Głośnia

Plik Głośnia (głośnia, Rima glottidis) to zmienna przestrzeń między strunami głosowymi (struny głosowe), dzięki której możliwa jest fonacja (formowanie głosu). Starożytne greckie słowo glottis oznacza w języku niemieckim ustnik tubki. Głnia składa się z pars intermembranacea i pars intercartilaginea.

Pars intermembranacea to odcinek między strunami głosowymi. Stanowi to około 60 procent długości głośni. Pars intermembranacea jest otwarte podczas mowy dźwięcznej, ale zamknięte podczas bezdźwięcznego szeptu. Pars intercartilaginea znajduje się pomiędzy dwoma wokalami wyrostka chrząstki regulującej. Obszar ten jest zamknięty podczas fonacji i otwarty podczas szeptania. W ten sposób skurcz mięśnia cricoarytaenoideus lateralis tworzy tzw. Trójkąt szeptany.

Co to jest głośnia?

Dlatego szerokość i długość głośni są decydującymi parametrami dla tworzenia głosu, dźwięków mowy i typów fonacji. Wpływa na nie położenie chrząstki. Można je łączyć i rozdzielać.

Szerokość głośni zmienia się odpowiednio z wąskiej szczeliny do szerokiego trójkąta. Ponadto chrząstki regulujące wykonują różne ruchy obrotowe, które regulują również szerokość głośni oraz stopień napięcia fałdów głosowych. Rozszerzanie i zwężanie głośni powtarzają się cyklicznie. Ostatecznie, wraz ze wzrostem przepływu powietrza, fałdy głosowe stopniowo się otwierają i przepuszczają. Jeśli ciśnienie powietrza ponownie spadnie, fałdy głosowe odzyskają swój pierwotny kształt, a także powrócą do poprzedniego położenia. Ta wibracja fałdów głosowych jest znana jako efekt Bernoulliego. Że w XVIII wieku a.o. Prawo opracowane przez Daniela Bernoulliego mówi, że im szybciej przepływa powietrze, tym niższe jest ciśnienie.

Anatomia i budowa

Fałdy głosowe i głośnia są ważnymi częściami krtani. Leży na zewnątrz gardła i tworzy przejście do tchawicy. Oprócz treningu głosu krtań zapewnia, że ​​żaden pokarm nie dostanie się do tchawicy.

Głos powstaje, gdy głośnia wprawia wydychane powietrze w drgania. Decydujące znaczenie dla wysokości dźwięku ma częstotliwość drgań powietrza. Na przykład, jeśli śpiewak operowy śpiewa niezwykle wysoką nutę, fałdy wokalne otwierają się i zamykają do 1000 razy na sekundę. Głos uzyskuje swoją głośność za pomocą komór rezonansowych w płucach i zatokach przynosowych. Tak zwany głos klatki piersiowej (rezonans klatki piersiowej) pojawia się w tym kontekście, gdy głównie płuca zapewniają przestrzeń rezonansową. W tym przypadku głos jest stosunkowo samotny i ciemny. Z kolei głos głowy zawdzięcza swój lekki i wyższy ton głównie rezonansowi w zatokach przynosowych.

Funkcja i zadania

Wzajemne ustawienie dwóch fałdów głosowych względem siebie jest możliwe dzięki połączeniu ich tylnych końców z dopasowującymi się chrząstkami. Tak zwane fałdy kieszeniowe leżą nad strunami głosowymi. W nieregularnych warunkach fałdy kieszonkowe biorą udział w tworzeniu głosu, dlatego nazywa się je również „fałszywymi strunami głosowymi”.

W takim przypadku głos brzmi krucho i sztucznie wciśnięty („głos składany kieszonkowo”). Głos można przerwać, zamykając na krótko głośnię. Powoduje to typowe pęknięcie. Coś podobnego dzieje się poprzez spontaniczne zamknięcie krtani. Nieprawidłowy rozwój głośni i strun głosowych można stosunkowo łatwo zbadać laryngoskopem (zwierciadłem krtani). Stroboskop emitujący błyski światła może uwidocznić drgania fałdów głosowych. Wreszcie drgania strun głosowych można bardzo dobrze zarejestrować za pomocą laryngografu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Częstą chorobą aparatu głosowego jest porażenie fałdów głosowych. Często występuje po jednej stronie, ale jeśli występuje po obu stronach, może prowadzić do poważnych trudności w oddychaniu.

W razie potrzeby struny głosowe nie mogą się już rozsuwać. Rezultatem jest znaczne zakłócenie przepływu powietrza. W pewnych okolicznościach ten niebezpieczny incydent można rozwiązać tylko chirurgicznie. Przyczyną porażenia strun głosowych jest często uszkodzenie nerwu nawrotowego (nerw krtaniowy dolny). Na przykład mogło to być poprzedzone operacją tarczycy, podczas której ten nerw został uszkodzony lub nawet przecięty. Rak płuc lub inne złośliwe guzy w okolicy szyi i klatki piersiowej również grożą poważnym wpływem na ten nerw.

Paraliż może mieć również przyczyny zapalne. Obustronne porażenie fałdów głosowych prowadzi do duszności nawet w spoczynku. Głos jest często tylko nieznacznie zmieniony, brzmi trochę słabo i krucho. Jednak podczas wdechu słychać grzechoczący, świszczący dźwięk. Każda drobna choroba dróg oddechowych natychmiast i bardzo wyraźnie zwiększa trudności w oddychaniu. W przeciwieństwie do tego, jednostronne porażenie strun głosowych objawia się zwykle tylko lekką chrypką, która jednak prowadzi również do problemów z oddychaniem przy większym wysiłku fizycznym.

Ukierunkowany trening strun głosowych może stosunkowo skutecznie przyczynić się do poprawy stanu jednostronnego porażenia. W łagodnych przypadkach jednostronne porażenie strun głosowych znika samoistnie. Jeśli operacja jest konieczna w celu wyleczenia obustronnego porażenia strun głosowych, powszechną procedurą jest wyciągnięcie jednego z dwóch fałdów głosowych na zewnątrz (laterofixation). W ten sposób można przywrócić wymaganą odległość między dwoma strunami głosowymi. Usunięcie jednego z dwóch strun głosowych również działa. Zabieg ten należy zawsze wykonywać w znieczuleniu ogólnym. Przy użyciu nowoczesnego sprzętu operację tę można wykonać również od wewnątrz przez usta, ale to tylko nieznacznie zmniejsza ryzyko powikłań.