Leki przeciwcukrzycowe

Leki przeciwcukrzycowe są potrzebne, gdy organizm nie jest w stanie regulować poziomu cukru we krwi za pomocą własnej insuliny.

Co to są leki przeciwcukrzycowe?

Pomiar poziomu cukru we krwi i przyjmowanie leków przeciwcukrzycowych przeciwko cukrzycy może zapobiegać uszkodzeniom naczyń krwionośnych i nerwów spowodowanym trwale wysokim poziomem cukru we krwi.

Leki przeciwcukrzycowe to leki stosowane w leczeniu choroby metabolicznej, cukrzycy (cukrzycy). W zdrowym ciele „komórki beta” trzustki wytwarzają wystarczającą ilość insuliny. Insulina zapewnia, że ​​organizm wchłania cukier, a tym samym obniża poziom cukru we krwi, gdy tylko wzrośnie po spożyciu pokarmu zawierającego węglowodany.

$config[ads_text1] not found

Cukrzyca typu 1 jest chorobą autoimmunologiczną, w której układ odpornościowy omyłkowo atakuje i niszczy „komórki beta” w trzustce, powodując spadek produkcji insuliny. Z drugiej strony cukrzyca typu 2 charakteryzuje się „opornością na insulinę”: Insulina, która może być obecna w organizmie, nie działa prawidłowo w miejscach docelowych, przez co poziom cukru we krwi nie może być wystarczająco rozłożony.

W cukrzycy typu 2 możliwa jest zarówno wystarczająca, jak i ograniczona produkcja insuliny. Jeśli w cukrzycy nie przyjmuje się leków przeciwcukrzycowych, trwale wysoki poziom cukru we krwi prowadzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych i nerwów oraz zaburzeń krążenia.

Ślepota, udar i zawał serca mogą wystąpić jako choroby wtórne. Poważne zaburzenia krążenia spowodowane cukrzycą czasami wymagają amputacji, jeśli leczenie lekami przeciwcukrzycowymi nie jest terminowe.

Zastosowanie medyczne, działanie i zastosowanie

Leki przeciwcukrzycowe są stosowane tylko wtedy, gdy inne formy terapii, takie jak zmiana diety lub zwiększona aktywność fizyczna, nie obniżają w wystarczającym stopniu poziomu cukru we krwi.

$config[ads_text2] not found

W zależności od sposobu działania, leki przeciwcukrzycowe są klasyfikowane jako „insulinotropowe” (promujące wydzielanie insuliny) lub nieinsulinotropowe: albo leki przeciwcukrzycowe poprawiają rozkład cukru po jedzeniu, albo powodują natychmiastowy podaż insuliny. Insulinotropowe leki przeciwcukrzycowe są stosowane głównie w cukrzycy typu 1 w celu wyrównania lub stymulacji produkcji insuliny przez organizm, która jest zbyt niska, o ile jest to możliwe dzięki dostępności wystarczającej liczby komórek beta.

Nieinsulinotropowe leki przeciwcukrzycowe są stosowane w cukrzycy typu 2, gdy organizm wytwarza wystarczającą ilość insuliny, ale insulina nie działa. Jeśli organizm wytwarza zbyt mało insuliny w obecności insulinooporności (cukrzyca typu 2), leczenie prowadzi się również za pomocą antybiotyku insulinotropowego.

W zależności od formy podania rozróżnia się pomiędzy doustnym (przyjmowanym przez usta) i pozajelitowym (najczęściej podawanym we wstrzyknięciu pod skórę lub we wlewie do krwiobiegu) oraz antybiotykami przyjmowanymi drogą wziewną. Doustne leki przeciwcukrzycowe są stosowane głównie w cukrzycy typu 1, a nie doustne leki przeciwcukrzycowe w cukrzycy typu 2.

