Most (pons)

Plik most (z Pons) to wybrzuszona brzusznie część pnia mózgu. Znajduje się między śródmózgowia a rdzeniem mózgowym.

Co to jest most?

Most (od łacińskiego „pons”) jest częścią ludzkiego mózgu. Razem z móżdżkiem most należy do tylnej części mózgu (śródmózgowia). Nawet pobieżnym spojrzeniem na mózg mostek jest zauważalny jako wyraźnie uniesione poprzeczne wybrzuszenie. Znajduje się między śródmózgowia (śródmózgowie) a rdzeniem mózgu (mielencephalon) i razem z oboma tworzy pień mózgu w ośrodkowym układzie nerwowym.

Anatomia i budowa

Most podzielony jest na część przednią - podstawę (łac.: Pars basilaris pontis) - oraz część tylną - kaptur mostu (łac.: Pars dorsalis pontis).

U podstawy znajdują się dwa podłużne wybrzuszenia. Przez oba przebiega tzw. Droga piramidalna (główna część systemu kontroli ruchu, tractus pyramidalis). W środkowym rowku przebiega tętnica podstawna, która jest ważnym dopływem krwi do mózgu (łac. Bruzda podstawna). W przekroju mózgu wyraźnie widoczna jest linia łącząca obie połówki (szew), przez którą przechodzi duża liczba włókien nerwowych. Ciało trapezoidalne (łac. Corpus trapezoideum) znajduje się za poprzecznymi włóknami podstawy mostu. Stanowi stację drogi słuchowej (centralna część nerwowa układu słuchowego).

Grzbietowo nerwy czaszkowe VII (nerw twarzowy, nerw twarzowy) i VIII (łac. Nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerw równowagowy) pojawiają się na powierzchni mózgu na krawędzi mostka ogonowego w kącie mostka móżdżku. VI. Nerw czaszkowy (łac.: Nervus abducens, odpowiedzialny wraz z innymi nerwami za ruch gałki ocznej) opuszcza mostek w bruździe bulwiastej u podstawy mostka skierowanego w dół. Nerw trójdzielny (bardzo silny nerw czaszkowy, „nerw potrójny”, przenoszący wrażenia dotykowe na twarzy i percepcję zapachu) wychodzi lub wchodzi z boku mostka.

Część dna rombowego dołu (łac. Fossa rhomboidea) tworzy grzbietowe zamknięcie kaptura mostka, a tym samym czwartej komory (jamy wypełnionej płynem mózgowym). Móżdżek środkowy (łac. Pedunculus cerebelli medius) łączy się z móżdżkiem po obu stronach.

Funkcja i zadania

Most stanowi przejście dla wszystkich ścieżek łączących obszary ośrodkowego układu nerwowego przed i z tyłu, zarówno między obszarami mózgu, jak i rdzeniem kręgowym. Biała substancja mostów zawiera, oprócz tych podłużnych pasm włókien (łac. Fibrae pontis longitudinales), także silne pasma włókien przebiegające przez nie (łac. Fibrae pontis transversae).

Łączą one most z móżdżkiem. Ścieżki łączące dwie części śródmózgowia wywodzą się z tak zwanych rdzeni mostkowych (łac .: jądra pontis), które uważa się za stacje rozdzielcze. Przede wszystkim obszary korowe w korze mózgowej są przez nie połączone z obszarami móżdżku (zwykle skrzyżowane). Jądra mostu (mediatory projekcji kory mózgowej i przeciwległej kory móżdżku) silnie się rozwijają.

W kapturze mostu zlokalizowane są m.in.jądra ruchowe niektórych nerwów mózgu (np. Jądro motoryczne nerwu trójdzielnego, jądro abducentis oraz jądro motoryczne nerwu twarzowego), osadzone w formacji siatkowatej mostu (rozległa, rozproszona sieć neuronów w pniu mózgu). Uważa się, że Pons jest ośrodkiem regulacji krążenia i oddychania. Zapewnia również funkcję słuchu i smaku.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Typowe choroby mostu to mielinoliza środkowego mostu (ZPM), zespół Millarda-Gublera (tzw. Zespół mostkowy) oraz guzy. Mielinoliza ośrodkowego mostu jest chorobą neurologiczną. Prowadzi to do uszkodzenia powłoki włókien nerwowych w moście.

Choroby te powstają, gdy patologicznie obniżony poziom sodu (hiponatremia) w organizmie jest zbyt szybko korygowany. Mielinoliza pozapontyna jest szczególną postacią ZPM, w której demielinizacja zachodzi w móżdżku, w pobliżu komór, w zwojach podstawy mózgu, w belkach i w torebce wewnętrznej. Obie formy ZPM są uważane za choroby demielizujące osmotycznie, które mogą również wystąpić w tym samym czasie. Diety niskosolne z dużą ilością picia (np. W przypadku niedożywienia i anoreksji), skutki uboczne leków takich jak diuretyki lub karbamazepina), zaburzenia hormonalne (np. Zespół Schwartza-Barttera, zespół centralnej utraty soli), tzw. „Zatrucie wody” (np. Np. W przypadku nieprawidłowej terapii infuzyjnej lub utonięcia) i alkoholizm mogą wywołać hiponatremię, a tym samym CPM.

Zespół Millarda-Gublera to tzw. Zespół mostu, w którym okolica stopy mostu (pars basilaris pontis) powoduje zaburzenia krążenia (np. Z powodu udaru). Mogą również wystąpić tak zwane zespoły mostków bocznych i paramedycznych. Istnieją również zespoły kaptura mostka. Zespoły mostka bocznego zwykle powstają w wyniku niedrożności tętnic obwodowych brwi i uszkodzenia bocznego pedunculus cerebellaris medius (ramię mostu) po jednej stronie.

Objawami zespołów mostka bocznego są zaburzenia ruchu i czucia. Zespoły mostkowe ratowników medycznych - zwane również zespołami mostkowymi - są wynikiem zablokowania odgałęzień tętnic podstawnych i mogą im towarzyszyć objawy, takie jak spastyczna hemiplegia. W przypadku zespołów kaptura mostkowego niewydolność nerwów czaszkowych prowadzi do upośledzenia słuchu, paraliżu oczu, paraliżu czucia, a nawet ataksji móżdżkowej (zaburzenie procesów ruchowych).

Guz w okolicy mostu może uszkodzić pień mózgu. Objawami takiego guza mogą być mrużenie oczu, porażenie nerwu twarzowego (opadanie jednej strony twarzy), zaburzenia kierunku widzenia, nieregularne oddychanie, utrata dobrowolnych zdolności motorycznych (wyjątek: ruchy oczu i powiek) lub paraliż obu rąk i obu nóg (całkowite Paraplegia). Zmysł słuchu może również ulec osłabieniu, a także może wystąpić upośledzenie świadomości.