Nadmierna stymulacja

Wszystkie bodźce, które są odbierane przez nasze narządy percepcyjne, docierają do naszego mózgu bezpośrednio przez drogi nerwowe. W ośrodkowym układzie nerwowym mózg ma najważniejsze zadanie. Tutaj przetwarzane są wszystkie przychodzące bodźce i odpowiadamy na nie. Receptory w różnych obszarach percepcji odbierają bodźce i wysyłają je elektrochemicznie do mózgu. Stąd są dalej przetwarzane lub wydzielają nowe bodźce do mięśni lub gruczołów.

Do Nadmierna stymulacja dzieje się tak zawsze, gdy przychodzące bodźce nie mogą być już przetwarzane w mózgu.

Co to jest nadmierna stymulacja?

Nadmierna stymulacja to nadmierna reakcja organizmu, w wyniku której absorbuje on tak wiele bodźców, że nie można ich już wystarczająco przetworzyć i może prowadzić do stresu nerwowego.

Do odbioru bodźców z otoczenia mamy do dyspozycji różne zmysły:

$config[ads_text1] not found

• percepcja słuchowa (słuch)

• percepcja węchowa (zapach)

• percepcja smakowa (do smaku)

• percepcja wzrokowa (widzenie)

• percepcja dotykowa (dotyk)

• Odbiór termiczny (wyczucie temperatury)

• Nocycepcja (uczucie bólu)

• percepcja przedsionkowa (równowaga)

• Propriocepcja (uczucie na ciele)

Ilekroć organizm wchłania więcej bodźców przez wszystkie opisane powyżej narządy percepcyjne, niż jest w stanie przetworzyć i przekazać dalej, prowadzi to do przeciążenia bodźcami. Ta powódź nieuchronnie prowadzi do przeciążenia psychicznego i fizycznego. W zależności od tego, czy ta nadmierna stymulacja jest krótkotrwała czy długotrwała, pojawiają się różne objawy fizyczne.

Granica przetwarzania lub „granica bólu” dla bodźców jest tak samo indywidualna, jak każda osoba. Dlatego nadmierna stymulacja zależy od ilości napływających bodźców, a także od własnej kondycji fizycznej. Ktoś, kto ma bardziej wrażliwą i subtelniejszą percepcję, częściej wpada w stan nadmiernej stymulacji (bardzo wrażliwa osobowość).

$config[ads_text2] not found

przyczyny

Trwałe przeciążenie komórek nerwowych i mózgu wprowadza organizm w stan stresu.

W tym przypadku noradrenalina jako najważniejsza stymulująca substancja przekaźnikowa (neuroprzekaźnik) kontroluje łańcuch reakcji hormonów stresu i innych ważnych substancji przekaźnikowych, takich jak serotonina, melatonina, kortyzol itp. Służy do aktywacji organizmu i dostosowania funkcji fizycznych.

Jednak w przypadku nadmiernej stymulacji stres wzrasta, a łańcuch reakcji ważnych hormonów stresu jest niezrównoważony, a związany z tym nadmiar noradrenaliny prowadzi do poważnych problemów zdrowotnych w organizmie człowieka.

Te zaburzenia zdrowia zaczynają się bardzo cicho i czasami początkowo są niezauważalne dla pacjenta. A jednak ich intensywność wzrasta, jeśli przyczyna nie zostanie rozpoznana i usunięta tak szybko, jak to możliwe. Podobnie jak w przypadku lawiny, mały kamień, który przemieszcza się w dół doliny, wyzwala coraz większe kamienie, które opadają z całej siły.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Nadmierna stymulacja objawia się bardzo indywidualnymi objawami psychologicznymi i fizycznymi, z których wszystkie mają jedną wspólną przyczynę: zwiększone uwalnianie neuroprzekaźników, których funkcja i sposób działania są poza naturalną równowagą i są zaburzone.

$config[ads_text3] not found

Dla przypomnienia: odbiór i transmisja bodźców to proces biochemiczny regulowany przez różne neuroprzekaźniki. Neuroprzekaźniki to substancje przekaźnikowe, które przekazują lub przekazują pobudzenie lub bodziec z jednej komórki nerwowej (synapsy) do innej komórki nerwowej.