Ziołowe, naturalne i farmaceutyczne leki przeciwcukrzycowe

Do ustnej Leki przeciwcukrzycowe należy do ciebie. za. „inhibitory alfa-glukozydazy”. Glukozydaza jest enzymem, który rozkłada złożone cząsteczki cukru i skrobi podczas trawienia pokarmu w jelicie cienkim, a tym samym zapewnia szybką dystrybucję cukru we krwi. (Enzymy to białka, które przyspieszają niektóre procesy biochemiczne.)

$config[ads_text3] not found

Inhibitory glukozydazy zapobiegają szybkiemu wzrostowi poziomu cukru we krwi po posiłkach. Z drugiej strony leki „biguanid” zmniejszają produkcję cukru w ​​wątrobie, a także hamują jego uwalnianie. „Glitazony” powodują zwiększone tworzenie się białek, które zapewniają transport cukru z krwiobiegu do komórek. „Glinidy” mają krótki czas działania i dlatego są przyjmowane około trzydziestu minut przed posiłkiem w celu precyzyjnego pobudzenia produkcji insuliny podczas procesu trawienia.

Pochodne sulfonylomocznika blokują kanały potasowe w komórkach beta trzustki, a tym samym umożliwiają zwiększone uwalnianie insuliny. Do głównych leków przeciwcukrzycowych, które nie są podawane doustnie, należy insulina wstrzykiwana pod skórę lub do żyły. Setki roślin leczniczych mają również działanie przeciwcukrzycowe, z których część została udowodniona w badaniach klinicznych. Części roślin, które działają jak środki przeciwcukrzycowe, obejmują łuski fasoli, liście borówki oraz owoce lub nasiona śliwki jawajskiej.

Zagrożenia i skutki uboczne

Plik Leki przeciwcukrzycowe Inhibitory alfa-glukozydazy mogą powodować wzdęcia, bóle brzucha, gazy, nudności i biegunkę. Inhibitorów alfa-glukozydazy nie wolno stosować w przewlekłych chorobach przewodu pokarmowego.

Możliwe skutki uboczne biguanidów obejmują wymioty, nudności, biegunkę i zatrucie kwasem mlekowym. Podczas przyjmowania glitazonów mogą wystąpić bóle głowy, zaburzenia wydalania wody i gromadzenia się wody w tkankach ciała (powstawanie obrzęków) oraz łagodna anemia (anemia). Nie wolno przyjmować glitazonu w tym samym czasie, co insulina. Glinidy czasami wywołują hipoglikemię (niski poziom cukru we krwi), co może prowadzić do apetytu, obniżonej wydajności mózgu, agresywności, drgawek lub wstrząsu.

$config[ads_text4] not found

Jeszcze większe ryzyko hipoglikemii stwarzają pochodne sulfonylomocznika. Ponadto pochodne sulfonylomocznika nie są kompatybilne ze spożyciem alkoholu, w którym ze względu na gromadzenie się toksycznego aldehydu octowego (substancja rozkładająca alkohol) w wątrobie, oprócz nudności, wymiotów, bólu głowy, zawrotów głowy i swędzenia, pocenia się, przyspieszenia akcji serca (tachykardia) i niskiego ciśnienia krwi (niedociśnienie) może wystąpić.

Spożycie pochodnych sulfonylomocznika prowadzi do średniego wzrostu masy ciała o 2 kilogramy. W niektórych przypadkach zmniejsza się liczba czerwonych lub białych krwinek (niedokrwistość lub leukopenia) lub liczba płytek krwi (trombocytopenia).

Możliwe są również alergie krzyżowe z antybiotykami sulfonamidowymi lub tiazydami (diuretykami). Nie wolno przyjmować pochodnych sulfonylomocznika w okresie ciąży oraz w przypadku niewydolności nerek. Działanie pochodnych sulfonylomocznika nasila się, gdy podaje się insulinę i beta-adrenolityki w tym samym czasie, podczas gdy działanie tych leków przeciwcukrzycowych zmniejsza się, gdy w tym samym czasie stosuje się inne leki.