Przykurcz Volkmanna

w Przykurcz Volkmanna jest to przykurcz niedokrwienny, który wpływa na mięśnie zginaczy przedramienia. Skracanie tkanek miękkich występuje jako część choroby, szczególnie w mięśniach. Przykurcze Volkmanna są często wynikiem niedostatecznego przepływu krwi i uszkodzenia nerwów.

Co to jest przykurcz Volkmanna?

w Przykurcz Volkmanna uszkodzenie nerwów następuje w wyniku tzw. złamań nadkłykciowych, np. w dzieciństwie. Często przyczyną przykurczu są zwężające się plastry, obrzęki, rozległe krwiaki lub ciała obce.

Choroba charakteryzuje się deformacją zgięcia lub ręką pazurową. Przykurcz Volkmanna występuje z powodu niedostatecznego ukrwienia grup mięśni ramienia. W wyniku niedostatecznego dopływu krwi umiera odpowiednia tkanka mięśniowa. To ją skraca i może powstać przykurcz Volkmanna.

$config[ads_text1] not found

przyczyny

Przykurcz Volkmanna może powstać w wyniku różnych czynników wyzwalających. Z reguły uszkodzenie tętnic i nerwów chorego przedramienia prowadzi do objawów niewydolności neurologicznej i mięśniowej. Tak więc choroba jest spowodowana niedokrwieniem lub uciskiem nerwu.

Nawet po złamaniach kości ramiennej zlokalizowanych nad głową stawu pojedyncze fragmenty mogą uszkodzić nerw łokciowy, nerw pośrodkowy i tętnicę ramienną w wyniku ucisku. Rozwojowi przykurczu Volkmanna sprzyjają pewne czynniki.

Należą do nich na przykład zbyt ciasny i nierozszczepiony gips, późne leczenie z nieodwracalnym uszkodzeniem tkanek miękkich lub niewystarczająca redukcja po złamaniach, co może skutkować bezpośrednim uszkodzeniem naczyń. Niedostateczna podaż prowadzi do martwicy i atrofii mięśni przedramienia.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Przykurcz Volkmanna zwykle wiąże się z szeregiem objawów i dolegliwości, które pojawiają się jeden po drugim. Przykurcz jest zwykle zauważalny na początku ostrego bólu. Następnie tworzy się wrażliwa na nacisk, twarda tkanka. Pojawiają się pierwsze oznaki zmniejszonego przepływu krwi. Wreszcie pacjent dotknięty chorobą doświadcza ograniczonej mobilności, która może się pogorszyć.

We wczesnych stadiach przykurczu Volkmanna ból pojawia się w okolicy przedramienia, co może być związane z drętwieniem i zimnem palców. Ponadto dochodzi do osłabienia tętna, które w większości przypadków występuje wraz z niebieskim przebarwieniem skóry (sinica).

W miarę postępu choroby dochodzi do zaniku mięśni przedramienia i dłoni. Prowadzi to do przykurczów zgięciowych i pronacyjnych ręki. Stawy nasadowe palców są nadmiernie wyprostowane, a stawy środkowe i końcowe mają pozycję pazurową (zgięcie). Kciuk dotkniętej ręki jest unieruchomiony w wyprostowanej pozycji. W ramach przykurczu Volkmanna znika pobudliwość elektryczna chorych mięśni.

Diagnoza i przebieg choroby

Istnieją różne metody badania przykurczu Volkmanna. Przy pierwszych oznakach choroby należy natychmiast skonsultować się ze specjalistą, który omówi objawy i historię choroby z pacjentem. Dostępne są wówczas kliniczne i radiologiczne metody diagnostyczne.

Najpierw lekarz prowadzący sprawdza obecność charakterystycznych objawów przykurczu Volkmanna. Na przykład pacjent musi wskazać, czy wrażliwość w dotkniętym obszarze jest zmniejszona. Objawy, takie jak położenie pazurów w stawach palców, są oczywiste i prowadzą do potwierdzenia diagnozy.

Ostatecznie rozpoznanie przykurczu Volkmanna można potwierdzić za pomocą badań rentgenowskich, jeśli było złamanie kości, a dotknięte ramię jest w gipsie. Zdjęcia rentgenowskie mogą wskazywać na potencjalną niewystarczającą redukcję złamania, co sugeruje przykurcz Volkmanna.

