Próba Webera

Upośledzenie słuchu, znane w żargonie technicznym jako niedosłuch, odnosi się do upośledzenia słuchu. Dotyka coraz większej liczby osób i może obejmować od lekkiego upośledzenia do całkowitej utraty słuchu.

Niektóre skargi są widoczne tylko przez pewien czas, inne są trwałe. Upośledzenie słuchu może mieć wiele przyczyn. Często wiąże się to z wiekiem pacjenta lub w wyniku choroby lub zanieczyszczenia hałasem. W niektórych przypadkach utrata słuchu jest również dziedziczona. Dzięki środkom dostępnym w praktyce lekarza rodzinnego możliwa jest już prosta i szybka diagnoza podejrzenia. Na przykład różne testy kamertonu dają lekarzowi wiarygodne informacje o tym, która część ucha może powodować uszkodzenie słuchu. Ten test z użyciem kamertonu obejmuje również Próba Webera.

Jaka jest próba Webera?

Test kamertonowy, który jest używany na co dzień w gabinetach lekarskich ze względu na jego nieskomplikowaną aplikację, to test Webera. Imiennik to Ernst Heinrich Weber. Jako profesor anatomii i fizjologii w Lipsku zwrócił uwagę na tę metodę już w 1834 roku. Jako standardowy test leków na ucho, nos i gardło do badania wady słuchu, metoda ta może być stosowana do szybkiego i skutecznego określenia możliwych przyczyn utraty słuchu.

Upośledzenie słuchu może wynikać z zaburzeń w przewodzie słuchowym zewnętrznym, w uchu środkowym lub wewnętrznym, ale także centralnie w okolicy drogi słuchowej. W zależności od pochodzenia zaburzenia, ubytek słuchu dzieli się na zaburzenia czuciowo-nerwowe (uszkodzenie ucha wewnętrznego lub obszaru nerwów słuchowych) i zaburzenia przewodzenia dźwięku (uszkodzenie ucha środkowego lub przewodu słuchowego zewnętrznego). Zakres upośledzenia słuchu może wahać się od lekkiego ubytku słuchu do głuchoty.

Eksperyment Webera pozwala na dobrą diagnozę jednostronnego upośledzenia słuchu i jest szczególnie przydatny do rozróżniania między przewodzeniem dźwięku a zaburzeniami wrażeń dźwiękowych. Badanie jest procesem nieskomplikowanym i bezbolesnym i należy do tzw. Procedur testów subiektywnych, gdyż zależy od aktywnej współpracy pacjenta. Test Webera zwykle pomaga określić, która część ucha powoduje uszkodzenie słuchu. W tym klinicznie zorientowanym badaniu słuchu lekarz używa kamertonu.

Funkcja, efekt i cele

Za pomocą kamertonu lekarz jest w stanie rozpoznać i zlokalizować różne problemy ze słuchem. Metoda ta opiera się na teorii przewodnictwa Macha: jeśli przenoszenie dźwięku przez łańcuch kosteczek słuchowych jest zakłócone w przypadku niedosłuchu przewodzeniowego, dźwięk docierający przez przewodnictwo kostne do ucha środkowego pozostaje tam uwięziony i nie jest przenoszony.

Do diagnozy lekarz używa tego samego kamertonu, którego używa muzyk do strojenia instrumentu. Wibruje w tonacji koncertowej a o częstotliwości 440 Hz. Lekarz może go użyć do zbadania, czy dźwięk generowany przez kamerton jest przekazywany przez kości głowy i odbierany przez pacjenta. Kamerę wprawia się w ruch i umieszcza stopą na głowie pacjenta. Dźwięk jest następnie przekazywany do uszu wewnętrznego poprzez przewodnictwo kostne.

Jeśli z Twoim słuchem wszystko jest w porządku, wibracje kamertonu są rejestrowane równie silne w obu uszach. Jeśli wystąpi problem, dźwięk będzie głośniejszy w jednym uchu niż w drugim. W ten sposób można zidentyfikować zaburzenia w przewodzeniu powietrza, na przykład zwężenie przewodu słuchowego lub utratę intensywności w uchu środkowym. Osoba dotknięta chorobą zgłasza, że ​​ucho, przez które słyszy, trudniej słyszy dźwięk szczególnie głośno.

Zjawisko to jest łatwe do zrozumienia: jeśli trzymasz jedno ucho, słyszysz swoje wypowiedziane słowo szczególnie głośno w tym uchu. Eksperyment Webera dzięki poprawnej interpretacji pozwala na orientacyjną klasyfikację rodzaju ubytku słuchu. Osoba z normalnym słuchem lub pacjent równie niedosłyszący słyszy dźwięk kamertonu po umieszczeniu go na czaszce z oboma uszami na tym samym poziomie. Nawet osoba normalnie słysząca rejestruje dźwięk kamertonu jako taki sam w obu uszach. Dlatego ma wrażenie, że słyszy to w połowie swojej głowy.

Dźwięk nie jest lateralizowany, czyli nie skierowany na jedną stronę. Jeśli pacjent mówi, że słyszy dźwięk z jednej strony, nazywa się to lateralizacją. W takim przypadku występuje jednostronne lub asymetryczne uszkodzenie słuchu. W jednostronnych zaburzeniach czuciowo-nerwowych dźwięk jest odbierany przez lepiej słyszące ucho wewnętrzne, więc pacjent ustawia się bocznie do zdrowego ucha. W przypadku jednostronnych zaburzeń przewodzenia dźwięku dźwięk w uchu dotkniętym chorobą jest jednak głośniejszy, zwykle ku zdziwieniu pacjenta.

Przewodzeniowy ubytek słuchu występuje, gdy dźwięk nie jest przenoszony do ucha zewnętrznego lub środkowego. Może to powodować woskowinę lub zapalenie ucha środkowego. Jeśli występuje przewodzeniowy ubytek słuchu, dźwięk w uchu dotkniętym chorobą jest odbierany jako głośniejszy. W przypadku niedosłuchu zmysłowo-nerwowego dźwięk dociera lepiej do ucha zdrowego. Niedosłuch odbiorczy może być spowodowany uszkodzeniem ucha wewnętrznego, nerwu słuchowego lub mózgu.

Diagnoza w tym przypadku może obejmować ostry ubytek słuchu, chorobę Menière'a (choroba ucha wewnętrznego), uszkodzenie ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego, nerwiak słuchu (łagodny guz na równowadze i nerwach słuchowych) lub urazowy uraz spowodowany złamaniem podstawy czaszki. Często ostra utrata słuchu zmysłowo-nerwowego może być również wywołana jako część urazu pop lub pojawić się bez znanych przyczyn. Najczęstszą przyczyną przewodzeniowego ubytku słuchu jest zatyczka woskowiny lub woskowina. Istotnymi objawami są ostra utrata słuchu, której towarzyszy uczucie ucisku na ból ucha.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Ryzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa

W przypadku lateralizacji w eksperymencie Webera, lekarz przeprowadzi kolejny test kamertonowy, eksperyment Rinne. W ten sposób można jeszcze bardziej zawęzić i precyzyjniej określić przyczynę uszkodzenia słuchu. Test kamertonu jest nieszkodliwy dla zdrowia.