Różyczka

Są dobrze znaną chorobą wieku dziecięcego Różyczka. Ta choroba wirusowa charakteryzuje się obrzękiem węzłów chłonnych i typową wysypką skórną.

Co to jest różyczka?

Różyczka przejawia się poprzez typowe objawy przeziębienia. Należą do nich katar, kaszel, łagodny ból głowy i czasami zapalenie spojówek.
© Henrie - stock.adobe.com

Choroba, z którą wiele osób spotkało się w ciągu swojego życia Różyczka. Różyczka jest chorobą wirusową i występuje najczęściej w dzieciństwie. Charakterystyczne dla choroby są bardzo ciężka wysypka, obrzęk węzłów chłonnych i silna gorączka. Jednak w większości przypadków osoby dotknięte chorobą mają szczęście, a choroba postępuje bez żadnych objawów, więc często nie jest nawet zauważana i pozostaje niewykryta.

Jednak różyczka jest chorobą wysoce zaraźliwą, którą należy traktować poważnie. Wirusy sprawcze są zwykle przenoszone przez infekcję kropelkową, taką jak kaszel lub kichanie. Poważne komplikacje prawie nigdy nie występują przy chorobie różyczki, chyba że choroba różyczki występuje w czasie ciąży. Choroba różyczki może mieć poważne konsekwencje w czasie ciąży.

Na przykład mogą pojawić się zagrożenia dla nienarodzonego dziecka. Na przykład może się zdarzyć, że dotknięte zostaną narządy embrionu. W takich przypadkach aborcja z powodów medycznych jest często rozważaną opcją. Dlatego wskazane jest szczepienie dziewcząt przed różyczką do okresu dojrzewania.

przyczyny

Przyczyny Różyczka są czyste. Różyczka zawsze opiera się na zakażeniu wirusem. W tym przypadku jest to tak zwany rubiwirus. Rubiwirus należy do grupy togawirusów. Rubiwirus ma RNA jako materiał dziedziczny i jest rozpowszechniany na całym świecie. Jednak po pojedynczej chorobie różyczki ludzie są uodpornieni na wirusa i wytworzyli już przeciwciała przeciwko ponownej infekcji, które są reaktywowane, aby chronić organizm w kontakcie z wirusem.

W większości przypadków okres inkubacji (czas od zakażenia do wystąpienia) choroby wynosi około dwóch do trzech tygodni. Okres inkubacji różni się w zależności od osoby. Często przenoszenie następuje przez kichanie lub kaszel, ale nie można wykluczyć zakażenia przez całowanie lub dzielenie się naczyniami lub sztućcami. Prawdopodobieństwo, że choroba lubwirus przenoszony z jednej już zakażonej osoby na drugą waha się od 20% do 70%.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Różyczka przejawia się poprzez typowe objawy przeziębienia. Należą do nich katar, kaszel, łagodny ból głowy i czasami zapalenie spojówek. W wielu przypadkach choroba ustępuje po tych objawach bez dalszych objawów. U połowy pacjentów występuje obrzęk węzłów chłonnych w okolicy szyi i szyi.

Węzły chłonne za uszami mogą powodować silny ból, często z nieprzyjemnym świądem. Kilka dni po obrzęku w końcu pojawia się typowa wysypka różyczkowa. Następnie za uszami tworzą się małe czerwonawe lub brązowawe plamki, które szybko rozprzestrzeniają się na całą twarz, a także szyję, ręce i nogi. W dalszym przebiegu dotyczy to całego ciała.

Wysypka zwykle ustępuje szybko, gdy pacjent szuka leczenia. Po dwóch do trzech dniach plamy zwykle ustępują. U dzieci choroba może trwać dłużej. Ponadto mogą wystąpić objawy towarzyszące, takie jak gorączka i złe samopoczucie. Różyczka ustępuje kilka dni po zakażeniu patogenem i zwykle nie powoduje żadnych dalszych objawów poza uczuciem choroby.