Serotonina jest jedną z najważniejszych substancji przekaźnikowych w przetwarzaniu bodźców. Serotonina wpływa na odczuwanie bólu, rytm czuwania i snu oraz stan umysłu. Zbyt niskie stężenie serotoniny w organizmie może prowadzić do chorób psychicznych, takich jak epizody depresyjne, lęk i agresja.

Ten przykład szybko pokazuje, jak precyzyjnie i jednocześnie skutecznie działają neuroprzekaźniki, gdy mózg jest przeciążony bodźcami. Trudności z koncentracją, obniżona wydajność, zaburzenia snu, bezsenność, chroniczne stany wyczerpania, zespół wypalenia, chroniczne dolegliwości bólowe, migreny, szumy uszne, psychozy i depresja to objawy, które należy traktować poważnie i jako objawy.

Komplikacje

Jeśli nadmierna stymulacja pozostaje niewykryta przez długi czas, a równowaga biochemiczna organizmu jest zmieniana przez długi czas, mogą powstać uszkodzenia, które są trudne do skompensowania. Dlatego pilnie zaleca się przeprowadzenie zróżnicowanych badań przyczyn i rozpoczęcie leczenia holistycznego, gdy tylko pojawią się pierwsze oznaki trudności z koncentracją, utratą sprawności lub problemami ze snem.

Wykryty na wczesnym etapie, można podjąć niezbędne środki i zatrzymać spiralę opadania. W przypadku uporczywego bólu, szumów usznych czy epizodów depresyjnych, które zawsze są objawami dłuższej fazy nadmiernej stymulacji, szybko mogą wystąpić poważne komplikacje. Równowaga biochemiczna organizmu była zbyt długo niezrównoważona, organizm wykazuje objawy, które można wyleczyć tylko za pomocą dużej ilości czasu i odpowiednich leków.

$config[ads_text4] not found

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Warto udać się do lekarza przy pierwszych zmianach fizycznych i psychicznych i zbadać przyczynę. Na przykład migrena może mieć różne przyczyny. Należy wyjaśnić, czy nadmierna stymulacja jest możliwym wyzwalaczem napadów migreny, również w ramach terapii.

Podobnie szum w uszach, rozpoznany i leczony na początku, jest zdecydowanie uleczalny. Szum w uszach, który nie jest leczony przez długi czas, może bardzo szybko przekształcić się w chroniczny. Zaburzenia snu lub dolegliwości bólowe również osłabiają organizm po krótkim czasie i prowadzą do chorób wtórnych, których wyleczenie wymaga czasu. Seria mogłaby tak trwać. Raz na zawsze obowiązuje złota zasada:

Wizyta u lekarza jest konieczna, jeśli w organizmie pojawiają się zmiany, które są nieznane i zakłócają codzienne życie. Wizyta u lekarza może być również traktowana jako środek zapobiegawczy, a tym samym powstrzymać lub nawet wykluczyć poważniejsze choroby.

Pierwszym krokiem jest wizyta u lekarza rodzinnego, który przeprowadzi pierwsze kontrole. W przypadku bardziej zaawansowanych badań pierwszym wyborem jest zawsze specjalista. Powinien pozostawać w bliskim kontakcie z lekarzem rodzinnym, zapewniając w ten sposób ścisłą opiekę.

W zależności od objawów w różny sposób mogą badać i leczyć laryngolodzy, endokrynolodzy, telefonaterowie, gastroenterolodzy, specjaliści biochemii, ginekolodzy, internisty, psychiatrii, neurologowie, specjaliści medycyny psychosomatycznej.

diagnoza

W przypadku nadmiernej stymulacji przedstawiono klasyczną diagnozę wykluczenia. Wykluczając krok po kroku wszystkie inne możliwe choroby o podobnych objawach, na końcu pozostawia się ostateczną diagnozę. Objawy nadmiernej stymulacji są podobne do wielu innych chorób, które należy stosować na tej drodze diagnozy. Klasyczna diagnoza wykluczenia z pewnością wymaga więcej czasu i cierpliwości ze strony pacjenta. A jednak umożliwia koncepcje leczenia, które są dostosowane do przyczyn nadmiernej stymulacji, a zatem mogą mieć skutek przyczynowy.

