Kolombiny

Plik Orlik to roślina ogrodowa, która występuje w wielu wariantach kolorystycznych. Ich 70 do 75 gatunków rośnie głównie na półkuli północnej. Ich nasiona zawierają cyjanowodór, co czyni je lekko toksycznymi.

Występowanie i uprawa orlika

Columbine to roślina ogrodowa, która występuje w wielu wariantach kolorystycznych. Ich 70 do 75 gatunków rośnie głównie na półkuli północnej. Kolombiny lub Aquilegia w nazwie technicznej należą do rodziny jaskier. Występują na półkuli północnej i dlatego pochodzą z krajów Europy, północno-zachodniej Afryki i części Azji. W Niemczech występuje głównie na południu, gdzie rośnie w miejscach nasłonecznionych i zacienionych.

Preferuje gleby piaszczyste lub wapienne. Popularnie występuje również pod nazwą Rękawica damska, Frauenschühli, Kwiat Jovis, Kapuzinerhüttli, Pfaffenkäpple lub Rydwan Wenus znany. Kolombiny to rośliny wieloletnie, które kwitną od trzech do pięciu lat. W zależności od występującej odmiany osiągają wysokość od 30 do 90 centymetrów. Tworzą rozgałęziony system korzeniowy, który jest trudny do usunięcia po rozszerzeniu. Korzenie są mocne, mięsiste i twarde. Bardzo mocno zakotwiczają się w ziemi.

Liście tworzą rozety i są blisko siebie. Mniejsze liście rosną na łodydze. Kwiaty mają szeroką gamę kolorów od odcieni niebiesko-fioletowych po czerwień, pieniądze i biel. Kwitną w kwietniu i maju. Mogą ponownie zakwitnąć jesienią, pod warunkiem usunięcia zwiędłych kwiatów. Nasiona dojrzewają od lipca do sierpnia i są rozrzucane przez wiatr na większej powierzchni. Dzikie orlikowate podlegają ochronie przyrody.

Efekt i zastosowanie Columbine

Orlik zawiera w nasionach głównie glikozydy cyjanogenne, czyli cyjanowodór, co sprawia, że ​​są niebezpieczne, jeśli są stosowane nieostrożnie. Należy zauważyć, że spożycie świeżej orliki lub nawet tylko części rośliny prowadzi do wymiotów, biegunki, problemów z sercem, senności i nudności. Kontakt z nim może powodować podrażnienia skóry.

Jeśli roślina zostanie starannie wysuszona lub podgrzana, jej trucizna staje się nieskuteczna. Wtedy może być stosowany jako roślina lecznicza. Po wysuszeniu liście i kwiaty można wykorzystać jako herbatę, która ma działanie moczopędne i pocące. To stymuluje metabolizm i stymuluje równowagę bilansu wodnego. Pomaga przy dnie moczanowej, reumatyzmie i utracie apetytu. Może być również stosowany przy problemach trawiennych i do oczyszczania krwi.

Do przygotowania herbaty części roślin należy zebrać między czerwcem a październikiem, a następnie wysuszyć. Dwie łyżeczki ziela wystarczą na jedną filiżankę. Jeśli teraz zostanie zaparzona wrzątkiem, po dziesięciu minutach zaparzania można ją wypić. Jako maść na problemy skórne lub jako część nalewki do mycia, orlik działa ściągająco.

Więc ich aktywne składniki ściągają skórę razem. Dzięki dodatkowym właściwościom antyseptycznym, odrętwiającym i oczyszczającym rany przyspiesza gojenie. Jeśli skóra jest zarażona pasożytami, nasiona można wysuszyć i zmiażdżyć. Nakładane na skórę pomagają zwalczać pasożyty.

Do przygotowania nalewki potrzeba 500 gramów suszu. To jest dodawane do jednego litra 68 procent alkoholu. Butelkę następnie zamyka się i umieszcza w ciepłym miejscu na dwa tygodnie. Po tym czasie ich zawartość można przefiltrować. 20 kropli pozostałej części nalewki należy umieścić na kawałku cukru, który następnie jest spożywany. Jeśli będzie to powtarzane co trzy godziny, nastąpi poprawa.

Jeśli występuje inwazja wszy, można do tego użyć również nasion orlika. Ponieważ jednak istnieją inne, lepiej i szybciej działające rośliny, to zastosowanie jest mało znane.

Znaczenie dla zdrowia, leczenia i zapobiegania

Orlik ma pozytywne działanie jako roślina lecznicza. Jednak jest rzadko używany. Inne rośliny mają większy i szybszy efekt, więc w większości przypadków będą preferowane. W średniowieczu orlik był stosowany głównie w chorobach wątroby, takich jak żółtaczka.

Ale używano go również przy problemach z żółcią, skórą, żołądkiem i trawieniem, a także przy różnych narostach skóry, takich jak przetoki, czyraki, zgrzyty czy wrzody. Z nasion, liści, korzeni i kwiatów sporządzano maści i nalewki. Hildegard von Bingen polecała orlik na przykład na gorączkę i ciemieniuchę. W takich przypadkach liście należy rozgnieść, aby sok można było następnie wlać do wina. Ta mieszanka obniży temperaturę przy regularnym stosowaniu. W innym zgłoszeniu opisano go przeciwko problemom z gruczołami chłonnymi, które silnie puchną i powodują ból. W takim przypadku liście należy spożywać jako nalewkę z orlika lub surowe, aby umożliwić regresję. Podczas kaszlu dużo śluzu należy je również namoczyć w miodzie, a następnie zjeść.

W tym okresie Colombine była również używana jako afrodyzjak. W starożytności przypisywano go bogini płodności Freji, ponieważ kształtem kwiatu przypomina rydwan Wenus. Z korzenia i nasienia przygotowuje się miksturę, o której mówi się, że pomaga w walce z impotencją u mężczyzn. Tabernaemontanus, XVI-wieczny medyk, przyjmowany regularnie, może powrócić do małżeńskich obowiązków. Tutaj również obowiązuje zasada, że ​​orlik powinien być stosowany wyłącznie po konsultacji lekarskiej, a nie po samodzielnym leczeniu. Zawarty w nim kwas cyjanowodorowy sprawia, że ​​jest szybko toksyczny i może zagrażać życiu.