Porażenie bloczkowe

Jako część Porażenie bloczkowe dochodzi do uszkodzenia nerwu czaszkowego IV, powodując paraliż mięśnia górnego oka. Porażenie bloczkowe może wystąpić jednostronnie lub obustronnie, całkowicie lub częściowo.

Co to jest porażenie bloczkowe?

Czwarty nerw czaszkowy pochodzi ze śródmózgowia i jest jedynym nerwem czaszkowym, który przechodzi całkowicie na przeciwną stronę poniżej tak zwanej płytki czteropiętrowej. Jest to nerw czysto somatomotoryczny, który zaopatruje mięsień skośny górnego oka, znany również jako Wyśmienity mięsień skośny do którego odnosi się. Skurcz tego mięśnia wyzwala ruch oczu w dół. Nerw bloczkowy jest najmniejszym nerwem okoruchowym czaszkowym, jego porażenie do jednego Porażenie bloczkowe wskazówki. Jeśli nerw czaszkowy IV nie działa, ruchy oczu są ograniczone lub pojawia się typowy wzór zeza. To znaczy ze wszystkich nerwów czaszkowych Nerw bloczkowy rzadko występują objawy paraliżu, a najczęstszą przyczyną są urazy mózgu.

przyczyny

Porażenie bloczkowe występuje w wyniku udarów, mikroangiopatii, tętniaków czy urazów mózgu. Nerwy bloczkowe są szczególnie często dotknięte urazami czaszki. Mukormykoza lub wągrzyca to możliwe przyczyny zapalne, ale porażenie bloczkowe może być również spowodowane przez guzy w górnej części pnia mózgu (plamica, przerzuty, chłoniaki, glejaki).

Jednak zwykle towarzyszą im inne objawy. Porażenie bloczkowe może również wystąpić w nadciśnieniu lub cukrzycy, w którym to przypadku rokowanie jest bardzo korzystne. Innymi możliwymi przyczynami porażenia bloczka mogą być:

• Zespół Tolosy Hunta
• Powikłania w operacjach neurochirurgicznych
• stwardnienie rozsiane
• zapalenie opon mózgowych

Ponadto istnieją również wrodzone porażenie bloczkowe lub nabyte we wczesnym dzieciństwie. Te następnie wykazują różne objawy. Przyczyna wrodzonego lub wcześnie nabytego porażenia bloczka nie jest jeszcze znana. Uraz porodowy może tu odgrywać ważną rolę. Wrodzone porażenie bloczkowe należy zawsze odróżniać od tzw. Zeza sursoadductarius (wrodzone ustawienie zezowe mięśni skośnych oka).

Należy również wziąć pod uwagę możliwość uszkodzenia chrząstki (bloczka) w przypadku pourazowych schorzeń mięśnia górnego oka. Ponadto należy wykluczyć kręcz szyi (kręcz szyi) lub zeza pionowego zdysocjowanego.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Jeśli dojdzie do porażenia bloczka, dotknięty mięsień traci swoją funkcję. Skośny mięsień górnego oka zwykle spełnia trzy różne zadania: obracanie na zewnątrz, obracanie do wewnątrz i opuszczanie. Jednak w przypadku porażenia bloczkowego widok jest odchylony, to znaczy zeza lub przewraca się w kierunku skroni.

Ponadto osoby dotknięte chorobą widzą podwójne obrazy, które są odbierane pod kątem, w pionie lub w poziomie. W rezultacie pacjenci przyjmują wymuszoną pozycję głowy, aby móc wyeliminować podwójne widzenie. W większości przypadków głowa jest przechylona na zdrową stronę, natomiast jeśli głowa jest przechylona na stronę chorą, można zobaczyć wyższe położenie oka. Zjawisko to określa się jako tzw. „Zjawisko Bielschowskiego”.

Porażenie bloczkowe jest niezwykle irytujące, zwłaszcza przy codziennych czynnościach, takich jak jedzenie, czytanie lub praca przy biurku, kiedy widok jest skierowany w dół. Wypadki mogą również wystąpić podczas wchodzenia po schodach lub biegania, ponieważ kąta zeza nie można skompensować za pomocą wymuszonej pozycji głowy. Innym objawem jest różnica między pierwotnym i wtórnym kątem zeza.

