Szczaw łąkowy wspomniano już w starożytności. Od najdawniejszych czasów była używana jako roślina lecznicza i jadalna. Dawno zapomniany, w teraźniejszości znów zyskuje na znaczeniu.
Występowanie i uprawa szczawiu pospolitego
Szczaw łąkowy należy do grupy dzikich ziół i pochodzi z Europy Środkowej i Zachodniej. Znanych jest ponad 120 gatunków roślin dokowych. Szczaw pospolity można spotkać przede wszystkim na łąkach bogatych w składniki odżywcze i przy drogach. Roślina ta należy do rodziny rdestowatych i jest spokrewniona z innymi uprawami, takimi jak gryka i rabarbar.
Szczaw to wieloletnia odporna roślina o dużym zapotrzebowaniu na składniki odżywcze. Średnia wysokość wynosi od 20 do 50 centymetrów. Charakterystyczne są długie, strzałkowate liście, przypominające szpinak. Kolor liści waha się od ciemnozielonego do czerwonawego, w zależności od zawartości kwasu szczawiowego. Kwiaty rośliny są raczej niepozorne.
Rosną w rodzaju wiechy. Okres zbiorów szczawiu pospolitego rozpoczyna się w kwietniu. Podobnie jak w przypadku rabarbaru, ostatni dzień zbiorów przypada na 24 czerwca. Od tego momentu stężenie kwasu szczawiowego w roślinie wzrasta i nadaje jej gorzki i nieprzyjemny smak.
Efekt i aplikacja
Zielone liście szczawiu łąkowego mają przyjemny kwaśny i świeży smak. Zawartość witaminy C w dzikich ziołach jest wyższa niż w wielu innych ziołach. Inne składniki oprócz dwóch już wymienionych to substancje gorzkie, flawonoidy, witamina A i garbniki. Wykazano, że szczaw ma działanie krwiotwórcze, oczyszczające krew i moczopędne. Szczaw był ceniony już w starożytności.
Grecy i Rzymianie używali go w celu zapobiegania niedoborom witamin i składników odżywczych, na przykład w leczeniu szkorbutu. Był również używany w dawnych czasach jako środek obniżający gorączkę. Szczaw był również uważany za środek przeciw zaparciom lub był używany na ból ucha i zęba. W przeszłości korzenie szczawiu były również stosowane w leczeniu swędzenia.
Dziś roślina ponownie znajduje zastosowanie w medycynie, ale także w wielu kuchniach i menu. Jest stosowany w połączeniu z innymi sałatkami liściastymi jako świeża sałatka. Szczaw można przygotować jak szpinak lub jako dodatek do masła ziołowego, twarogu ziołowego lub słynnego frankfurckiego zielonego sosu. Zupę szczawiową można również znaleźć w wielu menu. Liście bogate w witaminy tracą swój świeży zielony kolor po ugotowaniu, ale smak zostaje zachowany.
Pod koniec sezonu szczaw można również umieścić w słoikach z olejem. Kiedy roślina wysycha, smak prawie całkowicie zanika. Szczaw jest zbierany na jak najbardziej nietraktowanych łąkach, ponieważ nawozy i pestycydy są wchłaniane przez roślinę, a tym samym mogą dostać się do organizmu człowieka. Używane są głównie zielone, młode i nieskazitelne liście. Jeśli liście są już czerwonawe, stężenie kwasu szczawiowego jest znacznie wyższe.
Liście są przetwarzane w podobny sposób jak liście rukoli lub sałaty: dobrze wypłukać, osuszyć, usunąć twarde łodygi i zerwać, pokroić lub posiekać liście według potrzeb. Jeśli szczaw wejdzie w kontakt z żelazem lub aluminium, zmienia kolor i staje się niejadalny. Następnie zielone zioło nabiera metalicznego smaku. W połączeniu z produktami mlecznymi - podobnie jak rabarbar - zawartość kwasu jest lekko zobojętniona.
Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania
Naturalny sposób działania dzikich ziół i roślin staje się coraz ważniejszy obok konwencjonalnych leków. Szczaw łąkowy może wpływać na zdrowie organizmu na różne sposoby. Uwolnione składniki szczawiu łąkowego można dobrze wykorzystać zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu. Świeże, niegotowane liście mają wyższą zawartość witaminy C niż cytryny.
Szczaw jest zatem idealny do zapobiegania i leczenia przeziębień. Wiele środków na przeziębienie zawiera ekstrakt ze szczawiu. Szczaw ma pozytywny wpływ na mechanizmy obronne organizmu oraz działa antybakteryjnie. Wyczerpaniu i zmęczeniu przeciwdziała żelazo zawarte w roślinie. Gorycz i garbniki w szczawiu są bardzo ważne.
Aktywują one produkcję soków trawiennych, a tym samym umożliwiają łatwiejsze trawienie obfitych i tłustych potraw. Garbniki mają działanie przeciwzapalne i przeciwbakteryjne oraz neutralizują toksyny. Dlatego szczaw był stosowany w przeszłości i obecnie w leczeniu dolegliwości żołądkowych i jelitowych.
Herbata szczawiowa wspomaga oczyszczanie krwi i wspomaga ogólną witalność. Aby zrobić herbatę, czubatą łyżkę świeżego szczawiu łąkowego wlewa się na ćwierć litra gorącej wody i pozostawia na nie więcej niż dziesięć minut. Działanie antybakteryjne szczawiu jest często stosowane przy wypryskach skóry, trądziku i wypryskach. W tym celu przygotowuje się również herbatę, którą schładza się i usuwa liście.
Następnie skórę czyści się wacikiem nasączonym herbatą. Stosując szczaw polny, niektóre grupy ludzi powinny pamiętać, że spożywanie tego rodzaju produktów i posiłków może mieć również szkodliwy wpływ na ich zdrowie. Z jednej strony dotyczy to osób z chorobami nerek, ponieważ zawarty w nim kwas szczawiowy sprzyja tworzeniu się kamieni nerkowych. Z drugiej strony kobiety w ciąży powinny zachować ostrożność, ponieważ mogą wywołać skurcze. Osoby z niedoborem żelaza powinny również stosować go oszczędnie, ponieważ kwas szczawiowy utrudnia wchłanianie żelaza z pokarmów roślinnych i zwierzęcych.
.jpg)
