Zaburzenie krwawienia

Około jedna na 5000 osób w Niemczech cierpi na jedną Zaburzenie krwawienia. W ten sposób są wyzwalacze, a także leczenie Zaburzenia krzepnięcia bardzo różne.

Co to jest zaburzenie krwawienia?

Zaburzenia krzepnięcia krwi są za słabe lub za silne (Hemostaza) krwi w przypadku uszkodzenia jednego lub więcej naczyń krwionośnych.

Zwykle krzepnięcie następuje w wyniku współdziałania kilku czynników: z jednej strony zwężenie naczyń krwionośnych, co ma na celu powstrzymanie dalszego napływu krwi, która następnie uciekłaby z rany.

Z drugiej strony trombocyty, czyli płytki krwi, sklejają się w odpowiednim miejscu i zapewniają w ten sposób szybkie zamknięcie rany, które jest następnie wzmacniane przez tzw. Nici fibrynowe. Nici te są produktem 12 czynników krzepnięcia w osoczu krwi, które są aktywowane w nagłych wypadkach.

Jeśli te czynniki krzepnięcia nie są w stanie prawidłowo funkcjonować, występuje zaburzenie krzepnięcia krwi, które może prowadzić do nadmiernego krzepnięcia (np. Zakrzepicy) lub do zbyt słabego (np. Hemofilia).

przyczyny

Istnieje kilka przyczyn wystąpienia zaburzeń krzepnięcia. W niektórych przypadkach brak płytek krwi oznacza, że ​​uszkodzone naczynia krwionośne nie są wystarczająco sklejone, a tym samym krwawienie nie może zostać odpowiednio zatrzymane.

To jest np. przypadek z tak zwanym zespołem Von Willebranda-Jürgensa. Jednak nawet jeśli jest wystarczająco dużo płytek krwi, mogą nie mieć zdolności do sklejania się. W rzadkich przypadkach ta usterka może zostać odziedziczona. Jednak znacznie częściej występuje jako efekt uboczny w wyniku przyjmowania niektórych leków.

Inną przyczyną słabego krzepnięcia krwi może być dysfunkcja czynników krzepnięcia. Tak jest na przykład w przypadku słynnej hemofilii. Ponieważ wątroba jest odpowiedzialna za powstawanie większości z 12 czynników krzepnięcia, choroby wątroby mogą być również przyczyną zaburzeń krzepnięcia krwi.

Objawy, dolegliwości i oznaki

Zaburzenie krzepnięcia objawia się przede wszystkim zwiększonym występowaniem krwiaków. Jeśli występuje zaburzenie krzepnięcia, po lekkim dotknięciu skóry pojawiają się siniaki, które zwykle trwają kilka tygodni. Krwawienie po urazie lub operacji trwa znacznie dłużej niż zwykle lub pojawia się ponownie po zamknięciu rany.

Ponadto może wystąpić krwawienie o różnych rozmiarach. Typowe są drobne krwotoki skórne, tzw. Wybroczyny, ale także rozległe rany i krwawe wysypki. Objawy te wyraźnie wskazują na zaburzenia krzepnięcia krwi. Przeważnie prowadzą do dalszych oznak fizycznych. Na przykład długotrwałe krwawienie objawia się objawami anemii: osoba dotknięta chorobą jest blada, ma zapadnięte oczodoły i jest mniej produktywna fizycznie i psychicznie.

W wyniku choroby mogą również wystąpić bóle głowy, zaburzenia widzenia i bóle stawów. Czasami w moczu lub kale pojawia się krew. W zależności od stopnia niedoboru może wystąpić obrzęk mięśni i kostek, któremu towarzyszą zwykle zaburzenia ruchowe i nerwobóle. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty i biegunka, są również typowe dla zaburzeń krzepnięcia krwi. Mogą również wystąpić zawroty głowy i słaba koncentracja.

Diagnoza i przebieg

Zaburzenie krwawienia może mieć tragiczne konsekwencje dla chorego. Nadmierna koagulacja może prowadzić na przykład do zakrzepów krwi, które mogą następnie zablokować naczynia w mózgu, płucach lub sercu.

W najgorszym przypadku może to doprowadzić do zawału serca, zatorowości płucnej lub udaru. Jeśli jednak krzepnięcie krwi jest zbyt słabe, nawet przy niewielkich skaleczeniach lub niezauważalnym krwawieniu wewnętrznym, osoba dotknięta chorobą jest bardzo zagrożona, ponieważ krwawienie jest bardzo trudne do zatrzymania.

Medyczne testy laboratoryjne służą przede wszystkim do wykrywania zaburzeń krzepnięcia krwi, w których sprawdzana jest aktywność krzepnięcia krwi, na przykład poprzez oznaczenie liczby płytek krwi. Można również określić liczbę czynników krzepnięcia we krwi. Jeśli brak płytek krwi jest wyzwalaczem zaburzeń krzepnięcia krwi, pobiera się również próbkę szpiku kostnego w celu zbadania przyczyny niedoboru.