Przebieg choroby

Przebieg Różyczka jest zwykle pozytywny bez dalszych komplikacji. Zwłaszcza u dzieci zwykle nie występują żadne poważne objawy ani zauważalne dolegliwości. Każdy, kto już chorował, jest na nią odporny i nie musi martwić się o jej nawrót. Po początkowej infekcji istnieje odporność na całe życie. Powtarzająca się infekcja może wystąpić tylko w określonych okolicznościach.

Na przykład choroba może wystąpić ponownie, jeśli dana osoba ma małą liczbę przeciwciał, tj. Niedobór odporności. Jeśli jednak dojdzie do takiej ponownej infekcji, objawy są bardzo łagodne i nie są szczególnie warte uwagi. Dolegliwości są zwykle łagodne lub w ogóle nie są widoczne. W takich przypadkach choroba postępuje nawet szybciej niż w przypadku początkowej infekcji.

Komplikacje

Powikłań należy się obawiać tylko w rzadkich przypadkach choroby różyczki. Dotyczy to przede wszystkim dorosłych pacjentów, podczas gdy dzieci cierpią na nią tylko sporadycznie. Im wyższy wiek chorego, tym większe ryzyko następstw. Do najczęstszych powikłań różyczki należy zapalenie stawów i artretyzm.

Sporadycznie spada również liczba płytek krwi w organizmie, co może prowadzić do częstszego krwawienia. Rzadko występują również zapalenie mózgu (zapalenie mózgu), zapalenie uszu (zapalenie ucha), zapalenie worka sercowego (zapalenie osierdzia), zapalenie mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego) lub drobne zaburzenia naczyniowe, które powodują krwawienie pod skórą.

Inne następstwa zakażenia różyczką to zapalenie oskrzeli, epilepsja, powiększenie wątroby i śledziony (powiększenie wątroby i śledziony) oraz plamica małopłytkowa. Powikłania związane z różyczką są szczególnie niebezpieczne w czasie ciąży. Istnieje więc ryzyko, że chora matka zarazi swoje nienarodzone dziecko, co dzieje się przez łożysko. Ma to negatywny wpływ na rozwój dziecka, ponieważ istnieje ryzyko wyraźnych deformacji narządów.

Możliwe do wyobrażenia następstwa obejmują głuchotę, wady rozwojowe oczu lub serca, takie jak odblokowane ściany serca i upośledzenie umysłowe. Istnieje również ryzyko, że różyczka może wywołać przedwczesny poród lub poronienie. Jeśli różyczka rozwinie się w czasie ciąży, ciężarna kobieta może zdecydować się na aborcję.

Kiedy należy iść do lekarza?

Jeśli podejrzewasz różyczkę, potrzebujesz lekarza jak najszybciej. Chociaż u dzieci choroba przebiega zwykle bez powikłań, wskazana jest diagnoza i wyjaśnienie potrzeby opieki medycznej. Uważa się, że choroba wieku dziecięcego jest wysoce zaraźliwa i może stanowić zagrożenie dla nienarodzonego dziecka, zwłaszcza u kobiet w ciąży. W ciężkich przypadkach dochodzi do poronienia lub dożywotniego uszczerbku na zdrowiu potomstwa.

Charakterystyczne dla choroby są zmiany w wyglądzie skóry i obrzęk węzłów chłonnych. Ponadto pojawia się kaszel i silna gorączka. Wizyta u lekarza jest wskazana, gdy tylko wystąpią pierwsze nieprawidłowości, ponieważ patogeny rozprzestrzeniają się w krótkim czasie i prowadzą do pogorszenia stanu zdrowia.

Zmęczenie, wyczerpanie i ogólne poczucie choroby to oznaki, które należy przedstawić lekarzowi. Konieczna jest opieka medyczna w przypadku swędzenia, krost i otwartych ran. W przypadku wystąpienia obrzęku, nadmiernej potliwości i zwiększonego zmęczenia należy skonsultować się z lekarzem. Należy zbadać i leczyć problemy behawioralne, niepokój i bóle głowy.

