Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest bardzo niewygodne dla osób dotkniętych chorobą. Mimowolnie wyciekający mocz można dobrze zebrać za pomocą higienicznych szablonów, ale wpływa to na jakość życia pacjenta. Nie możesz już poruszać się tak swobodnie, jak wcześniej.
Co to jest wysiłkowe nietrzymanie moczu?
© diy13 - stock.adobe.com
Wysiłkowe nietrzymanie moczu jest stosowany we współczesnej medycynie Wysiłkowe nietrzymanie moczu nazywa. Chodzi o fizyczne obciążenie zwieracza pęcherza. Wysiłkowe nietrzymanie moczu wiąże się z mimowolnym oddawaniem moczu z powodu zwiększonego ciśnienia w podbrzuszu. Pacjenci tracą mocz, gdy kichają lub wchodzą po schodach.
Pacjenci - większość osób dotkniętych tą postacią nietrzymania moczu to kobiety - nie odczuwają potrzeby wcześniejszego oddania moczu. W zależności od ciężkości choroby medycyna wyróżnia trzy różne stopnie. Kaszel, śmiech, kichanie i skakanie są uważane za silny stres fizyczny (stopień 1). Wstawanie, siadanie, wchodzenie po schodach i bieganie są uważane za lekkie obciążenia fizyczne, które prowadzą do mimowolnego oddawania moczu (stopień 2).
Jeśli mocz przechodzi w stanie spoczynku, na przykład podczas leżenia na sofie, występuje wysiłkowe nietrzymanie moczu stopnia 3. W przypadku wysiłkowego nietrzymania moczu pacjenci tracą niewiele (kilka kropel) lub dużo moczu (strumień). Wysiłkowe nietrzymanie moczu występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Dotyka również więcej starszych pacjentów niż młodszych. Aby zapobiec zabrudzeniu bielizny, innych tekstyliów i otoczenia, pacjenci używają wkładek dla osób nietrzymających moczu.
przyczyny
Wysiłkowe nietrzymanie moczu może mieć różne przyczyny. Często wraca do konstytucjonalnie uwarunkowanej lub nabytej słabości dna miednicy. Pacjenci mają genetycznie słabą tkankę łączną lub jest to spowodowane ciążą i porodem naturalnym. Wrodzona wada rozwojowa lub nabyte uszkodzenie zwieracza pęcherza może również prowadzić do wysiłkowego nietrzymania moczu.
U kobiet obniżenie macicy i pochwy oraz usunięcie macicy również prowadzi do nietrzymania moczu. Inne przyczyny u mężczyzn i kobiet to: nadwaga, ciężka praca fizyczna, przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, uszkodzenie nerwów w pęcherzu moczowym i rak prostaty.
Jednak kobiety, które rodzą naturalnie, nie muszą się obawiać, że będą musiały przez całe życie znosić mimowolny wyciek moczu, który występuje podczas ciąży: tylko około sześć procent cierpi później na wysiłkowe nietrzymanie moczu. U mężczyzn oddawanie moczu często następuje mimowolnie po usunięciu gruczołu krokowego.
Objawy, dolegliwości i oznaki
Wysiłkowe nietrzymanie moczu objawia się utratą mniejszych i większych ilości moczu. W przypadku ciężkiego wysiłkowego nietrzymania moczu wydostaje się już mocz od pacjentów w stanie spoczynku i osób, które prawie się nie poruszają. Niekontrolowane oddawanie moczu nie jest bolesne, ale dla osób dotkniętych tym problemem jest wyjątkowo niewygodne. Boją się, że pobliscy ludzie zauważą, że się zmoczyli.
Diagnoza i przebieg choroby
Lekarz prowadzący najpierw przeprowadza szczegółowy wywiad. Aby móc bezpiecznie wykluczyć infekcję dróg moczowych, bada mocz pacjenta. Ogólne badanie fizykalne, zwłaszcza okolic narządów płciowych i odbytu, oraz testy neurologiczne powinny dostarczyć dalszych informacji o istniejącym wysiłkowym nietrzymaniu moczu.
W przypadku definitywnej dysfunkcji pęcherza dalsze postępowanie lekarza uzależnione jest od stopnia nasilenia wysiłkowego nietrzymania moczu. Wykorzystuje się obrazowanie (USG, TK), cytoskopię, kalibrację cewki moczowej i badania krwi. Dalsze informacje powinny zawierać dziennik mikcji z ostatnich dwóch dni poprzedzających badanie lekarskie.
Komplikacje
Wysiłkowe nietrzymanie moczu może powodować różne komplikacje. Niechciany wyciek moczu wpływa przede wszystkim na psychikę osób dotkniętych chorobą, u których często pojawiają się lęki i wycofują się z życia społecznego. W szczególności długotrwałe dolegliwości stanowią duże obciążenie emocjonalne dla chorych, aw skrajnych przypadkach rozwijają się wyraźne zaburzenia lękowe, kompleksy niższości lub depresja.
