Lęk separacyjny

Lęk separacyjny to uczucie, które może być bardzo stresujące dla osób dotkniętych chorobą, ich partnerów i ich rodzin. Droga do pokonania tego strachu prowadzi poprzez uświadomienie sobie procesów emocjonalnych i poznanie nowych wzorców zachowań.

Co to jest lęk separacyjny?

Wiele dzieci reaguje otwartymi wyrazami niezadowolenia, płaczem i krzykiem, jeśli ma dojść do „rozłąki”. Strach przed zaśnięciem może być również formą lęku separacyjnego.
© Maria Sbytova - stock.adobe.com

Lęk separacyjny to wielki (w większości przypadków) bezpodstawny lęk, na który mogą cierpieć zarówno dzieci, jak i dorośli. Strach przed utratą na przykład najważniejszego opiekuna często pojawia się u dzieci, które po raz pierwszy trafiają do przedszkola i mają tam pozostać.

$config[ads_text1] not found

Jeśli jednak okazywane lęki trwają znacznie dłużej niż zwykle, a życie społeczne jest zdecydowanie upośledzone, lęk separacyjny jest uważany za patologiczny. Lekarze klasyfikują takie zachowania z diagnozą psychiatryczną dziecka i nastolatka jako „zaburzenie emocjonalne dzieciństwa” z lękiem separacyjnym.

Lęk przed separacją nie jest rzadkością w tej fazie życia i w większości przypadków szybko mija. Istnieją jednak przypadki, w których lęk separacyjny utrzymuje się przez dłuższy czas i nadal występuje w dni szkolne. W wieku dorosłym lęk separacyjny ma również znaczenie w relacjach międzyludzkich.

Lęk przed separacją często dotyka jednego (lub obu) partnerów, szczególnie w związkach o bardzo niskim poziomie konfliktów. Gdy tylko partner chce się bardziej zrealizować, partner czuje się zagrożony większym lękiem separacyjnym. Nawet jeśli lojalność lub zerwanie nie są problemem, może dojść do zazdrości i paniki.

przyczyny

Trudno jest wskazać wiarygodny czynnik wywołujący lęk separacyjny. Zaburzenie lękowe zawsze opiera się na złożonej interakcji między otoczeniem a emocjami danej osoby. Bardzo nieśmiałe i introwertyczne dzieci i dorośli mają większe ryzyko rozwoju lęku.

$config[ads_text2] not found

Często zdarza się, że osoby z lękiem separacyjnym są bardzo „wyobcowane” nawet we wczesnym dzieciństwie. Dzieci dotknięte lękiem separacyjnym często obawiają się, że coś może się stać ich rodzicom podczas ich nieobecności. Jeśli rodzice nie rozwiązują tych sytuacji kompetentnie z ignorancji, ale po prostu unikają sytuacji wywołujących strach, potomstwo nie może nauczyć się radzić sobie ze strachem przed samotnością.

Oczywiście doświadczenia odrzucenia i faktycznej straty mogą mieć również traumatyczne skutki, a tym samym przyczynić się do rozwoju lęku separacyjnego. Jeśli lęk separacyjny występuje w związkach dorosłych, często jest on spowodowany poczuciem, że samotna osoba nie jest w stanie o siebie zadbać. Strach przed stratą tworzy zależność emocjonalną.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Jeśli dzieci odczuwają lęk separacyjny i nie chcą rano chodzić do przedszkola lub szkoły, to jest bardzo prawdopodobne, że nie podają prawdziwego powodu (strach), ale mają nudności psychosomatyczne, bóle głowy lub brzucha.

Wiele dzieci reaguje również otwartymi wyrazami niezadowolenia, płaczem i krzykiem, jeśli ma nastąpić „separacja”. Strach przed zaśnięciem może być również formą lęku separacyjnego. Aby uniknąć nocnych dramatów, spanie w łóżku rodziców jest krótkotrwałym rozwiązaniem, które nie dociera do źródła lęku separacyjnego.

$config[ads_text3] not found

To samo dotyczy relacji dorosłych, w których lęk separacyjny jest problemem. Albo strach nie jest jawny. W takich przypadkach osoba z lękiem separacyjnym przez większość czasu stara się uniknąć konfliktu, aby zdecydowanie utrzymać związek.