Zwłaszcza dorośli, którzy nie otrzymali odpowiedniego szczepienia przeciwko różyczce, powinni skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy nasilą się. Istnieje ryzyko chorób wtórnych, które mogą prowadzić do upośledzenia na całe życie.

Leczenie i terapia

Terapia przeciwko Różyczka w większości przypadków nie jest wymagane i ma na celu jedynie krótkotrwałe złagodzenie objawów choroby. Jeśli wystąpią objawy, takie jak gorączka, przepisuje się leki przeciwgorączkowe. W niektórych przypadkach można również przepisać leki przeciwzapalne. W leczeniu różyczki często stosuje się również leki przeciwhistaminowe. Zwykle jednak wystarczy odpoczynek w łóżku, aby choroba powoli ustąpiła.

Opieka postpenitencjarna

Różyczka ustępuje w ciągu kilku dni przy odpowiednim leczeniu. Po wyzdrowieniu lekarz będzie musiał przeprowadzić badanie kontrolne i ocenić stan zdrowia pacjenta. W ramach opieki pooperacyjnej odbędzie się badanie fizykalne i wywiad z pacjentem. Fizyczna kontrola obejmuje diagnostykę wizualną, pomiar gorączki i inne pomiary, które zależą od ciężkości choroby.

Rozmowa z pacjentem służy wyjaśnieniu otwartych pytań i niejasności. Lekarz poinformuje się o przebiegu różyczki iw razie potrzeby zapyta o skuteczność przepisanych antybiotyków. W przypadku skutków ubocznych konieczna jest zmiana leku, który po wyzdrowieniu należy zmniejszyć.

Udziela dalszych wskazówek opiekunom prawnym i może skontaktować Cię ze specjalistą, jeśli różyczka nie ustąpi lub pojawią się inne problemy. Opiekę kontrolną na różyczkę prowadzi pediatra lub lekarz rodzinny. Ostateczne badanie odbywa się kilka dni po wyzdrowieniu. Jeśli nie zostaną stwierdzone żadne nieprawidłowości, pacjent jest wypisywany. Dalsze badania nie są konieczne.

Możesz to zrobić sam

Jeśli dziecko ma różyczkę, obowiązuje odpoczynek w łóżku. Choroba wirusowa często występuje bez dolegliwości fizycznych, ale ważna jest ochrona fizyczna. Dziecko powinno być również izolowane do czasu ustąpienia wysypki. Pozwala to uniknąć infekcji. W razie potrzeby o chorobie należy powiadomić przedszkole lub szkołę. Inni rodzice mają wtedy możliwość zbadania dziecka i rozpoznania różyczki na wczesnym etapie.

Kobiety w ciąży, które jeszcze nie chorowały na różyczkę, powinny zgłosić się do lekarza, jeśli dziecko ma różyczkę. Dziecko najlepiej jest umieścić u przyjaciół lub krewnych. Ponadto różne domowe środki pomagają w walce z różyczką. Na przykład okłady na łydki czy skarpetki z octu, ale także chłodzenie i stosowanie łagodnych kąpieli okazały się skuteczne. Okłady Quark i podkładki chłodzące pomagają w bolesnych węzłach chłonnych.

Jeśli pomimo wszystkich środków dolegliwości nie ustąpią, należy skonsultować się z pediatrą. Jeśli wynik jest pozytywny, dziecko powinno odpoczywać przez co najmniej jeden do dwóch tygodni. Aktywność fizyczna przyczynia się do szybkiego powrotu do zdrowia od drugiego tygodnia życia. Zaleca się szczepienie dzieci przeciwko patogenowi na wczesnym etapie, aby różyczka nawet nie wystąpiła.