Podstawowy kąt to odchylenie zeza, które można zmierzyć nieuszkodzonym okiem podczas fiksacji. Kąt wtórny opisuje odchylenie podczas fiksacji za pomocą odpowiedniego chorego oka. Jeśli wystąpi zeza z paraliżem, kąt pierwotny jest zawsze mniejszy niż kąt wtórny. Jednak w przypadku porażenia bloczka, które występuje po obu stronach, może się zdarzyć, że podczas patrzenia w górę brakuje odchylenia zeza.

Diagnoza i przebieg choroby

Porażenie bloczkowe jest diagnozowane przez neurologa. Mierzy kąt zeza w różnych kierunkach patrzenia i przy różnych fiksacjach. Dodatkowo oceniane są umiejętności jednookularowe oraz pole widzenia obuocznego prostego. Do badania używa się synoptometru lub tabeli stycznej Harmsa.

Test odchylenia głowy Bielschowskiego dostarcza również dalszych informacji na temat obecności porażenia bloczkowego. Jeśli głowa jest pochylona w kierunku chorej strony, można zobaczyć wyższe położenie chorego oka, ale po stronie zdrowej nie ma odchylenia zeza lub jest ono znacznie zmniejszone. W przypadku samoistnego porażenia bloczka wykonuje się również test tensilonu lub tolerancji glukozy oraz MRI oczodołu w celu wykluczenia miastenii. Porażenie bloczkowe jest często rozpoznawane stosunkowo późno, ponieważ często jest dość normalne lub objawy są błędnie interpretowane.

Komplikacje

Porażenie bloczkowe prowadzi do różnych dolegliwości oczu. Osoby dotknięte chorobą cierpią na podwójne lub zasłonięte widzenie, co prowadzi do znacznych ograniczeń w życiu codziennym danej osoby. W wielu przypadkach pacjenci muszą trzymać głowę w wymuszonej pozycji, tak aby była przechylona na jedną stronę.

Taka postawa może prowadzić do poważnych dolegliwości i ograniczeń w życiu codziennym. Mogą wystąpić wypadki, zwłaszcza podczas biegania. Choroba może również sprzyjać zezowi. Osoba dotknięta chorobą często nie może już patrzeć w górę. Zwłaszcza u dzieci porażenie bloczkowe może prowadzić do znęcania się lub dokuczania z powodu złej postawy.

W rezultacie wiele dzieci cierpi na dolegliwości psychiczne lub depresję. Jednak choroba prowadzi do ograniczeń w rozwoju dziecka, tak że powikłania i dolegliwości mogą pojawić się również w wieku dorosłym. Leczenie porażenia bloczkowego przeprowadza się zwykle w bardzo młodym wieku i w większości przypadków kończy się sukcesem. Nie ma żadnych komplikacji. Zwykle skargi są całkowicie rozwiązane.

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

W przypadku nagłych zaburzeń widzenia z zezem i podwójnym widzeniem wskazana jest natychmiastowa wizyta u neurologa. Może to być porażenie bloczkowe wymagające leczenia. Przede wszystkim jednak należy ustalić przyczynę. Często wzywany jest okulista, aby zdiagnozować to zaburzenie.

Wielu pacjentów najpierw próbuje skompensować typowe objawy porażenia bloczkowego poprzez zmianę pozycji głowy. Zamiast tego, ze względu na dramat możliwych wyzwalaczy, powinni udać się bezpośrednio do neurologa lub okulisty. Porażenie bloczkowe może wystąpić w wyniku urazowego uszkodzenia mózgu, mikroangiopatii, tętniaka, udaru lub procesów zapalnych. We wszystkich przypadkach zdecydowanie zaleca się jak najszybsze rozpoczęcie leczenia.

Dokładna diagnostyka różnicowa i wywiad zapewniają zidentyfikowanie przyczyny tego zjawiska i, jeśli to możliwe, skuteczne leczenie. Jednocześnie podejmuje się próby złagodzenia objawów porażenia bloczkowego. Można to zrobić za pomocą okularów pryzmatycznych lub operacji. To, czy porażenie mięśnia górnego oka ustąpi całkowicie po tym leczeniu, jest różne.

Porażenie bloczkowe jest często idiopatycznym objawem, którego nie można zidentyfikować na podstawie przyczyn. Jak dotąd zidentyfikowano kilka wyzwalaczy. Nie odkryto jeszcze innych czynników, które mogą prowadzić do porażenia bloczka. U małych dzieci występuje porażenie wrodzone lub porażenie bloczkowe. Jednak mają one różne objawy.