Leczenie i terapia

Leczenie powinno być holistyczne, a różne terapie powinny działać równolegle. Oprócz leków zawierających pewne neuroprzekaźniki, takie jak inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (zwane SSRI lub leki przeciwdepresyjne) lub melatonina, sensowne jest stosowanie terapii behawioralnej w celu wsparcia rytmu snu.

Tylko zmiana w zachowaniu i badanie przyczyny stresu może doprowadzić do długoterminowej poprawy. Stosowanie preparatów ziołowych przeciw nastrojom depresyjnym lub zaburzeniom snu, wsparte masażami, może być również bardzo dobrym środkiem pierwszego wyboru, jeśli nadmierna stymulacja jest jeszcze na wczesnym etapie.

Akupresura i akupunktura holistycznie wspomagają regenerację organizmu i wspierają bez skutków ubocznych. Techniki relaksacyjne, takie jak joga, progresywne rozluźnienie mięśni lub trening autogenny, pomagają inaczej reagować na bodźce i minimalizować powodzie.

Perspektywy i prognozy

Perspektywa uzdrowienia jest absolutnie możliwa. W przypadku stwierdzenia nadmiernej stymulacji można udzielić pomocy krótko- lub długoterminowej - w zależności od stadium choroby - i może nastąpić poprawa.

Im szybciej pacjent zauważy pierwsze objawy, udaje się do lekarza i rozpoczyna terapię, tym szybciej wyzdrowieje. Pozytywnym efektem ubocznym jest większa świadomość własnego ciała i możliwość wielokrotnego reagowania w przyszłości na pierwsze objawy choroby. W ten sposób poczucie własnej wartości zyskuje dodatkową moc i siłę. Po przeżyciu choroby osobowość zmienia się pozytywnie.

Bez leczenia może szybko doprowadzić do niebezpiecznej spirali spadkowej, na końcu której ostatecznym rozwiązaniem może być samobójstwo. Nie chodzi tu bynajmniej o siejenie paniki, ale wyłącznie o wskazanie, co może się stać, jeśli organizm jest narażony na ciągłe nadmierne pobudzenie przez długi czas bez pomocy.

Jeśli dolegliwości fizyczne wywołane immanentną nadmierną stymulacją są tak poważne, że masowo ograniczają codzienne życie pacjenta, nieuchronnie prowadzi to do beznadziejności.

Beznadziejność dręczona myślami samobójczymi może prowadzić do samobójstwa. (Zagrożenie: Jeśli ostatnio miałeś myśli samobójcze lub znasz kogoś, kogo podejrzewasz, że mógł mieć myśli samobójcze, poproś o pomoc).

W fazach zaburzeń hormonalnych, takich jak dojrzewanie, ciąża i menopauza, kobiety są zwykle bardziej narażone niż mężczyźni. Centralny układ nerwowy, który jest punktem przełączania przetwarzania bodźców, jest w dużej mierze kontrolowany przez neuroprzekaźniki i hormony. W fazach przewrotu hormonalnego, w których hormony kobiety podlegają wielu fluktuacjom, nadmierna stymulacja może wystąpić szybciej.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki relaksacyjne i wzmacniające nerwy

zapobieganie

Zapobieganie nadmiernej stymulacji jest z pewnością trudnym przedsięwzięciem w naszym wieku, w którym co sekundę jesteśmy narażeni na bodźce. A jednak jest to możliwe! Wysoki stopień autorefleksji jest wymagany ze względu na osobiste wymagania i indywidualne odczucia ciała.

Mogę działać i coś zmienić tylko wtedy, gdy jestem świadomy wymagań stawianych mi w środowisku zawodowym i prywatnym. Tylko wtedy, gdy dobrze znam swoje ciało, potrafię słuchać siebie i dostrzegać pierwsze oznaki nadmiernej stymulacji, z pomocą ekspertów mogę coś zmienić.

