rozbieżność

Plik rozbieżność to obwód ośrodkowego układu nerwowego, który jest istotny dla ostrości percepcji. Każdy receptor jest rozbieżnie połączony z neuronami na wyższych poziomach i jednocześnie zwisa zbieżnie do niższych neuronów. Zakłócenia zasady rozbieżności-konwergencji mogą wystąpić po uszkodzeniu nerwu.

Jaka jest rozbieżność?

Poszczególne poziomy przetwarzania informacji w ośrodkowym układzie nerwowym człowieka podlegają różnym zasadom przełączania. Najważniejsze z tych zasad to konwergencja i dywergencja. Dwa obwody powodują tworzenie kontrastu przez boczne hamowanie. Ludzkie narządy zmysłów są wyposażone w komórki czuciowe, zwane również receptorami. Każdy z tych receptorów odpowiada linii informacji, która prowadzi do wzgórza przez kilka poziomów neuronów. Wzgórze ma połączenie z mózgiem, gdzie wrażenia sensoryczne są ostatecznie przetwarzane.

Zamiast połączenia jeden do jednego istnieje rozbieżne połączenie między poziomami neuronów. Na przykład każda komórka neuronowa jest połączona z kilkoma neuronami wyższych warstw. Zasada ta odpowiada dywergencji. Odbiór sygnałów przez receptory i neurony w leżących poniżej warstwach nazywa się konwergencją.

Zasada konwergencji-rozbieżności prowadzi do bocznego hamowania, w którym każdy z neuronów poniżej powoduje zmniejszenie sygnału w sąsiednich komórkach. Powstały obraz pobudzenia przedstawia schemat intensywności przychodzących bodźców w zróżnicowany sposób, ponieważ poszczególne przejścia są wzmacniane i kontrastowane w świadomej percepcji.

Funkcja i zadanie

U ssaków zasada konwergencji i dywergencji charakteryzuje zarówno przetwarzanie podstawowych danych sensorycznych siatkówki, ślimaka i zmysłów skóry, jak i połączenie między wzgórzem, mózgiem i móżdżkiem. Poprzez dywergencję i konwergencję wszystkie rozproszone bodźce ze środowiska natychmiast przybierają wyraźną, zróżnicowaną formę. W ten sposób dane bodźców są natychmiast ustrukturyzowane holistycznie i zamknięte.

Układ nerwowy tworzy tę strukturę automatycznie. Dzięki dywergencji i konwergencji system wizualny automatycznie dostarcza np. Obrazy o ostrych konturach. Mózg ludzki już otrzymuje ustrukturyzowane informacje z receptorów poszczególnych układów sensorycznych i ich receptorów na podstawie zbieżności i rozbieżności. Przekazywane informacje dotyczące percepcji znacznie odbiegają od rzeczywistości.

Z ewolucyjnego punktu widzenia dywergencja i ustrukturyzowane informacje percepcyjne są ważne, ponieważ umożliwiają organizmowi łatwiejszą reakcję na środowisko.

Z powodu fałszowania przez zasady konwergencji-rozbieżności, ludzie mogą na przykład rozpoznawać poszczególne wysokości dźwięków na podstawie sygnału dźwiękowego lub rozpoznawać instrumenty, nawet jeśli brzmią razem. Dzięki bocznemu zahamowaniu układ wzrokowy może na przykład identyfikować figury w ruchu w wyniku rozbieżności i zbieżności, a układ smakowy rozpoznaje różne rodzaje pokarmu na podstawie jednego kęsa lub łyku.

Boczne hamowanie poprzez dywergencję i konwergencję jest procesem podświadomym, który w większości przypadków pozostaje niezauważony. Jednak na przykład złudzenia optyczne wykorzystują zasadę rozbieżności i zbieżności iw ten sposób konfrontują ludzi bezpośrednio ze zjawiskiem bocznego hamowania. W ten sposób świadomie zauważa, jak bardzo podstawowe zasady percepcji alienują otaczającą go rzeczywistość.

Tutaj znajdziesz swoje leki

Choroby i dolegliwości

W przypadku uszkodzenia struktur nerwowych zasada dywergencji percepcji może zostać zaburzona. Uszkodzenia neuronów można przypisać różnym połączeniom. Na przykład różne choroby neurologiczne mogą być przyczyną zmian w ośrodkowym układzie nerwowym.

Na przykład w chorobach, takich jak stwardnienie rozsiane, układ odpornościowy pacjenta powoduje zapalenie tkanki nerwowej ośrodkowego układu nerwowego i może w ten sposób trwale uszkodzić ośrodkowe struktury nerwowe. Komórki neuronalne nie są już wtedy połączone z kilkoma neuronami w wyższych warstwach, gdy wyżej położone komórki nerwowe są uszkodzone. Takie zjawisko jest równoznaczne z naruszeniem zasady dywergencji. Jeśli z kolei zasada dywergencji zostanie naruszona, zaburzone zostanie również boczne hamowanie przez dywergencję i konwergencję.

W układzie wzrokowym boczne zahamowanie odgrywa szczególną rolę w jakości wrażeń zmysłowych o zmierzchu. Na przykład uszkodzenie neuronów poprzecznych siatkówki może komplikować trudności w sumowaniu poszczególnych bodźców pola recepcyjnego w przypadku adaptacji do ciemności i bocznego hamowania w przypadku adaptacji do światła. Konsekwencją są skargi na widzenie o zmierzchu. Percepcja wzrokowa pacjenta jest również trudna w ekstremalnej jasności. Takie dolegliwości mogą występować, na przykład, w kontekście retinopatii cukrzycowej lub wracać do wrodzonej ślepoty nocnej sprzężonej z chromosomem X.

Zasada dywergencji odgrywa również decydującą rolę w odczuciu skóry. Zakłócenia rozbieżności spowodowane uszkodzeniem nerwów mogą zatem wpływać również na ten obszar percepcji i tym samym zmniejszać ostrość dotykową w obszarze dotykowym i dotykowym.

W przypadku jakiegokolwiek zaburzenia bocznego hamowania, rozprzestrzenianie się pobudzenia w ośrodkowym układzie nerwowym nie jest już ograniczone przestrzennie, co może skutkować nadpobudliwością układu nerwowego. Mózg nie otrzymuje już wyraźnie ustrukturyzowanych informacji z systemów czuciowych z nadmiernie pobudzonego układu nerwowego ze zmniejszonym hamowaniem bocznym.

Przy wszystkich dolegliwościach związanych z rozbieżnościami układu nerwowego kontrastowanie percepcji jest zmniejszone lub nawet wyeliminowane, tak że ludziom trudniej jest rozpoznać i zinterpretować wrażenia zmysłowe.