Komplikacje

Przede wszystkim przykurcz Volkmanna prowadzi do silnego bólu. Mogą one wystąpić w postaci bólu spoczynkowego lub bólu stresowego, tak że osoby dotknięte chorobą są znacznie ograniczone w codziennym życiu. Ból w spoczynku może prowadzić do problemów ze snem, zwłaszcza w nocy, a tym samym do niepokoju psychicznego lub drażliwości osoby zainteresowanej.

Ból rozprzestrzenia się również na ramiona lub szyję. Ze względu na zmniejszony przepływ krwi przykurcz Volkmanna prowadzi również do paraliżu lub różnych zaburzeń czucia, przez co pacjent cierpi na poważne ograniczenia ruchowe w życiu codziennym. Puls może być również osłabiony przez przykurcz Volkmanna, przez co skóra staje się niebieska z powodu zmniejszonego dopływu tlenu.

Ponadto, jeśli choroba nie jest leczona, mięśnie są osłabione. Leczenie przykurczu Volkmanna zawsze zależy od dokładnej przyczyny i urazu. Z reguły nie ma powikłań, jeśli choroba zostanie wcześnie rozpoznana i leczona.

W najgorszym przypadku tkanka mięśniowa może umrzeć, jeśli nie jest leczona i nie można jej przywrócić. Przykurcz Volkmanna nie wpływa jednak negatywnie na oczekiwaną długość życia pacjenta i go nie zmniejsza. Nawet po skutecznym leczeniu pacjenci są uzależnieni od różnych terapii.

$config[ads_text4] not found

Kiedy powinieneś iść do lekarza?

Ponieważ przykurcz Volkmanna zwykle nie może się wyleczyć, osoba dotknięta chorobą jest w każdym przypadku zależna od badania i leczenia przez lekarza. To jedyny sposób, aby zapobiec lub ograniczyć dalsze komplikacje i dolegliwości. Im wcześniej skonsultowano się z lekarzem, tym zwykle lepszy jest dalszy kurs.

W przypadku przykurczu Volkmanna należy skonsultować się z lekarzem, jeśli dana osoba cierpi na poważne ograniczenia ruchowe. Z reguły występuje również bardzo silny ból, który może poważnie ograniczyć jakość życia i życia codziennego chorego. Zaburzenia czucia lub paraliż przedramion mogą również wskazywać na przykurcz Volkmanna i powinny zostać zbadane przez lekarza, jeśli występują przez dłuższy czas i nie ustępują same. Niebieskie zabarwienie dotkniętego obszaru często również wskazuje na tę chorobę.

Przede wszystkim można spotkać się z lekarzem ogólnym lub ortopedą. Dalsze leczenie zależy wtedy od nasilenia objawów. Szpital można również odwiedzić w nagłych wypadkach lub gdy ból jest bardzo silny.

Terapia i leczenie

W zakresie leczenia przykurczu Volkmanna dostępne są różne metody leczniczo-techniczne, które lekarz prowadzący rozważa w zależności od ciężkości choroby, dokładnej lokalizacji i indywidualnie wyświetlanych objawów. Jeśli chore ramię jest w gipsie, bandaże ograniczające należy natychmiast usunąć. W związku z tym w trakcie zabiegu chirurgicznego może być konieczne rozcięcie powięzi w dotkniętych obszarach.

Jeśli przyczyną przykurczu Volkmanna jest uraz, uraz ten należy najpierw leczyć. W niektórych przypadkach może być konieczne przywrócenie uszkodzonych naczyń krwionośnych. Jeżeli w pochewce ścięgna pojawi się siniak, należy go otworzyć w trakcie zabiegu chirurgicznego. Siniak należy wypłukać.

Po operacjach należy zapewnić odpowiednie dalsze zabiegi. W tym celu zwykle konieczne są intensywne ćwiczenia fizjoterapeutyczne, aby odzyskać optymalną funkcję mięśni. Jeśli szczególnie duża ilość tkanki mięśniowej obumarła w wyniku przykurczu Volkmanna i zostanie trwale skrócona, może to prowadzić do trwałych ograniczeń ruchu.

