważ cystyna jest tylko słabo rozpuszczalna w wodzie, w kwaśnym środowisku moczu zachodzi krystalizacja, która objawia się kamicą nerkową (kamieniami nerkowymi). Osoby dotknięte chorobą mogą cierpieć na cholikę nerek nawet we wczesnym dzieciństwie.

Kwasica kanalikowa nerkowa również opiera się na zaburzeniu resorpcji. W przypadku podformy typu II zaburzona reabsorpcja dotyczy np. Wodorowęglanu (dawniej zwanego wodorowęglanem) i jest związana z niedoborem węglowodanów. Wada resorpcji wpływa na kanalik proksymalny dla wodorowęglanów i powoduje przewlekłą kwasicę metaboliczną. Objawowa utrata potasu i sodu jest szczególnie istotna klinicznie. Decydującymi objawami są również zmniejszenie objętości krwi i aktywujący wpływ na układ renina-angiotensyna-aldosteron. Występuje zwiększona reabsorpcja sodu, przez co straty potasu nadal rosną. U dzieci to zaburzenie resorpcji może już powodować znaczne zaburzenia wzrostu lub zmiany rachityczne. Choroba powoduje choroby wtórne, takie jak osteoporoza u dorosłych.

Trzeci podtyp kwasicy cewkowej różni się od typu II tym, że opiera się na zmniejszonym wchłanianiu zwrotnym sodu w kanaliku dystalnym. Kwasica kanalikowa nerkowa w kontekście tej choroby jest spowodowana pierwotną wadą, taką jak oporność na aldosteron.