Jednym z możliwych fizycznych skutków wysiłkowego nietrzymania moczu jest zapalenie okolicy narządów płciowych. Mocz jest podstawą chorób bakteryjnych i dolegliwości, takich jak świąd, zaczerwienienie i ropnie, zwłaszcza przy niedostatecznej higienie. Podczas leczenia mogą również wystąpić zdarzenia niepożądane. Stosowanie leków czasami wiąże się z efektami ubocznymi i interakcjami. Typowe objawy to reakcje nadwrażliwości, problemy żołądkowo-jelitowe i duszność.
Podczas treningu dna miednicy istnieje ryzyko, że zarazki dostaną się do pochwy i doprowadzą do infekcji dróg moczowych. Mogą również wystąpić odleżyny. W skrajnych przypadkach terapia elektrowstrząsami może prowadzić do dolegliwości neurologicznych lub arytmii serca. Biofeedback niesie również ryzyko: w przypadku istniejących chorób psychicznych zabieg może spowodować poważne komplikacje, a czasem zaostrzyć leżącą u jej podstaw dolegliwość. Wreszcie podczas operacji mogą wystąpić krwawienia i zaburzenia gojenia się ran.
Kiedy powinieneś iść do lekarza?
Osoby cierpiące na uporczywy stres powinny zawsze skonsultować się z lekarzem lub terapeutą. Uporczywy stres prowadzi do różnych zaburzeń zdrowotnych, którym należy w porę przeciwdziałać. Jeśli dana osoba cierpi również na niechciane oddawanie moczu, konieczne jest podjęcie działań. Jeśli z powodu nieprawidłowości pojawią się problemy psychologiczne, potrzebny jest lekarz. Wstyd, wycofanie się z życia społecznego lub niepokój to oznaki nieprawidłowości. Wskazują problemy, które należy zbadać.
Obniżona jakość życia lub gorsze samopoczucie prowadzą w dłuższej perspektywie do różnych chorób. Dlatego należy skonsultować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się przez kilka tygodni lub miesięcy. W przypadku niepożądanej utraty moczu podczas kaszlu, śmiechu, ruchu lub kichania należy o tym poinformować lekarza. Zmęczenie, kłopoty ze snem lub moczenie w nocy to inne objawy, które należy zbadać.
Konieczne jest zbadanie przyczyny, aby można było postawić diagnozę i sporządzić plan leczenia. Jeśli upośledzenie prowadzi do niepełnosprawności zawodowej lub problemów interpersonalnych, dana osoba potrzebuje pomocy. Zmiany osobowości, nienormalne zachowanie lub apatia to znaki ostrzegawcze, które należy obserwować. W wielu przypadkach dana osoba nie jest świadoma czynników wyzwalających stres, na które jest narażona na co dzień. Potrzebują wsparcia w celu wyjaśnienia i świadomości.
Terapia i leczenie
Leczenie jest - w zależności od ciężkości choroby - zachowawcze lub operacyjne. Sprawdzone metody konserwatywne obejmują trening dna miednicy, biofeedback, elektrostymulację, stosowanie pessara, przyjmowanie leków i terapie skojarzone (farmakoterapia).
W gimnastyce dna miednicy po wstępnej odprawie fizjoterapeuty wykonuje różne proste ćwiczenia wzmacniające mięśnie i więzadła aparatu podporowego. Uczy się świadomie z nich korzystać w codziennym życiu. Przy biofeedbacku otrzymuje również wizualną i akustyczną reakcję, jeśli poprawnie wykonuje dane ćwiczenia.
Technikę tę można uzupełnić innymi metodami i sprzętem, takimi jak stymulacja elektryczna i krzesło magnetyczne. W przypadku stymulacji elektrycznej, mięsień zwieracza nie jest napinany przez samego pacjenta, lecz raczej stymulowany elektrodami wprowadzanymi do odbytu lub pochwy. Wkładanie pessara do pochwy jest odpowiednie tylko dla kobiet. Podnosi szyję pęcherza lub macicę.
Ciągnięcie aktywuje mięśnie zwieracza i unosi mięśnie cewki moczowej i pęcherza. Leczenie farmakologiczne polega na podawaniu estrogenu lub przepisywaniu selektywnego inhibitora wychwytu zwrotnego serotoniny i norepinefryny (SSNRI). Na przykład duloksetyna powoduje zwiększone uwalnianie neuroprzekaźników. Feminacones, ciężarki w kształcie tamponów o różnej masie, które są wkładane do pochwy i trenują dno miednicy, są również odpowiednie tylko dla kobiet.