Komplikacje

Zaburzenie krwawienia może oznaczać zarówno długotrwałe, jak i skrócone krwawienie, z których oba mogą mieć różne powikłania. Przedłużające się krwawienie związane z hemofilią powoduje krwawienie z całego ciała. Na przykład duże ilości krwi mogą zostać utracone w mięśniach, powodując silny ból.

W okolicy brzucha może to być mylące i bardziej prawdopodobne jest zapalenie wyrostka robaczkowego (zapalenie wyrostka robaczkowego), które może spowodować rozpoczęcie niepotrzebnej operacji. Obfite krwawienie może również prowadzić do ucisku narządów. W obszarze mięśni i naczyń może to prowadzić do zespołu ciasnoty, który w najgorszym przypadku prowadzi do śmierci poszczególnych grup mięśni.

Również w okolicy szyi i głowy krwawienie zwykle prowadzi do zwężenia dróg oddechowych, a osoba dotknięta chorobą cierpi na duszność. Skrócone krwawienie w kontekście trombofilii zwiększa ryzyko zakrzepicy. Predysponuje do zakrzepicy, zwłaszcza w żyłach nóg. Prowadzą one do silnego bólu i obrzęku nóg.

Ponadto na kostkach i stopach łatwiej powstają wrzody. W najgorszych przypadkach zakrzepica rozpuszcza się i jest przenoszona z krwią. Może to prowadzić do płuc i mózgu, powodując zatorowość płucną, a nawet udar.

Kiedy należy iść do lekarza?

Siniaki po upadku lub wstrząsie są w większości przypadków nieszkodliwe i nie wymagają pomocy medycznej. Nie musisz od razu iść do lekarza z powodu niewielkiego krwawienia z nosa lub małych ran. Jeśli jednak po nieszkodliwej kolizji lub lekkim uderzeniu powstają większe siniaki, należy zachować ostrożność, ponieważ może to być oznaką hemofilii, która nieleczona może zagrażać życiu.

Osoby z hemofilią mają upośledzone krzepnięcie krwi i bez leczenia mogą krwawić na śmierć z powodu poważnych urazów lub operacji. Podobnie jak duże siniaki, częste, ciężkie krwawienia z nosa lub małe rany, które wciąż krwawią, mogą wskazywać na krwotok.

W przypadku obu objawów zdecydowanie należy skonsultować się ze specjalistą od koagulacji, ponieważ hemofilię należy leczyć lekami, ponieważ osoby dotknięte chorobą nie mają czynnika krzepnięcia potrzebnego do gojenia się ran. Aby uniknąć wykrwawienia się na śmierć, muszą dożylnie wstrzyknąć brakujący czynnik krzepnięcia. W przypadku podejrzenia zaburzeń krzepnięcia krwi należy zawsze wykonać badanie krwi. Osoby ze skłonnością do zakrzepicy i zakrzepów powinny również zgłosić się do lekarza.

Lekarze i terapeuci w Twojej okolicy

Leczenie i terapia

Leczenie zaburzenia krzepnięcia zależy całkowicie od tego, co je wywołuje. Jeśli na przykład brakuje płytek krwi, należy je sztucznie uzupełnić w postaci koncentratu płytek krwi.

Ponieważ brak płytek krwi może w rzadkich przypadkach być wywołany nieprawidłową reakcją układu odpornościowego, należy temu zapobiec, przyjmując leki immunosupresyjne, takie jak kortyzon. Brak czynników krzepnięcia można również naprawić poprzez regularne podawanie specjalnego koncentratu.

Jeśli, z drugiej strony, za zaburzenia krzepnięcia krwi odpowiedzialne są czynniki zewnętrzne, takie jak stosowanie leków lub nadużywanie alkoholu, należy je oczywiście natychmiast zatrzymać lub rozpocząć odstawianie. Jeśli natomiast występuje nadmierna koagulacja z tendencją do tworzenia się skrzepów, w pierwszej kolejności należy zidentyfikować przyczynę tego procesu.

Często występują one w innych chorobach, takich jak rak lub infekcje, lub w następstwach porodu lub ciężkiej utraty krwi. Jeśli przyczyny te zostaną prawidłowo zidentyfikowane i zwalczone, w większości przypadków prowadzi to również do normalizacji krzepnięcia krwi, aw konsekwencji do ustąpienia zaburzeń krzepnięcia krwi.

Perspektywy i prognozy

W większości przypadków zaburzenia krzepnięcia można leczyć stosunkowo dobrze i łatwo, tak aby osoba dotknięta chorobą mogła uczestniczyć w normalnym życiu codziennym bez komplikacji i ograniczeń. Jednak przebieg choroby zależy również od dokładnej przyczyny, więc nie można podać ogólnego rokowania.

Jeśli układ odpornościowy reaguje nieprawidłowo, zaburzenie krzepnięcia krwi jest stosunkowo dobrze łagodzone przez podanie supresantów lub kortyzonu. W przypadku przyjmowania innych leków lub silnego uzależnienia od alkoholu należy leczyć pierwotną chorobę lub wymienić lub odstawić dany lek.