Możliwe jest również użycie określonych technik do selekcji wielu bodźców, tak aby nie wszystkie bodźce docierały do ​​mózgu i musiały być tam przetwarzane. Ponieważ tylko bodziec, który dociera do mózgu, musi zostać przetworzony. Pomocną metodą jest odcięcie lub przekierowanie bodźca po drodze.

Opieka postpenitencjarna

Nadmierna stymulacja jest bardziej aspektem związanym z innymi chorobami przyczynowymi, które mogą mieć podłoże psychologiczne lub fizyczne. Z reguły nie przedstawia niezależnego obrazu klinicznego i dlatego nie może być leczony wyłącznie w ramach opieki kontrolnej. Dlatego choroba przyczynowa musi być w centrum uwagi i leczona, aby umożliwić tam dalszą opiekę. Jest to bardzo indywidualne, związane z pacjentem i chorobą.

W przypadku jednorazowej nadmiernej stymulacji niekoniecznie oznacza to sam w sobie obraz kliniczny lub objaw innej choroby.Wiele osób ma tak wyjątkowe doświadczenia związane z nadmierną stymulacją w swoim życiu i nie wymaga specjalnego leczenia ani opieki.

Podsumowując, można powiedzieć, że nie ma żadnej szczególnej opieki następczej w przypadku nadmiernej stymulacji i nie musi tak być. Konieczne jest jednak sprawdzenie, czy nadmierna stymulacja występuje ponownie lub częściej i zasięgnięcie porady lekarza.Pierwszą osobą kontaktową dla pacjenta jest lekarz rodzinny.

Wskazane jest jednak dotarcie do sedna przyczyny - może to oznaczać ograniczenie obecnego stylu życia, który czasami może być zbyt szybki, do minimalnego poziomu wrażeń. Długie spacery, zwłaszcza na łonie natury, pomagają uspokoić zmysły i zmniejszyć stres, który spowodował nadmierną stymulację. Ograniczenie mediów społecznościowych i telewizji może również pomóc złagodzić przeciążone zmysły i znaleźć sposób na powrót do dobrego samopoczucia. Ogólnie rzecz biorąc, zaleca się ostrożniejsze podejście do codziennego obciążenia pracą i, jeśli to konieczne, zmniejszenie go w celu uspokojenia umysłu.

Możesz to zrobić sam

Ludzie nadal sami decydują, co chcą myśleć i co postrzegają. Dzięki temu może też świadomie kontrolować, na jakie bodźce pozwala. Więc do pewnego stopnia to od nas zależy, na ile bodźców pozwolimy.

Możemy włączyć przełącznik w naszej głowie, możemy też włączyć przełącznik w komputerze, telewizorze czy telefonie. Eliminuje to niesamowitą liczbę bodźców. I każdy może sam zdecydować, kiedy powódź bodźców może zacząć się od nowa.

Izolacja to także samopomoc, która wszędzie jest możliwa, aby uciec od bodźców. Wystarczy wyjść z pokoju, odwiedzić na chwilę zaciszne miejsce lub wejść na łono natury. Aktywne wyjście z sytuacji można również osiągnąć za pomocą pewnych technik, takich jak relaksacja eutoniczna, która uczy rozróżniania bodźców wewnętrznych (ciało) i zewnętrznych (środowisko) oraz wyłączania z zewnątrz.

Rekompensata za wymagania środowiska jest nadal dobrym i wypróbowanym środkiem. Znalezienie równowagi poprzez hobby, które jest świadomie praktykowane w ustalonych porach dnia codziennego, minimalizuje bodźce, a tym samym ogranicza powodzie.

Podsumowując, chodzi o bycie świadomym siebie. Ponieważ tylko ci, którzy potrafią dostrzec siebie i są wystarczająco wartościowi, mogą rozpoznać nadmierną stymulację i ją zmienić. Z drugiej strony pacjent nie może zmienić otoczenia.

Potrafi jednak aktywnie zmienić sposób radzenia sobie z nią i napływającymi bodźcami. Aktywna odpowiedzialność za siebie i swoje ciało to podstawa wszelkich terapii na tym świecie.