wentylacja

Termin ten obejmuje przepływ powietrza do płuc i wypływ powietrza z płuc wentylacja lub połączona wentylacja. Wentylacja służy do wymiany gazowej w płucach, pęcherzyki płucne wydzielają do krwi cząsteczkowy tlen i pobierają głównie dwutlenek węgla z krwi. Połknięty gazowy dwutlenek węgla jest wydychany z płuc wraz z przepływem powietrza i uwalniany do środowiska.

Jaka jest wentylacja?

Termin wentylacja jest używany do podsumowania napływu powietrza do płuc i wypływu powietrza z płuc. Niezbędna wymiana gazowa zachodzi w pęcherzykach płucnych. Część wdychanego tlenu cząsteczkowego jest absorbowana i rozpuszczana przez bogatą w dwutlenek węgla krew w naczyniach włosowatych otaczających pęcherzyki płucne, podczas gdy część dwutlenku węgla rozpuszczonego we krwi dyfunduje do pęcherzyków płucnych i jest uwalniana do środowiska wraz z wydechem.

Pęcherzyki wymieniają dwutlenek węgla, który został już wykorzystany energetycznie przez komórki, na tlen. Dwutlenek węgla powstaje, gdy komórki wytwarzają energię. W wieloetapowym, kontrolowanym katalitycznie, enzymatycznym procesie spalania węglowodanów (oddychanie komórkowe) głównymi produktami odpadowymi jest woda i dwutlenek węgla.

Część przepływu powietrza, która trafia bezpośrednio do pęcherzyków płucnych, nazywana jest wentylacją pęcherzykową. Część wdychanego powietrza, która nie bierze bezpośredniego udziału w wymianie gazowej, ponieważ wypełnia narządy podtrzymujące, takie jak tchawica i oskrzela, nazywana jest wentylacją przestrzeni martwej. Udział wentylacji w przestrzeni martwej w całkowitej objętości powietrza wdychanego podczas normalnego oddechu (objętość oddechowa) wynosi prawie jedną trzecią.

Funkcja i zadanie

Głównym zadaniem wentylacji jest dostarczanie tlenu cząsteczkowego do oddychania komórkowego i usuwanie dwutlenku węgla pozostałego po oddychaniu komórkowym. Wentylacja pełni zatem wyraźną funkcję wspomagającą oddychanie komórkowe. Dotyczy to nie tylko wentylacji pęcherzykowej, ale także wentylacji martwych przestrzeni.

Anatomicznie, oprócz oskrzeli i tchawicy (tchawicy), częścią tzw. Martwej przestrzeni są również nos i gardło. W kontekście wentylacji martwa przestrzeń pełni ważne funkcje, takie jak odfiltrowywanie cząstek stałych (kurzu), a czasem także odfiltrowywanie patogennych zarazków w nosie.

Powietrze przeznaczone do wymiany gazowej jest w zależności od temperatury otoczenia podgrzewane lub schładzane do temperatury ciała, a wdychane powietrze nasycane jest parą wodną, ​​dzięki czemu uzyskuje się 100% wilgotności względnej. Powietrze, które wpływa do pęcherzyków płucnych jest już optymalnie przygotowane, aby możliwa była jak najlepsza wymiana gazowa.

Kolejnym zadaniem wentylacji jest przewietrzenie całego układu oddechowego. Jeśli aktywność fizyczna jest niewielka lub jeśli jesteś przykuty do łóżka, wymagania dotyczące wentylacji są niskie, więc osoby, których to dotyczy, zwykle oddychają bardzo płytko, a podczas leżenia na boku w połączeniu z płytkim oddychaniem nie wszystkie kąciki płuc i martwa przestrzeń są wentylowane. Sprzyja to gromadzeniu się bakterii i rozwojowi bakterii, dzięki czemu wentylacja nie może już w pełni wykonywać swojej funkcji płukania. Dlatego funkcja ochronna wentylacji jest dostępna tylko w ograniczonym zakresie.

W takich przypadkach pomocne mogą być ukierunkowane ćwiczenia oddechowe.Jeśli jesteś przykuty do łóżka, warto od czasu do czasu zmieniać pozycję, aby wielokrotnie przewietrzyć inne obszary płuc.

Wentylacja mimowolna jest kontrolowana głównie przez ośrodek oddechowy w [[medulla oblongata [[. Rdzeń przedłużony znajduje się między śródmózgowia (śródmózgowia) a rdzeniem kręgowym. Oprócz ośrodka oddechowego znajdują się tam również inne centra sterowania. Oprócz ośrodka oddechowego wentylację można również świadomie kontrolować poprzez częstość oddechów i objętość oddechową.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

Funkcjonująca wentylacja jest niezbędna dla przetrwania człowieka. Wstrzymanie oddychania prowadzi po kilku minutach do poważnych problemów z powodu niedostatecznego zaopatrzenia w tlen (niedotlenienie). Wiadomo, że wiele chorób organicznych utrudnia oddychanie, mimo że ośrodek kontroli neuronów jest całkowicie nienaruszony. Częstą przyczyną trudności w oddychaniu jest astma oskrzelowa, która jest wywoływana przez nadmierną reakcję układu odpornościowego na określone substancje, aw skrajnych przypadkach może prowadzić do skurczów i ataków uduszenia.

Ostre choroby serca związane z niewydolnością serca mogą również powodować obrzęk płuc z zatrzymywaniem wody w płucach, co może prowadzić do upośledzenia wentylacji, a nawet duszności.

W przypadku przewlekłego zapalenia oskrzeli lub zapalenia płuc występują trudności w oddychaniu, które są spowodowane przez same chore narządy oddechowe. Jeśli zakrzepy krwi (skrzepliny) utworzyły się w dowolnym miejscu w ciele, które mogą być przenoszone przez krwiobieg, zatorowość płucna może wystąpić, gdy tylko skrzeplina utknie w tętnicy zaopatrującej płuca i zatykając je. Jeśli dojdzie do zamknięcia tętnicy, która zaopatruje dużą część płuc, zator może szybko zagrażać życiu.

Zmiany i nieprawidłowa wentylacja mogą być również spowodowane chorobami innych narządów. W przypadku patologicznej anemii (anemii) transport tlenu jest ograniczony, co może wywołać objawy duszności z powodu wysokiego stężenia dwutlenku węgla. Podobne objawy mogą wystąpić w przypadku ciężkiej hipoglikemii spowodowanej cukrzycą typu I. Zwykle z powodu zakwaszenia krwi prowadzi to do głębszego oddychania bez przerwy, znanego również jako oddychanie Kussmaul.

Udar mózgu lub zapalenie mózgu (zapalenie mózgu) lub zaburzenia układu nerwowego spowodowane lekami, neurotoksynami lub często również spowodowane silnym ciśnieniem psychicznym mogą powodować nieprawidłowe wzorce oddychania, aż do sapania. Wzdychanie jest często znakiem ostrzegawczym i może zwiastować zbliżające się zatrzymanie oddechu.