Osoba dotknięta lękiem separacyjnym nie przyznaje się do otwartości w kwestii swoich uczuć i pragnień. Jeśli strach przed rozłąką jest pokazywany otwarcie, może to z kolei prowadzić do scen, które wywierają na innych presję i mają skłonić ich do poddania się. Obie są możliwe.

Diagnoza i przebieg choroby

Lęk przed separacją jest rozpoznawany w sytuacjach, w których zapowiadana jest (bardzo krótka) separacja, a druga osoba (dziecko lub dorosły) reaguje nieproporcjonalnie. Strach to intensywne ludzkie uczucie. Potrafimy wykorzystać strach do rozpoznania zagrożeń i zapewnienia przetrwania.

Osoby dotknięte lękiem przed separacją odczuwają irracjonalną potrzebę bezpieczeństwa, które w rzeczywistości jest już zagwarantowane. Teraz, jeśli pomoc ma ustąpić, zachowanie się utrwala.

Komplikacje

Wyraźny lęk przed separacją jest dużym obciążeniem dla osoby zainteresowanej, a także dla jej bliskich i przyjaciół, dzieci dotknięte chorobą często mają dolegliwości psychosomatyczne, takie jak nudności, bóle głowy lub brzucha. Jeśli lęk separacyjny nie jest leczony terapeutycznie, często pojawiają się dolegliwości psychiczne, które mogą utrzymywać się do dorosłości i znacznie ograniczać życie chorego.

Dorośli, którzy cierpią na lęk separacyjny, wywołują u partnera stres i niepokój. W dłuższej perspektywie partnerstwo cierpi i wciąż pojawiają się nowe konflikty, które w większości przypadków prowadzą do separacji. Takie nacięcie jest traumatycznym przeżyciem dla osoby zainteresowanej.

$config[ads_text4] not found

Bez pomocy psychologicznej mogą rozwinąć się zaburzenia psychiczne (np. Kompleksy niższości lub lęki społeczne). W pojedynczych przypadkach istnieje ryzyko samobójstwa - nie tylko ze względu na emocjonalny ból, który dana osoba odczuwa, ale często także jako rodzaj buntowniczej reakcji na rozstanie. Leczenie farmakologiczne lęku separacyjnego może wiązać się z krótkotrwałymi lub trwałymi zmianami osobowości. Zmęczenie i drętwienie to typowe skutki uboczne leków przeciwdepresyjnych, które znacząco obniżają jakość życia, przynajmniej przejściowo.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Strach przed utratą ukochanej osoby jest uważany za naturalne uczucie.Jeśli dwie osoby rozstają się z powodu przeprowadzki, końca związku lub możliwej śmierci, wielu jest bezradnych wobec rozwoju. W większości przypadków wydarzenia można pokonać dzięki wsparciu środowiska społecznego. Nie jest potrzebny lekarz ani terapeuta. Rozmowy, proces rozumienia i akceptacji sytuacji prowadzą do ustąpienia objawów po kilku tygodniach lub miesiącach. Jest to naturalny proces, który nie wymaga opieki medycznej.

Jednak w przypadku masowych dolegliwości lub problemów wskazana jest pomoc terapeutyczna. W przypadku problemów behawioralnych, zmian wagi, zachowań odstawiennych lub obojętności, zalecamy konsultację z lekarzem. Za niepokojące uważa się zachowania depresyjne, reakcje paniki lub zachowania histeryczne. W przypadku wystąpienia zaburzeń snu, nieprawidłowości wegetatywnych, zaburzeń koncentracji lub bólów głowy należy skonsultować się z lekarzem.

Osoba zainteresowana potrzebuje pomocy w przypadku wewnętrznego niepokoju, doświadczenia uporczywego cierpienia lub drżenia kończyn. Nudności, wymioty, biegunka lub napięcie wewnętrzne są oznakami pogorszenia stanu zdrowia i należy je omówić z lekarzem. Jeśli nie można już wypełniać zwykłych obowiązków, należy skonsultować się z lekarzem.

Leczenie i terapia

Lęk przed separacją pojawia się, gdy obawia się separacji. Ponieważ te obawy przed porzuceniem są zwykle nieuzasadnione, ważne jest, aby zająć się tym tematem, a tym samym wyjaśnić rozproszone obawy. Poddawanie się i unikanie nie jest dobrym pomysłem. Dotyczy to zarówno dzieci, jak i partnera dotkniętego lękiem separacyjnym.

