Jaskier

Z bulwiaste jaskry to trująca roślina występująca głównie w Europie Środkowej. Kiedyś był uznawany za roślinę leczniczą. Dziś jednak, ze względu na swoją toksyczność, bulwiasty jaskier jest stosowany jako lek, głównie w homeopatii, po rozcieńczeniu.

Występowanie i uprawa bulwiastego jaskiera

Roślina była już w starożytności używana jako środek przeczyszczający, a Hipokrates również stosował ją jako środek nieskuteczny. Z bulwiaste jaskry, który jest również nazywany Ranunculus bulbosus należy do rodziny jaskier (Ranunculaceae) i do rodzaju jaskier (Ranunculus). Jaskier jest lepiej znany niż Jaskier, którymi mogą być różne rodzaje jaskry.

Jaskier bulwiasty to wieloletnia roślina, która rośnie trwale i zielna i ma od 15 do 50 centymetrów wysokości. Owłosiona łodyga jest pogrubiona w dolnej części, tuż pod powierzchnią ziemi, od której pochodzi pierwsza część nazwy rośliny. Ta bulwa służy jaskierowi do przechowywania składników odżywczych i jako narząd wytrwałości. Pozwala to jaskierowi przetrwać okresy suszy i gorąca oraz okresy niskiej zawartości składników odżywczych.

$config[ads_text1] not found

Bulwiasty jaskier ma żółte kwiaty, które składają się z pięciu płatków i mają średnicę od dwóch do trzech centymetrów. Kwitnie od maja do lipca. Po dojrzewaniu nasion łodygi i liście bulwiastego jaskiera szybko więdną, co pozwala roślinie uniknąć suchych miesięcy letnich i jesiennych. Niemiecka nazwa Hahnenfuß odnosi się do potrójnie podzielonych liści ptasiej stopy.

Jaskier bulwiasty występuje w dużej części Europy. Występuje szczególnie w Europie Środkowej, ale można go również znaleźć w południowej części Skandynawii, na Ukrainie i na Bliskim Wschodzie oraz w północnoafrykańskim obszarze śródziemnomorskim. Roślina preferuje gleby wapienne, raczej ubogie w składniki odżywcze i rośnie na łąkach, ugorach, skałach i hałdach. Roślina jest zapylana przez owady.

Efekt i aplikacja

Wszystkie części rośliny w bulwiastym jaskierze są trujące. Jeśli świeża roślina jest uszkodzona, tworzy sok z nietoksyczną substancją ranunculiną. Ranunculin to glukozyd, który przekształca się w trujący alkaloid protoanemoninę. Protoanemonina to toksyna występująca we wszystkich jaskrowcach. Działa silnie drażniąco na skórę i błony śluzowe, przez co kontakt zewnętrzny prowadzi do zaczerwienienia skóry, swędzenia i powstawania pęcherzy. Jest to znane jako zapalenie skóry jaskry.

$config[ads_text2] not found

Takie podrażnienia mogą wystąpić np. Podczas chodzenia boso po świeżo skoszonych łąkach, na których występuje roślina. Protoanemonina stosowana wewnętrznie działa na układ nerwowy i powoduje uczucie pieczenia w jamie ustnej, wymioty i kolki w żołądku. Może prowadzić do silnego podrażnienia żołądka, jelit i nerek. Ponadto mogą wystąpić napady zawrotów głowy, aw ciężkich przypadkach skurcze, a nawet paraliż.

Jednak w wysuszonych częściach rośliny toksyny są tracone. Trująca, ale niestabilna protoanemonina jest przekształcana w nietoksyczną anemoninę, gdy roślina wysycha. Anemonine ma działanie przeciwskurczowe i przeciwbólowe oraz może zabijać bakterie. Ze względu na toksyczne działanie wysokich stężeń protoanemoniny, substancji czynnej, roślina jest obecnie stosowana głównie w homeopatii. Do produkcji leku wykorzystuje się wszystkie części roślinne świeżego, kwitnącego jaskiera.

W małych dawkach bulwiasty jaskier można również dodawać do mieszanek herbat, a oprócz wewnętrznego stosowania homeopatycznego w postaci globulek, kropli lub zastrzyków, można go również stosować zewnętrznie jako podkładkę lub kopertę. Kuleczki, krople i roztwory do wstrzykiwań są dostępne w różnych mocach, tj. W różnych stopniach rozcieńczenia. Globulki przyjmuje się od jednego do trzech razy dziennie, w zależności od ich mocy.

$config[ads_text3] not found

Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania

Bulwiasty jaskier od dawna jest uznaną rośliną leczniczą. Roślina była już w starożytności używana jako środek przeczyszczający, a Hipokrates również stosował ją jako środek nieskuteczny. W XVI wieku bulwiasty jaskier był używany przeciwko brodawkom, odmrożeniom i jako środek odżywiający włosy, aw późniejszych wiekach można spotkać różne formy leczenia w medycynie ludowej.

Obecnie jaskier bulwiasty jest stosowany w homeopatii jako złożony środek leczniczy, to znaczy razem z innymi homeopatycznymi produktami leczniczymi, które są ze sobą skoordynowane i jako przewodnik, którego działanie wspomagają inne homeopatyczne substancje lecznicze. W oparciu o zasadę homeopatii Hahnemanniana, aby leczyć podobne rzeczy podobnymi rzeczami, jaskier jest stosowany w różnych chorobach skóry, ale także w stanach bolesnych.

Uśmierza ból różnego pochodzenia i swędzenie, a stany zapalne goją. W szczególności choroby skóry wywoływane przez wirusy, takie jak półpasiec, ospa wietrzna lub opryszczka pospolita, można leczyć homeopatycznie za pomocą bulwiastego jaskiera. Leczenie homeopatyczne reumatyzmu, dny moczanowej, bólów wybuchowych spowodowanych przeziębieniem i kaszlem lub bólów głowy spowodowanych wahaniami temperatury jest również możliwe poprzez złagodzenie bólu.

Ponadto leczenie homeopatyczne tą rośliną może pomóc w różnych innych chorobach i jest stosowane na przykład w przypadku kataru siennego, zapalenia opon mózgowych (zapalenie opon mózgowych), zapalenia opłucnej (zapalenie opłucnej) i nerwobólów (ból nerwów). W przypadku nerwobólów należy wspomnieć o aplikacji w neuralgii międzyżebrowej (nerwoból w międzyżebrowej okolicy ściany klatki piersiowej).

$config[ads_text4] not found

Inne możliwe zastosowania to ogólne zmęczenie i wyczerpanie, a także ataki gorączki. Oprócz zastosowania jako substancji leczniczej, bulwiasty jaskier jest rzadko stosowany jako roślina ozdobna na rabaty i trawniki.