Conus medullaris

Z Conus medullaris to stożkowy koniec rdzenia kręgowego. Paraplegia w rdzeniastym stożku jest znana jako zespół stożka i powoduje różne zaburzenia, które można przypisać niewydolności nerwów rdzenia kręgowego, które go zaopatrują. Choroba może również objawiać się jako zespół stożka ogona końskiego.

Co to jest conus medullaris?

Conus medullaris tworzy dolny koniec rdzenia kręgowego i znajduje się na poziomie od pierwszego do drugiego kręgów lędźwiowych. Jednak u dzieci i młodzieży jego pozycja może się zmieniać, ponieważ rdzeń kręgowy nie rośnie w takim samym tempie jak kręgosłup, wewnątrz którego biegnie kanał kręgowy (canalis vertebralis) z rdzeniem kręgowym.

Oprócz rdzenia kręgowego kanał kręgowy zawiera ogon koński, który składa się z korzeni nerwów rdzeniowych. Wraz z mózgiem rdzeń kręgowy tworzy centralny układ nerwowy i jest również znany jako rdzeń kręgowy. Nazwa Conus medullaris oznacza coś w rodzaju „stożka rdzeniowego” i nawiązuje do kształtu budowy anatomicznej.

Anatomia i budowa

Na dolnym (ogonowym) końcu rdzenia kręgowego znajduje się stożek rdzeniowy. Jego kształt jest stożkowy z szerszym obszarem skierowanym do góry, a jego dolna część staje się stopniowo węższa.

U dorosłych ludzi stożek rdzeniowy zwykle rozciąga się od pierwszego do drugiego kręgu lędźwiowego. Ta sekcja rdzenia kręgowego jest częścią rdzenia lędźwiowego, który rozciąga się do piątego kręgu lędźwiowego. Rdzeń krzyżowy lub kość krzyżowa jest przymocowany do rdzenia lędźwiowego i ostatecznie kończy się w kości ogonowej. Conus medullaris otrzymuje tlen, glukozę i inne składniki odżywcze głównie z przedniej tętnicy rdzeniowej (Arteriae spinalis anterior) i dwóch tylnych tętnic rdzeniowych (Arteriae spinales posteriores).

Niektóre noworodki mają połączenie między conus medullaris a kanałem centralnym (Canalis centralis). To połączenie jest znane jako komora końcowa i, podobnie jak kanał centralny, zawiera płyn i wewnętrzną okładzinę ściany wykonaną z wyściółki. Komora końcowa to podstawa, która ucieleśnia pozostałość po ewolucji człowieka: nie ma żadnej funkcji. W ogonie conus medullaris łączy się w pasmo tkanki łącznej o długości 15–20 cm, filum terminale. Tkanka łączna ma swoje źródło w pia mater spinalis, która wraz z pajęczynówką macicy tworzy miękką skórę rdzenia kręgowego. Nad nią leży opona twarda lub twardy rdzeń kręgowy.

Funkcja i zadania

Conus medullaris stanowi część rdzenia kręgowego i jako taki odgrywa ważną rolę w przekazywaniu sygnałów nerwowych i we wzajemnych połączeniach komórek nerwowych. Szlaki nerwów doprowadzających wznoszą się w rdzeniu kręgowym i przekazują informacje pochodzące z obwodowego układu nerwowego, który przebiega przez całe ciało. W połączeniu z conus medullaris dotyczy to głównie włókien wrażliwych. W przeciwnym kierunku włókna odprowadzające przenoszą sygnały z mózgu do obwodu poprzez zstępujące ścieżki nerwowe. Obejmuje to informacje motoryczne używane do kontrolowania ruchów.

Jednak układ nerwowy nie zawsze jest zależny od połączeń poprzez mózg; W szczególności odruchy motoryczne przebiegają częściowo przez rdzeń kręgowy. Dlatego neurolodzy w celach diagnostycznych sprawdzają takie odruchy, aby określić możliwe zaburzenia w rdzeniu kręgowym. Przewody nerwowe przebiegające przez stożek rdzeniowy są odpowiedzialne za odruch odbytu i odruch wytrysku (odruch opuszkowo-jamisty).

Ciała komórek nerwowych rdzenia kręgowego są zlokalizowane w istocie szarej, która w przekroju poprzecznym tworzy strukturę w kształcie motyla wewnątrz rdzenia. Ciała komórek nerwowych pozostają w aksonach, które są otoczone izolującą warstwą mieliny i nadają tkance biały kolor. W związku z tym neurofizjologia odnosi się do tej warstwy jako istoty białej. Ich zadaniem jest przekazywanie potencjałów czynnościowych, które powstają w ciałach komórek nerwowych. Zwoje rdzeniowe, które znajdują się z boku rdzenia kręgowego, przełączają niektóre włókna nerwowe na inne neurony. Jednak połączenie może również nastąpić później lub nie.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby

Zespół czopków należy do zespołów przekrojowych. Obszar dotknięty chorobą jest unerwiony przez uszkodzone nerwy rdzenia kręgowego. Urazy zewnętrzne, przepuklina dysku, guzy lub skrócenie filum terminale to możliwe przyczyny zespołu stożka.

Wada cewy nerwowej zwana rozszczepem kręgosłupa może prowadzić do różnych postaci chorób rdzenia kręgowego podczas rozwoju prenatalnego, w tym do skrócenia filum terminale. Rozszczep kręgosłupa jest jednym z zaburzeń okluzyjnych i może mieć różne stopnie nasilenia.

Zespół czopków zwykle objawia się w postaci problemów z oddawaniem moczu (zaburzenia oddawania moczu) i stolcem (zaburzenia wypróżniania), ponieważ organizm nie może już kontrolować odpowiedzialnych za nie mięśni. Zmniejsza się również wrażliwość na percepcję w dolnej części ciała; objaw ten objawia się jako tzw. znieczulenie sakwowe i obejmuje pośladki, wewnętrzną część ud oraz okolice narządów płciowych. Upośledzone są także funkcje seksualne - zespół Konusa nie wpływa jednak na mięśnie nóg. Jeśli jednak zespół czopków występuje w połączeniu z zespołem ogona końskiego, mięśnie nóg cierpią na porażenie wiotkie (niedowład).

Zespół czopka-ogona końskiego charakteryzuje się dodatkowym uszkodzeniem dróg nerwowych, które znajdują się poniżej stożka rdzeniowego. Za pomocą technik obrazowania, takich jak tomografia komputerowa, lekarze mogą określić przyczynę w indywidualnych przypadkach i określić indywidualne opcje leczenia. W przypadku guza można na przykład rozważyć chirurgiczne usunięcie, naświetlanie i / lub chemioterapię, podczas gdy w przypadku zespołu czopka i ogona końskiego często konieczna jest operacja po przepuklinie dysku, aby zapobiec poważniejszym uszkodzeniom. Sukces leczenia różni się w zależności od przyczyny i indywidualnych czynników.