Prawidłowe i wczesne wykrycie przyczyny powoduje w większości przypadków całkowite ograniczenie krwawienia. W przypadku wystąpienia zaburzenia krzepnięcia, osoby dotknięte chorobą muszą zawsze poinformować lekarza prowadzącego o zaburzeniu, aby uniknąć nadmiernego krwawienia.

Zdrowy styl życia z dużą ilością zajęć sportowych i zdrowa dieta może zapobiec możliwym zakrzepom spowodowanym tym zaburzeniem. W przypadku raka jako przyczyny zaburzenia krzepnięcia z reguły nie można jednoznacznie przewidzieć przebiegu choroby. Przebieg w dużej mierze zależy od rodzaju raka i jego ciężkości.

zapobieganie

Naturalnie nie można zapobiec zaburzeniu krzepnięcia krwi spowodowanemu hemofilią. Jeśli zaburzenie krzepnięcia jest oparte na lekach, odstawienie leku może zapobiec zaburzeniu krzepnięcia krwi.

Należy to jednak zrobić tylko po konsultacji z lekarzem. Zaburzeniom krzepnięcia krwi, które mogą prowadzić do zakrzepicy, można zapobiegać w odpowiednim czasie poprzez dużą ilość ćwiczeń, uprawianie sportu i zdrową dietę. Mimo wszystko zaburzenia krzepnięcia i ich ewentualne konsekwencje mogą być niebezpieczne, ale na szczęście są też łatwe do wyleczenia.

Opieka postpenitencjarna

Kontynuacja opieki w przypadku zaburzeń krzepnięcia krwi odbywa się poprzez działania profilaktyczne i badania lekarskie. Rodzaj obserwacji zależy również od charakteru zaburzenia krzepnięcia krwi. Niemal w każdym przypadku konieczne jest regularne sprawdzanie właściwości przepływu krwi i prowadzenie przeglądu czynników krzepnięcia.

W przypadku osób z silną skłonnością do krzepnięcia, dalsza opieka polega głównie na regularnych badaniach naczyń krwionośnych. Ponieważ zakrzepice występują często, należy je wcześnie wykryć. W związku z tym przydatne może być profilaktyczne podawanie leków rozrzedzających krew. W sytuacjach stresowych, które wymagają niewielkiej ilości ćwiczeń, takich jak na przykład loty długodystansowe, zaleca się podanie leków rozrzedzających krew.

W przypadku postaci hemofilii dalsza opieka polega na wyjaśnieniu nieprawidłowości (np. Przebarwień skóry, krwi w stolcu lub moczu) i pilnym unikaniu urazów. Leki, hormony lub czynniki dawcy mogą być potrzebne do profilaktyki przez całe życie.

Jeśli krwawienie wewnętrzne doprowadziło do uszkodzenia tkanki, dalsza opieka obejmuje odpowiednią terapię. Jeśli dotyczy to mięśni lub kości, oznacza to, że stosuje się fizjoterapię. Ćwiczenia mogą być przydatne, aby wzmocnić stawy, ponieważ cierpią one również na hemofilię. Sporty wytrzymałościowe są odpowiednie, ale sporty kontaktowe nie. Jednak w przypadku uszkodzenia narządów dalsza opieka musi opierać się na odpowiednim uszkodzeniu.

Możesz to zrobić sam

Zmiany w życiu codziennym związane z zaburzeniami krzepnięcia krwi zależą od tego, czy krzepnięcie krwi jest zmniejszone, czy krzepnięcie krwi jest zbyt silne. W przypadku zmniejszonego krzepnięcia krwi, które często jest również celowo wywoływane lekami, w przypadku arytmii serca lub po wszczepieniu sztucznych zastawek serca istnieje fundamentalne ryzyko krwawienia, które jest trudne do zatrzymania. Może to prowadzić do powikłań z urazami wewnętrznymi. Jeżeli niedostateczne krzepnięcie krwi jest spowodowane czynnikami dziedzicznymi, jak w przypadku tzw. Krwotoków, leczenie przyczynowe nie jest możliwe.

W przypadkach, w których niepożądana zmniejszona zdolność krwi do krzepnięcia jest spowodowana stosowaniem pewnych leków lub nadużywaniem alkoholu, należy rozważyć alternatywne leki lub odstawienie alkoholu. Ważnym środkiem w sztucznie wywoływanym „rozrzedzeniu krwi” przez przyjmowanie inhibitorów krzepnięcia jest z jednej strony konieczna zwiększona uwaga w celu uniknięcia urazów związanych z wysokim ryzykiem krwawienia.

Ponadto wskazane jest, aby mieć przy sobie mały dowód tożsamości, na którym zapisano, jaki lek przeciwzakrzepowy jest przyjmowany i o jakiej mocy. Jest to szczególnie ważne, jeśli po wypadku konieczna jest operacja.

Jeśli jest odwrotnie, istnieje nadmierna skłonność do antykoagulacji, generalnie występuje zwiększone ryzyko zakrzepicy, udaru lub zawału serca. Aby zminimalizować ryzyko zakrzepicy, oprócz przyjmowania inhibitorów krzepnięcia, działania zapobiegawcze mogą mieć również środki samopomocy. Są to zajęcia sportowe i zdrowa dieta, aby uniknąć niedoborów witamin i minerałów.