Jeśli wysiłkowe nietrzymanie moczu wymaga leczenia operacyjnego, wybór metody operacyjnej zależy od tego, czy pilniejsze jest obniżenie macicy, czy wysiłkowe nietrzymanie moczu.Jeśli mimowolny wyciek moczu powoduje więcej problemów, zakłada się stabilizującą opaskę z tworzywa sztucznego (TOT, TVT). W przypadku osłabienia mięśni w okolicy dna miednicy wykonuje się perinoplastykę pochwy.
W przypadku bardzo ciężkiego wysiłkowego nietrzymania moczu pomocne może być tylko wprowadzenie sztucznego zwieracza (zwieracza AMS, Pro-ACT). Terapia implantologiczna jest innowacyjna: minimalnie inwazyjna procedura polega na wyściełaniu tkanki cewki moczowej mikrocząsteczkami, które znajdują się w macierzy kwasu hialuronowego.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na zdrowie pęcherza i dróg moczowychzapobieganie
Zapobiegawczo zalecamy picie dużej ilości płynów w ciągu dnia. Trenuje zwieracz pęcherza. Ponadto bardzo dobrze sprawdziła się profilaktyczna gimnastyka na basenie (dla obu płci!). W żadnym wypadku pacjent nie powinien zmniejszać dziennego spożycia płynów, ponieważ spowodowałoby to trwałe zmniejszenie pojemności pęcherza.
Opieka postpenitencjarna
Nie można sformułować żadnych ogólnych stwierdzeń na temat leczenia po wysiłkowym nietrzymaniu moczu. To, czy konieczne są określone środki, zależy od przyczyny i postaci choroby, wybranej terapii i powodzenia leczenia. Po operacji konieczne jest przeprowadzenie kilku badań kontrolnych.
Przede wszystkim monitorowane jest gojenie się rany operacyjnej. Zwykle ranę należy leczyć przez kilka tygodni. Gojenie przyspiesza codzienne stosowanie maści. Często pojawia się nieprzyjemny świąd. Z tego powodu często zaleca się wielokrotne kąpiele nasiadowe. Ogólnie rzecz biorąc, należy przestrzegać ścisłej higieny osobistej.
Bandaże zdecydowanie należy zmieniać codziennie. W zależności od choroby podstawowej wymagane są również różne inne środki. W wielu przypadkach nawroty pojawiają się ponownie, pomimo początkowo skutecznego leczenia. Dlatego konieczne są regularne wizyty u lekarza rodzinnego lub, w zależności od przyczyny wysiłkowego nietrzymania moczu, u urologa, ginekologa lub innego specjalisty.
Osoby dotknięte chorobą powinny również zasięgnąć porady specjalistów w zakresie opieki stomijnej. Aby lepiej radzić sobie z chorobą w życiu codziennym, należy zapoznać się z obsługą sprzętu do inkontynencji, takiego jak pieluchy dla dorosłych czy szablony. Ponieważ wysiłkowe nietrzymanie moczu jest zwykle dużym obciążeniem psychicznym, często konieczna jest długoterminowa opieka psychoterapeutyczna.
Możesz to zrobić sam
Jest kilka rzeczy, które pacjenci z wysiłkowym nietrzymaniem moczu mogą zrobić, aby złagodzić objawy. Produkty do nietrzymania moczu, takie jak majtki, jednorazowe majtki czy tampony analne, ułatwiają codzienne życie z chorobą. Produkt do inkontynencji powinien być stosowany szczególnie w sytuacjach stresowych.
Równie ważne jest regularne korzystanie z toalety. Częste oddawanie moczu może przyzwyczaić pęcherz i zwiększyć potrzebę oddania moczu. Z drugiej strony, bardzo rzadkie oddawanie moczu może prowadzić do nadmiernego rozciągania mięśni pęcherza. Jeśli w tym samym czasie masz nadwagę, należy to zmniejszyć. Otyłość prowadzi do wysokiego ciśnienia w jamie brzusznej i zwiększa nietrzymanie moczu. Ponieważ nietrzymanie moczu zwiększa ilość zarazków na skórze, należy zadbać o organizm. W szczególności okolice intymne muszą być dostatecznie oczyszczone.
Jeśli również stosujesz dietę przyjazną dla pęcherza, unikając czarnych przypraw lub kawy, wysiłkowe nietrzymanie moczu powinno zauważalnie zmniejszyć się po kilku dniach. Jednak należy również usunąć przyczynę dyskomfortu. Ważne jest, aby zredukować czynniki stresowe w życiu codziennym iw pracy oraz stworzyć dodatkowy spokój i równowagę poprzez ćwiczenia relaksacyjne, takie jak trening autogenny.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