Chodzi raczej o tworzenie pozytywnych nowych doświadczeń w celu rozwinięcia nowych uwarunkowań. Rodzice mogą nauczyć się stwarzać dzieciom produkty niezbędne do stawienia czoła wyzwaniom. Możesz przekazać dziecku, że ufasz mu w radzeniu sobie z „separacją”. W związkach z dorosłymi pomocne jest również przeprowadzenie wielu wyjaśniających rozmów, jeśli zostanie rozpoznany lęk separacyjny.

Jeśli związek opiera się na lojalności i uczciwości, lęk separacyjny partnera nie będzie stanowić zagrożenia. W nielicznych przypadkach wymagana jest profesjonalna pomoc terapeuty. Jeśli tak jest, terapia spróbuje znaleźć przyczynę strachu.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki uspokajające i wzmacniające nerwy

zapobieganie

Środki zapobiegawcze mające na celu uniknięcie lęku separacyjnego to nabywanie umiejętności, których celem jest niezależność danej osoby. Dla dzieci mogą to być zakupy w piekarni lub spędzanie nocy z przyjaciółmi. Dorośli powinni nauczyć się stać na własnych nogach. W związku każdy partner powinien mieć przestrzeń do realizacji siebie i własnych doświadczeń.

Opieka postpenitencjarna

Po leczeniu lęku separacyjnego ważna jest konsekwentna opieka kontrolna, aby jak najskuteczniej zapobiegać nasilaniu się objawów. Dalsza opieka może być koordynowana z terapeutą prowadzącym. Uczestnictwo w grupie samopomocy może być również bardzo przydatne: osoby, które mają lub miały takie same problemy z lękiem separacyjnym, mogą wspierać się nawzajem i udzielać przydatnych wskazówek.

Rozmowy z partnerem w opiece pooperacyjnej są często również sposobem zwalczania lęku separacyjnego. Wątpliwości co do lojalności i lojalności partnera często można przezwyciężyć od samego początku, zanim rozwinie się silny lęk przed separacją. Dwa kolejne aspekty są ważne dla osób z lękiem separacyjnym, które powinny być szczególnie zintegrowane jako filary opieki pooperacyjnej.

Z jednej strony należy wzmocnić pewność siebie pacjenta w taki sposób, aby nie bał się samotności, a w przypadku prawdziwej rozłąki rozwijał poczucie, że dobrze sobie radzi. W wielu przypadkach zmniejsza to lęk separacyjny. Ponadto bardzo ważne jest również utrzymywanie kontaktów społecznych poza partnerstwem i ponowne ich aktywowanie lub nawet rozszerzenie w ramach opieki pooperacyjnej. Dlatego nie skupiamy się tylko na partnerze. Poczucie opieki w sieci społecznościowej może również pomóc w zapobieganiu lękowi separacyjnemu.

Możesz to zrobić sam

Lęk przed separacją to zjawisko, w którym osoby dotknięte chorobą mogą często zauważalnie poprawić swoją sytuację poprzez samopomoc w życiu codziennym. W tym kontekście znajomość przyczyny lęku separacyjnego jest szczególnie pomocna.

Jeśli przyczyną jest brak poczucia własnej wartości lub poczucie braku samotności, oznacza to, że często pomocne jest wzmocnienie pewności siebie. Hobby i przebywanie w gronie przyjaciół sprzyja szerokiemu rozwojowi kontaktów towarzyskich. W ten sposób można zmniejszyć utrwalenie partnera jako częstej przyczyny lęku separacyjnego.

Jeśli przyczyna lęku separacyjnego leży w samym partnerze, rozmowy są często właściwą drogą, jeśli chodzi o omówienie lęku przed separacją. Przyjaciele i inni powiernicy są również często pomocnymi osobami, z którymi można porozmawiać, omawiając ten bardzo osobisty problem. Jeśli problem nie jest związany tylko z obecnym partnerem, ale wystąpił również w poprzednich partnerstwach, system ten można również omówić w sposób ukierunkowany w specjalnej grupie samopomocy ds. Problemów partnerstwa.

Spokój i zaufanie są ważnymi czynnikami w tworzeniu zrelaksowanego związku bez lęku przed separacją. Pomocne mogą być tu klasyczne metody relaksacyjne, takie jak PMR (Progressive Muscle Relaxation według Jacobsena) czy trening autogenny. Pomocne może być również regularne ćwiczenie jogi.