Terapia i leczenie

Odchylenie zeza można poprawić za pomocą soczewek pryzmatycznych. Jeśli paraliż nie ustąpi po sześciu do dziewięciu miesiącach, konieczna jest operacja, aby zmniejszyć wymuszoną postawę lub cyklotropię. Skuteczne są również interwencje wzmacniające mięśnie, w których dotknięty mięsień oka jest złożony lub umieszczony z przodu.

Przywrócenie funkcji można zwykle ocenić dopiero po sześciu do dwunastu miesiącach. Dlatego operacja jest zwykle rozważana dopiero po roku. W tym czasie dolna część soczewki jest również często zakrywana, aby uniknąć irytujących podwójnych obrazów. Leczenie toksyną botulinową może również osłabić antagonistyczny mięsień.

Tutaj znajdziesz swoje leki

➔ Leki na infekcje oczu

zapobieganie

Ponieważ porażenie bloczka może wystąpić w wyniku udaru lub urazu głowy, nie można temu zapobiec.

Opieka postpenitencjarna

Po leczeniu porażenia bloczkowego osoby dotknięte chorobą powinny przejść specjalne szkolenie wzrokowe. Ponadto należy przeprowadzać regularne badania u lekarza prowadzącego. Aby uniknąć nawrotów, okulista musi monitorować wzrok osób dotkniętych chorobą i, jeśli to konieczne, przepisać dodatkowe leki.

Osoby dotknięte chorobą powinny spisać wszystkie objawy w dzienniczku i przedstawić je lekarzowi prowadzącemu, aby lekarz mógł działać w odpowiednim czasie. Fizjoterapię należy również rozpocząć ze względu na napiętą postawę. Osoby poszkodowane powinny bardzo dbać o swoje otoczenie społeczne, aby na przykład w każdej chwili można było skorzystać z pomocy krewnych. Po ostatnim zabiegu chorzy mogą w porozumieniu z lekarzem prowadzącym zastosować naturalne środki przeciwbólowe.

Ponieważ choroba może być poważnym obciążeniem dla wielu dotkniętych nią osób i ich bliskich, zaleca się poddanie się stałej konsultacji psychologicznej. W ten sposób osoby dotknięte chorobą i ich bliscy mogą nauczyć się radzić sobie z chorobą. Aby ponownie podnieść jakość życia, osoby dotknięte chorobą powinny wykonywać czynności, którymi cieszyły się przed chorobą. Środowisko społeczne również odgrywa ważną rolę. Grupa samopomocy również może być korzystna. W ten sposób osoby dotknięte chorobą mogą wymieniać się pomysłami z innymi chorymi i porównywać swój styl życia.

Możesz to zrobić sam

Porażenie bloczkowe można skorygować za pomocą specjalnych okularów pryzmatycznych. W razie potrzeby należy również wykonać operację. Ludzie mogą podejmować różne działania wspierające leczenie.

Przede wszystkim zaleca się ukierunkowane szkolenie oczu i regularne wizyty u lekarza. Okulista musi monitorować wzrok i, jeśli to konieczne, przepisać dodatkowe leki, aby zapobiec pogorszeniu się stanu. W przypadku wrodzonego porażenia krtaniowego konieczne jest również odróżnienie go od innych chorób o podobnych objawach. Dlatego osoby dotknięte chorobą powinny prowadzić dziennik skarg i szczegółowo zapisywać różne objawy. Informacje te można następnie wykorzystać do diagnozy. Wymuszoną postawę głowy można skorygować za pomocą celowanej fizjoterapii. Ponadto należy stosować leki przeciwbólowe.

W porozumieniu z lekarzem można zastosować łagodne środki przeciwbólowe z natury, zwłaszcza po zakończeniu terapii. Istnieją na przykład preparaty zawierające kozłek lekarski lub ziele dziurawca, ponieważ można je przyjmować razem z normalnymi lekami ze względu na ich niewielkie skutki uboczne. Jeśli te środki są przestrzegane, porażenie bloczkowe można dobrze leczyć. W każdym przypadku konieczna jest jednak ścisła kontrola lekarska nad osobą zainteresowaną.