W zasadzie po przykurczu Volkmanna jest już za późno na leczenie przyczynowe. Fizjoterapia może zmniejszyć pogorszenie jakości życia chorego pacjenta. Chirurgiczne zastosowanie tzw. Artrodezy w okolicy łokcia pozwala na leczenie objawowe chorych.

zapobieganie

Istnieją środki zapobiegawcze związane z przykurczem Volkmanna, które mają na celu przede wszystkim odpowiednie leczenie złamań w okolicy przedramienia.

Złamania nadkłykciowe kości ramiennej należy redukować tak szybko i delikatnie, jak to możliwe. Podczas nakładania odlewów gipsowych należy uważać, aby je rozłupać. Oznacza to, że można rozsądnie i skutecznie zapobiegać powstawaniu przykurczów Volkmanna oraz uniknąć trwałych uszkodzeń.

Opieka postpenitencjarna

W przypadku przykurczu Volkmanna zakres opieki pozabiegowej zasadniczo opiera się na działaniach terapeutycznych zainicjowanych przez specjalistę. W przypadku leczenia choroby specjalista prowadzący może określić operację lub samoleczenie. W przypadku uszkodzenia podudzia lub przedramienia specjalista rozpoczyna operację.

W przypadku operacji dalsza opieka koncentruje się na zamknięciu rany operacyjnej i mobilizacji dotkniętych chorobą mięśni. Dzieje się tak, ponieważ podczas operacji zazwyczaj nie jest możliwe zamknięcie rany szwem. Alternatywnie ranę zamyka się specjalnym opatrunkiem (tymczasowa wymiana skóry lub uszczelnienie próżniowe).

Szwy są zamykane około tygodnia po operacji. W celu mobilizacji dotkniętych chorobą mięśni zwykle wykonuje się intensywne ćwiczenia fizjoterapeutyczne i zabiegi fizjoterapeutyczne (np. Jednak w indywidualnych przypadkach ruch palców lub dłoni (np. Zaciśnięcie pięści) może pozostać ograniczony. Ponadto sprawność dotkniętych chorobą mięśni nie regeneruje się w pełni podczas pielęgnacji.

Średnio można spodziewać się spadku wydajności o 6 do 19 procent. Leczenie niechirurgiczne można wskazać w przypadku przykurczu Volkmanna spowodowanego zasinieniem uda. Choroba może wyleczyć się samoistnie w ciągu roku. W takim przypadku, oprócz mobilizacji dotkniętych mięśni, osoba dotknięta chorobą musi być ściśle monitorowana klinicznie, neurologicznie i laboratoryjnie.

Możesz to zrobić sam

Jeśli podejrzewa się przykurcz Volkmanna, należy usunąć zaciskające opatrunki gipsowe. Konieczne może być chirurgiczne rozszczepienie powięzi. Uszkodzenia ścięgien i mięśni można leczyć fizjoterapią. Obowiązuje regularny trening dotkniętych mięśni. Odpowiednie środki są oparte na ciężkości i lokalizacji przykurczu. Lekarz sportowy lub fizjoterapeuta może wymienić metody treningowe, które osoby dotknięte chorobą mogą wykonywać samodzielnie w domu.

Szyny pozycjonujące zwykle muszą być noszone w nocy, aby uniknąć dalszego obciążenia mięśni. Ponieważ mięśnie przedramienia, które umożliwiają zginanie dłoni, są poważnie osłabione, żaden pojazd nie może być prowadzony po przykurczu Volkmanna. Praca fizyczna jest możliwa tylko z ograniczeniami. Wczesne poszukiwanie alternatywnego zatrudnienia ułatwia powrót do pracy.

W późnych stadiach choroby uszkodzonych obszarów mięśni nie można już wyleczyć. Środki samopomocy ograniczają się do uśmierzania bólu poprzez chłodzenie, masaż i noszenie szyn oraz niezbyt obciążanie chorego ramienia. Ze względu na trwające ograniczenia fizyczne wskazane jest terapeutyczne podejście do zdarzenia wyzwalającego i jego konsekwencji.