cement

Gra w stomatologii cement odgrywa ważną rolę jako materiał mocujący i wypełniający. Używane są tutaj bardzo różne materiały. Do tej pory najpowszechniej stosowany cement dentystyczny zawiera fosforan cynku.

Co to jest cement

Żywy ząb już w naturalny sposób tworzy cement, który jako cement korzeniowy otacza korzeń zęba. Cement korzeniowy służy do mocowania zęba w aparacie do utrzymywania zęba i składa się w 60% z hydroksyapatytu, 23% ze składników organicznych i 12% z wody. Hydroksyapatyt to ten sam materiał, z którego wykonane są kości. To jest fosforan wapnia.

Materiały są również używane do sztucznych mocowań elementów zębów, protez, wypełnień korzeni i ogólnie wypełnień dentystycznych, które muszą mieć silne właściwości adhezyjne, aby można było mocować zęby, korony, protezy lub wkłady.

Idealne materiały powinny mieć dobrą przyczepność do zębów i protez, wysoką wytrzymałość na rozciąganie i ściskanie, niską rozpuszczalność w wodzie i kwasach, szybką obciążalność i dobrą biokompatybilność.

Kształty, typy i typy

W zależności od przeznaczenia cementu stosowane są różne materiały. Rzeczywiste cementy dentystyczne zawierają dużą ilość składników nieorganicznych. Większość z nich to fosforany cynku. Niektóre cementy mają organiczną matrycę z tworzywa sztucznego wypełnioną nieorganicznymi wypełniaczami.

Z kolei cementy glasjonomerowe są wytwarzane z mieszaniny polimerów organicznych i szkła wapniowo-glinowo-krzemianowego. Cement fosforanowo-cynkowy, lub w skrócie cement fosforanowy, jest obecnie najczęściej stosowanym cementem dentystycznym. Służy do mocowania koron, niedopełnienia oraz tymczasowego wypełnienia zębów. Działa również jako izolator termiczny i chemiczny.

Cement na bazie tlenku cynku i eugenolu jest używany od XIX wieku. Składa się z mieszaniny tlenku cynku i eugenolu (olejek goździkowy). Znajduje zastosowanie w szczególności do cementowania uzupełnień tymczasowych lub wypełnień kanałów korzeniowych. Eugenol powoduje typowy zapach u dentysty.

Stosowany jest również tak zwany cement glasjonomerowy. Cement glasjonomerowy produkowany jest na bazie organicznych polimerów z kwasu poliakrylowego oraz szkła wapniowo-glinowo-krzemianowego. Służy do mocowania koron, do niedopełniania oraz do wykonywania wypełnień zębów mlecznych.

Kompozyty to materiały często używane do wypełnień. Ale są również odpowiednim materiałem do mocowania koron, korzeni i uzupełnień ceramicznych.Mieszanka cementów glasjonomerowych i kompozytów tworzy tzw. Kompomery, które są stosowane jako materiał wypełniający.

Struktura i funkcjonalność

Poszczególne cementy składają się z różnych materiałów, które jednak ogólnie mają dobre właściwości adhezyjne do zęba. Ze względu na składniki nieorganiczne, takie jak fosforan cynku, tlenek cynku czy krzemian glinowo-wapniowy, nie są to kleje, ale cementy. Podczas gdy kleje mają właściwości płynięcia i wysoką lepkość, cementy są ciałami stałymi o wysokiej wytrzymałości na ściskanie i rozciąganie. Jednak w przypadku cementów z zawartością organicznych tworzyw sztucznych wymagana jest również pewna plastyczność, chociaż dominuje współczynnik wytrzymałości.

Cementem najczęściej stosowanym w stomatologii jest nadal cement fosforanowy. Jest mieszany z proszkiem cementowym i płynem na krótko przed użyciem. Proszek cementowy zawiera do 90% tlenku cynku. Pozostała część składa się z tlenku magnezu, fluorku wapnia, dwutlenku krzemu i tlenku glinu w miarę zmniejszania się ilości. Płyn zawiera 45-64% kwas fosforowy.

Te dwa składniki miesza się razem na wolnej od korozji powierzchni. Proporcje mieszania dobiera się tak, aby uzyskać kremową konsystencję. Po zastosowaniu tej pasty cement szybko wiąże i mocuje koronę lub tworzy stabilne wypełnienie zęba.

Jak już wspomniano, cement cynkowo-eugenolowy składa się z mieszaniny tlenku cynku i olejku goździkowego. Bardzo szybko twardnieje i ma dobre właściwości rozlewności. Jednakże, ponieważ eugenol rozpuszcza tworzywa sztuczne, tego cementu nie należy nigdy używać do cementowania uzupełnień z tworzyw sztucznych.

Cement glasjonomerowy powstaje w wyniku reakcji kwasu poliakrylowego i glinokrzemianu wapnia w wodzie destylowanej. Tworzy to żel karboksylanu glinowo-wapniowego, który szybko twardnieje. Jego właściwości adhezyjne wynikają z silnego wiązania grupy karboksylowej z twardą substancją zęba.

Kompozyty to inna klasa materiałów, które składają się z matrycy z tworzywa sztucznego zmieszanej z ciałami nieorganicznymi. Z kolei kompomery to modyfikowane kompozyty, do których dodano cementy glasjonomerowe. Oba stosowane są głównie jako alternatywa dla wypełnień z amalgamatu, złota lub ceramiki. Kompozyty są również używane do cementowania koron, uzupełnień ceramicznych i wkładów korzeniowych.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Korzyści medyczne i zdrowotne

Zastosowanie cementu w stomatologii gwarantuje pełną funkcjonalność uzębienia nawet przy zębach zniszczonych i na starość. Wiele zębów, które już nie żyją, można zachować przez długi czas za pomocą koron i przyczep korzeniowych, wspierając w ten sposób funkcję żucia.

Nawet protezy całkowite zawsze wymagają do mocowania cementu z dobrze przylegającymi materiałami. Cement fosforanowy okazał się szczególnie przydatny we wszystkich zastosowaniach. Łączy w sobie wszystkie właściwości niezbędne do dobrego cementu. Materiał ma wysokie właściwości adhezyjne do zęba, charakteryzuje się dużą wytrzymałością na ściskanie i rozciąganie oraz jest biokompatybilny. Chociaż do produkcji cementu fosforanowego używa się mocnego kwasu, nie powoduje on uszkodzenia zęba.

Cement glasjonomerowy ma również dobre właściwości adhezyjne i jest jeszcze bardziej odporny na ciśnienie niż cement fosforanowy. Jednak jego odporność na wilgoć jest niższa. Ponadto nie nadaje się do stosowania przy martwych zębach, ponieważ do swojej funkcji potrzebuje wilgoci.Jednak zęby dewitalne nie są już dostarczane i dlatego nie mogą już dostarczać wilgoci.

Cement glasjonomerowy jest alternatywą dla cementu fosforanowego tylko dla żywych zębów. W przypadku zębów martwych można wybierać między cementem fosforanowym a kompozytem. Kompomery nadają się tylko do nadzień.