Plik Artroliza zabieg chirurgiczny przywracający pełną ruchomość w przypadku ograniczonej ruchomości dużych stawów. Zabieg wykonywany jest zazwyczaj na stawie kolanowym lub barkowym.
Co to jest procedura?
Artroliza, znana również jako operacyjna wspólna mobilizacja, powinno w pełni przywrócić pełną ruchomość większych stawów. W tym celu wymagane są pewne ortopedyczne techniki chirurgiczne, które na ogół nie wymagają tak zwanego szerokiego otwarcia stawu.
W zdecydowanej większości przypadków zabieg chirurgiczny można zastosować w sposób minimalnie inwazyjny. Ta technika chirurgiczna ma kilka zalet dla pacjentów. Jeśli zabieg zakończy się powodzeniem i nie przewiduje się dalszych powikłań, pacjent może zostać wypisany w dniu zabiegu małoinwazyjnego.
Artroliza niekoniecznie musi być wykonywana w warunkach szpitalnych, ale może być również przeprowadzana ambulatoryjnie. Zaburzenia ruchowe stawów mogą mieć wiele przyczyn, ale wszystkim można zaradzić poprzez operacyjną mobilizację stawów. Definicje wytycznych medycznych dla tego typu operacji przewidują, że chirurg powinien użyć jak najmniejszej siły, aby przywrócić staw do prawidłowej pozycji wyjściowej i go naprawić. Często jednak nie można uniknąć pewnego użycia siły w przypadku sztywnych ograniczeń ruchu, na przykład stawu kolanowego.
Funkcja, efekt i cele
Zaburzenia ruchowe dużych stawów mogą być ostre lub przewlekłe. Najczęstsze wskazanie do artrolizy stawu kolanowego dotyczy osób starszych, u których ruchliwość stawu jest upośledzona przez zrosty. Z biegiem czasu te blizny zrostów tkanki łącznej stawu prowadzą do silniejszego ograniczenia ruchu, tak że po pewnym momencie bezruchu istnieje wskazanie do operacji.
Innymi częstymi przyczynami ograniczonej ruchomości stawów są kurczenie się torebki stawowej w kontekście zmian zwyrodnieniowych wieku lub osteoporozy. W przypadku osteoporozy, utraty masy kostnej, chirurg potrzebuje szczególnego instynktu, aby podczas artrolizy nie doszło do dalszego uszkodzenia najczęściej bardzo miękkiej struktury kości. Innym obrazem klinicznym, który występuje szczególnie w podeszłym wieku, jest choroba zwyrodnieniowa stawów, która może również wpływać na duże stawy ciała.
Jednak do pewnego łagodnego stopnia choroby zwyrodnieniowej stawów u wielu pacjentów nie występują żadne objawy, ale w dalszym przebiegu mogą rozwinąć się tak zwane osteofity. Są to przedłużenia kości, zbędne części kości bez funkcji, które zagrażają zdolności do intensywnego poruszania dużym stawem. Dlatego osteofity są również typowym wskazaniem do małoinwazyjnej mobilizacji stawów.
Jednak zabieg można wykonać również w znieczuleniu ogólnym. Przed każdą artrolizą należy wyczerpać wszystkie konserwatywne metody mobilizacji stawów. Jednak z badań wiadomo, że nie dotyczy to wszystkich pacjentów. Jednym z powodów jest to, że cierpienie wielu pacjentów z powodu przewlekłego bólu jest tak duże, że nakłaniają oni swojego lekarza prowadzącego do przeprowadzenia tego leczenia. Blizny lub skrócone części torebkowe stawu są usuwane lub oddzielane podczas zabiegu.
Rozszerzona artroliza jest zawsze stosowana w żargonie medycznym, gdy usuwa się osteofity, oprócz innych czynników ograniczających ruch. Poprawa lub pełne przywrócenie ruchomości stawu jest sprawdzane podczas operacji i ponownie korygowane w razie potrzeby. Po takiej interwencji nowo powstałe struktury są początkowo uważane za niestabilne i wrażliwe. Dlatego tak ważna jest opieka pooperacyjna. Rehabilitacja ma na celu długotrwałą stabilizację i może trwać kilka miesięcy.
Leczenie uznaje się za zakończone pomyślnie tylko wtedy, gdy staw jest w pełni sprężysty. Jednak tej nieograniczonej odporności nie można w pełni przywrócić u wielu, zwłaszcza starszych pacjentów.
Tutaj znajdziesz swoje leki
➔ Leki na ból plecówRyzyko, skutki uboczne i niebezpieczeństwa
Jeśli zabieg jest małoinwazyjny w znieczuleniu miejscowym, pacjent zostanie poinformowany dokładnie, jak należy poruszać stawem podczas operacji. Ponieważ nadmierne rozciąganie lub zginanie podczas zabiegu może zrujnować powodzenie operacji.
Użycie siły podczas operacji, któremu zgodnie z wytycznymi należy w miarę możliwości zapobiegać, jest nieuniknione w przypadku chronicznie napiętych lub nadmiernie rozciągniętych części stawów lub ścięgien. Po tygodniach do miesięcy po artrolizie staw może być poddawany minimalnym obciążeniom. To często oznacza, że tak ważne mięśnie stabilizujące stawy coraz bardziej zanikają. Wynikająca z tego niestabilność stawu może sprawić, że konieczna będzie nowa interwencja, na przykład jeśli nastąpi tylko jeden nieprawidłowy ruch. Tylko celowana fizjoterapia może przeciwdziałać nadmiernemu rozpadowi mięśni po artrolizie.
Ponadto wielu pacjentów skarży się na umiarkowany do silnego ból po takiej operacyjnej mobilizacji stawu, który może być spowodowany wewnętrzną blizną chirurgiczną. Po zabiegu standardem jest więc odpowiednia terapia przeciwbólowa, którą należy kontynuować tak długo, aby nie przeszła w stan przewlekły. Termin artroliza został wprowadzony do terminologii medycznej w 1944 roku przez niemieckiego chirurga Hackenbrocha. Od tego czasu proces był dalej udoskonalany i optymalizowany.
Artroliza jest często mylona przez laików z tak zwaną artroplastyką. Jednak podczas gdy endoprotezoplastyka polega na sztucznej wymianie części lub całego stawu, artoliza we wszystkich jej wariantach zawsze działa w celu zachowania stawów. Artrolizę wykonują specjalnie przeszkoleni chirurdzy lub ortopedzi.
.jpg)
.jpg)
